Het grote voetbaltopic #3

Bij Ajax moet iedereen er zin in hebben en iedereen beschikbaar zijn, dan kunnen ze goed spelen. Vind ze toch te wisselvallig, Feyenoord, AZ en Utrecht kut maar tegen een Lyon en Zagreb goed. Ik mag Ajax niet, maar dat is gewoon zonde voor Ajax.

Uitgegeven: 7 november 2011 09:25

Laatst gewijzigd: 7 november 2011 09:25

De bal blijft rollen, met de geruststellende regelmaat van de seizoenen. Gelukkig maar. Waar balgevoel is, bruist het leven.

“Ik wil eigenlijk wel even weten hoe Ajax het doet”, zegt mijn moeder, terwijl ze de afstandsbediening van de televisie pakt.

Kijken hoe Ajax het doet… Ik grinnik. Lief mens. Ze houdt niet eens van voetbal, hoopt alleen dat Ajax wint omdat ik dat altijd hoop. Ze wil het over een andere boeg gooien, het over iets vrolijkers hebben, na ruim een uur samen huilen en praten over de kanker, de uitzaaiingen en het bericht van vandaag dat er niets meer aan te doen valt. Over de paar maanden die haar volgens de artsen nog resten.

Ze wil zeggen: ik ga dan wel dood, maar ik ben het nog niet, we hebben nog tijd, voorlopig voel ik me nog kiplekker en je moet proberen de leuke dingen gewoon leuk te blijven vinden.

Tranen

Ik kijk door mijn tranen heen naar de linkerbovenhoek van het tv-scherm. Ajax - Dinamo Zagreb: 2-0. Halfuur gespeeld.

Ach, ik was die wedstrijd al vergeten. Hij bestond niet meer op het moment dat woensdag 2 november veranderde van ‘de dag van Ajax - Zagreb’ in ‘de dag waarop ik hoorde dat ik mijn moeder ging verliezen’.

Ik wil nu nergens anders zijn dan hier, in het huis van mijn ouders. Thuis, in Amsterdam, ligt mijn kaartje voor Ajax - Zagreb in een la van mijn bureau waardeloos te worden.

Mijn moeders opzet slaagt. Weliswaar doet de tussenstand me niets, maar het feit dat de bal gewoon rolt en de gedachte dat mijn vrienden gewoon in de Arena staan, kalmeren me. We praten nog een uurtje. Over leuke dingen.

Geen lijdensweg

Twee dagen later zit ik aan haar sterfbed in het UMCG in Groningen. Niets ‘maanden’; het is al bijna gedaan. Haar nieren zijn door tumoren afgekneld, ze doen hun werk niet meer. Ze wil geen operatie of dialyse meer. Geen zwaar, riskant gevecht voor een beetje tijdwinst. Geen lijdensweg.

Ik ben zo trots op haar. Ze is zo sterk. We houden om beurten haar hand vast. Alles wat ik zeggen wilde, heb ik tegen haar gezegd, zoals ik dat altijd gedaan heb. Nu doet de morfine zijn werk. Ze heeft geen pijn, zegt ze. En ja, ze ligt lekker. Het is goed zo.

De vrijdagavond valt, en een dag later de zaterdagavond. Terwijl mijn moeder langzaam verder weg glijdt, realiseer ik me in de stilte van kamer 64 dat er overal in Nederland gevoetbald wordt. In de eredivisie, in de eerste divisie en lager.

Er wordt afgetrapt, gepasst en gescoord. In Venlo, Breda, Kerkrade, Rotterdam. Stadions stromen vol en weer leeg. En waarom ook niet? De bal rolt gewoon door, met de prettige onverstoorbaarheid van dag en nacht, van eb en vloed en de jaargetijden.

Rustig

Zondagmorgen. Mijn moeder is dood. Nog vóór we met de artsen konden praten over haar uitdrukkelijke euthanasiewens, besloot ze zelf te gaan. Rustig. Zonder pijn. Tot het einde toe zelf de baas. Pas 59 jaar, maar in vrede met de voldongen feiten.

Het is tijd om naar huis te gaan. We lopen richting de parkeergarage, door de verlaten gang van het ziekenhuis waar ik gisteren, geflankeerd door zijn ouders, een jongetje van een jaar of acht zag schuifelen: ziek, mager, zijn gezicht gezwollen en blauwig, ik vermoed van de chemo.

Hij duwde een ijzeren rek op wieltjes voort, waaraan een infuuszak bungelde. En hij droeg een FC Groningen-shirt met handtekeningen erop. Hij was er trots op, dat zag je.

Ik hoopte dat FC Groningen dit weekend voor hem zou winnen, en besloot meteen daarna dat Ajax zijn nederlaag in de Galgenwaard dit seizoen maar even buiten bereik van mijn belangstelling moest lijden.

De bal rolt gewoon door.

Buiten was het dauwig en fris. Het rook er heerlijk naar november.

* * *

In liefdevolle herinnering aan Anneke Pot

(22 augustus 1952 – 6 november 2011)

Overigens vind ik wel dat mensen heel makkelijk over PSV en Twente heen stappen.

Omdat Twente en PSV niet zo hard door de ondergrens zakken zoals Ajax dat deed tegen Utrecht. Ze zijn net zo goed wisselvallig maar hun dalen zijn veel minder diep. En of je dan met 1-0 of met 6-4 verliest, de punten worden er niet minder op.

Oja.

Twente-Excelsior 2-2

VVV-PSV 3-3

Wanneer zakt Ajax nou echt door de ondergrens heen qua score? Zondag was de eerste bizarre score.

En qua niveau is de rest echt niet beter. Ik heb die 2 clubs al heel wat hemeltergend slechte wedstrijden zien spelen, net als Ajax.

Oja.

Twente-Excelsior 2-2

VVV-PSV 3-3

Beide verre van een 6-4.

Ik vind de ondergrens van Ajax mijlenver verwijderd van de slechtste wedstrijden van PSV en Twente (en die zijn er inderdaad al veel geweest dit seizoen), en dat al een aantal seizoenen lang eigenlijk. Maar het meest verbaasd ben ik over de wisselvalligheid en het verschil in hun top- en flopwedstrijden. Zo goed spelen tegen Zagreb en vervolgens zo slecht tegen Utrecht. Dat zie je bij Twente en PSV al helemaal niet.

Groningen?

Ja, zo ken ik er nog een paar. Als er geen fouten worden gemaakt in een wedstrijd blijft het 0-0 en als Utrecht achterin niet 2 blunders en 2 fouten maakten had Ajax nooit 4x gescoord.

Je kunt alles wel tot een algemene regel herleiden ('zonder fouten eindigt elke wedstrijd in 0-0'), maar het lijkt me niet lastig om in te zien dat Ajax deze wedstrijd 9 van de 10 keer had gewonnen. In de rust had niemand ook maar het idee dat Utrecht het Ajax lastig kon maken, ondanks dat Ajax defensief al niet sterk oogde (Utrecht zette daar vreemd genoeg vrijwel geen druk op). Het verbaasde me hoe weinig druk Utrecht zette. Wat er in die zes minuten na rust gebeurde, was gewoon krankzinnig en gebeurt 1 op de tienduizend wedstrijden die gespeeld worden. Waarmee ik overigens niks af wil doen aan de overwinning van Utrecht, want als je als achterhoede zo'n offday hebt en er misschien wel beter niemand in het doel had kunnen staan, verdien je ook niks.

Ik ben altijd erg kritisch op Ajax en ook zondag vond ik het absoluut niet best, maar deze nederlaag vond ik niks met de kwaliteit van Utrecht te maken hebben, maar met het persoonlijk falen van enkele individuen aan onze kant.

En A&L: Ajax is wel vaker door haar ondergrens gezakt dit seizoen. Vergeleken daarbij was het zondag voetballend nog niet eens zo slecht, maar achterin heb ik het zelden slechter meegemaakt.

Sinds Paul Gascoigne in 2004 zijn voetballoopbaan beëindigde ging het helemaal mis met de 57-voudig international van Engeland. In een interview met de Engelse televisiezender ITV1, dat zaterdag wordt uitgezonden, doet hij een boekje open.

'Ik lééfde voor het voetbal, daar werd ik voor wakker. Maar dat was ineens verdwenen. Dus dacht ik: Shit, wat nu?' Het werden drank en drugs. 'Ik dronk vier flessen whisky per dag. De zwaarste tijd was toen ik vier maanden lang niet at en geen water dronk.'

'Hoe ik dat volhield? Cocaïne! En daar kon ik op een gegeven moment niet meer mee stoppen', vervolgde de nu 44-jarige Gascoigne. 'Ik snoof zeker zestien lijntjes coke per dag. Ik ging toen naar een afkickcentrum en het duurde drie weken, voor ik weer water dronk.'

Gascoigne, die in zijn carrière uitkwam voor onder meer Newcastle United, Tottenham Hotspur, Lazio, Glasgow Rangers en Everton, openbaart verder dat hij nog steeds moet vechten tegen de demonen in zijn lichaam, ondanks het feit dat hij nu al een jaar droog staat en dagelijks in behandeling is.

'Vijftien jaar heb ik gedacht dat ik dat spul wel aankon, maar niet dus. Telkens ging het mis en dan begon ik weer met drinken.' Maar dat is verleden tijd. 'Ik denk dat ik nu geleerd heb dat ik ook lol kan hebben zonder drank. En als ik weer ga drinken, zal het weer mis gaan en weet ik hoe het zal eindigen: in een kist.'

Nog even leuk over de scheidsdwalingen:

Venlo - Utrecht, zuiver doelpunt wordt niet gezien voor Utrecht. (scheelt 2 punten)

Vitesse - Utrecht, Vitesse krijgt penality wat duidelijk geen penality is. (scheelt 2 punten)

Exelcior - Utrecht, Mulenga kan zo aanleggen voor de 1-4 maar wordt door geen reden terug gefloten, het wordt 2-3 en nog bijna 3-3.

Nac - Utrecht, geen scheidsrechterlijke dwaling maar vooral pech dat er in de allerlaatste minuut gescoord wordt.

PSV Utrecht - Had rood voor Isaksson en een penality voor Utrecht moeten zijn. PSV komt gelukkig door een goede knal van Toivonnen op 1-0 en wint. (scheelt 2 punten)

Geen 10, maar dan 6 punten. Had je nu op 21 punten gestaan en gedeeltelijk 4de plaats. Maarja als dat was gebeurt had Johan weer lopen roepen dat ze zo geweldig hebben ingekocht etc.

Zo, daar zijn Maradona en Best niks bij

Nac - Utrecht, geen scheidsrechterlijke dwaling maar vooral pech dat er in de allerlaatste minuut gescoord wordt.

Ik zei nou Utrecht maakt zeker nog kans, want Ajax kan er zomaar nog 10 inleggen maar Utrecht ook. Utrecht heeft niet voor niets al 2x gescoord.

Beide verre van een 6-4.

Ik vind de ondergrens van Ajax mijlenver verwijderd van de slechtste wedstrijden van PSV en Twente (en die zijn er inderdaad al veel geweest dit seizoen), en dat al een aantal seizoenen lang eigenlijk. Maar het meest verbaasd ben ik over de wisselvalligheid en het verschil in hun top- en flopwedstrijden. Zo goed spelen tegen Zagreb en vervolgens zo slecht tegen Utrecht. Dat zie je bij Twente en PSV al helemaal niet.