The Invitation (2015)

Dat gebeurt ook eerder zelden dat wij op één lijn zitten

Ik denk dat we op het vlak van trage horror waar weinig in gebeurt we eerder wel vaker op een lijn zitten

vond het maar een langdurig saai diner, eer er eindelijk wat gebeurde zat ik er al vol van.

Het was me enkele weken bijna gelukt om Jennifers Bodie af te kijken... Maar was het schijfje beschadigd. Ja, je moet risico's nemen als je een dvdtje meepikt bij kringloopland. Gisteren maar deze film gezien van dezelfde regisseur... Tevens dezelfde regisseur van Girlfight en Aeon Flux.

The Invitation was een fijne kleine horrorfilm. Een minder groot budget dan de bovengenoemde films... Wat pruttelend en losjes... maar toch uiteindelijk goed geslaagd. Een horrorfilm over sektes... dat kan altijd wel goed komen. Na het verlies van hun zoontje gaan Will en Eden in op een uitnodiging. Het vind plaats in een villa... het is een diner... en het genootschap bestaat uit, op eerste gezicht, erg vriendelijke mensen... Ja, en dan moet je oppassen. Subtieletjes kabbelt de film voort... Lijkt er nog weinig aan de hand te zijn... En via een videoband wordt het genootschap op een sympathieke wijze geïntroduceerd... Zelfs de bekentenis van de oprichter komt niet eens zo hard meer aan.

Maar zoals je weet is er iets niet pluis en zijn Will en Eden in een web verstrikt. De film ontpopt zich tot een soort survival horror binnen de muren van de villa... Het lijkt allemaal wel vrij standaard te zijn. Maar het einde, en voornamelijk de laatste shot, maakt de boel helemaal goed.

Ook de sfeer is lekker naargeestig en weet met de film mee te voelen.

En dan zijn Get Out en Mother! nog van dit jaar...

Kon me zeker wel bekoren.

4,0*

“I'm so glad you're here. We have a lot to talk about. So much to say tonight.”

Redelijk. De spanningsboog had strakker kunnen zijn en de eindscene is belachelijk, maar door de ijzingwekkende sfeer bleef ik wel geboeid kijken. Probleem is dat je nooit echt twijfelt aan de achterdocht en acties van Will, en ik had gehoopt dat het wat meer in het midden was gelaten of de mensen die het feest hebben georganiseerd echt gek zijn, of dat het allemaal in het hoofd van Will zit. Wel uitstekend geacteerd door Marshall-Green, en de laatste 20 minuten wordt het wat actievoller. Daar was ik ook wel aan toe, want The Invitation heeft veel moeite om eindelijk to the point te komen.

Deze film eergisteren bekeken en wat een aangename verrassing!

Heb vandaag al de recensies hier gelezen en ik kan niet anders concluderen dan dat iedereen die gemotiveerd de film saai vond en langdradig echt bij de verkeerde film hebben gezeten. Voor die mensen is wellicht Sream, en ander bloederig hakmateriaal een betere keuze.

Ik vond de film alles behalve langdradig,... er komt een stel naar een etentje dat georganiseerd wordt door de ex van de man, Will (M. Logan Green, die inderdaad heel erg veel weg heeft van Tom Hardy) en haar nieuwe vriend David (M. Huisman) op de locatie treffen ze enkele oude bekenden van het voormalige stel ( sinterklaas dus niet Will en Eden, maar Wille en Kira, de nieuwe vriendin van Will

Will en Eden zijn twee jaar daarvoor uit elkaar gegaan na het overlijden van hun zoontje, waarbij ieder de verwerking op een andere manier beleeft.

Eden en David hebben ook enkele nieuwe mensen uitgenodigd. Op dat moment begint de sfeertekening die buitengewoon mooi is opgebouwd, in mijn beleving verre van saai is maar tenenkrommend goed!

De oude vrienden vinden het leuke elkaar weer te treffen, maar de nieuwe mensen drukken een duidelijk stempel op de sfeer.

Deze film deed me denken aan de manier waarop Polanski vaak naar een climax werkt (n bijvoorbeeld Rosemary's baby en Carnage) de hoofdpersonen voelen dat er zaken niet kloppen, maar kunnen er nog niet goed de vinger op leggen...

De laatste 20 minuten zijn ronduit scarry en inderdaad de laatste scene als kers op de taart laat je sprakeloos achter.

Ik ga de film zeker nog een keer bekijken omdat je nu je de afloop weet ook beter voorgaande informatie kan interpreteren.

Door de hele cast wordt uitmuntend geacteerd, benauwend realistisch en goed, alsof je deelgenoot bent van het gezelschap! Muziek en locatie zijn top.kortom voor de liefhebber van de soort(psychologische thriller-drama's een absolute must see!

Een trage maar bijzondere thriller waarin onder andere onze eigen Michiel Huisman zeer sterk acteerwerk verricht.

Deze film heeft mij zeer positief weten te verrassen.

Deze film lijkt mij ook een voorbeeld van een film waar ik misschien initieel ietwat te hard voor was.

Prima film. Ik begrijp het label horror niet dat sommige op deze film willen plakken en dan teleurgesteld zijn omdat het niet gaat om bloedvergieten of afgehakte ledematen maar om suspense. Ik denk dat het probleem dan eerder bij jou ligt dan bij de film. Als je enige uitgangspunt is dat er actie moet zijn heb je een wat beperkt referentiekader als het om films gaat. Dan loop je veel mooie dingen mis.

Het knappe aan de film is dat je geneigd bent Will te geloven en je een heel eind mee gaat in zijn paranoia. Tot plotseling blijkt dat hij het misschien helemaal mis heeft. Misschien is zijn ex vrouw wel degene die het applaus verdient omdat ze stappen heeft gezet om het verleden achter zich te laten. In tegenstelling tot Will die nog steeds heen en weer wordt geslingerd tussen ontkenning en acceptatie.

Mijn sympathie heeft hij in ieder geval of het nu klopt wat hij denkt of niet. De acteursprestaties zijn wisselend. Marshall-Green en Blanchard zijn goed gecast en overtuigend. Huisman is dat minder. Zijn good looks maken dat je meteen al op je hoede bent. Ik ben er niet uit of zijn acteren daar ook aan bijdraagt. Hoe dan ook, zij drieën dragen de film en doen dat naar alle tevredenheid.

Wat een waardeloze film. Een slecht toneelstuk waar ik 90 minuten naar heb gekeken. Totaal niet spannend. Jammer Huisman je kunt veel beter !

Hier had ik helaas toch wel wat meer van verwacht, veel potentie en over het algemeen een redelijke opbouw van spanning die op de climax niet echt meer wist te overtuigen en zelfs voorspelbaar werd.

Waar de film deels wel in is geslaagd is een bedrukkend sfeertje neer te zetten, dit kwam ook door het degelijke acteerniveau en natuurlijk de filmlocatie.

Een film waar met deze setting en acteurs in mijn optiek niet het onderste uit de kan wordt gehaald en waar de opbouw interessanter is dan het einde.

2,5*

Ik begrijp de zin niet zo van een hoofdpersonage dat meerdere malen luid aankondigen moet dat er 'toch echt iets niet in de haak is'. Dat we uit moeten kijken naar een langzame ontsporing van de situatie is na een krappe tien minuten film en/of een blik op de premisse wel duidelijk, maar door het geïnstrueerde acteren van bijna de voltallige cast is van enige suspense of voelbare spanningsopbouw ook nauwelijks sprake. Je merkt dat Kusama en haar scriptschrijvers het wel proberen met een laag drama - enge cult hier - blootgelegd verlangen leidt tot hysterie daar- maar de nekslag voor de vertelling is de merkwaardige beslissing om een willekeurige greep uit de personages richting de climax even willekeurige moorden te laten begaan. Genoeg munitie maar te weinig motivatie dus. En ja, dan krijgt die Will aan het einde gelijk natuurlijk.

Voor het eerst in twee jaar komt een groep vrienden In Los Angels bij elkaar op uitnodiging van Eden [Tammy Blanchard] en David [Michiel Huisman]. Will [Logan Marshall-Green] voelt zich het minst op zijn gemak, aangezien hij en Eden [zijn ex-vriendin] een gedeelde tragedie nooit gezamenlijk hebben kunnen verwerken. Bovendien doet David de deuren op slot en zijn de ramen voorzien van tralies. De komst van de extraverte Sadie [Lindsay Burdge] en de zonderlinge Pruitt [John Carroll Lynch] roept meer vraagtekens op. Wanneer Eden en David een video van een 'zelfhulpgroep' (of is het een cult?) toont, lijkt Will de enige te zijn die vermoedt dat de gastheer en -vrouw de vriendenclub niet voor de gezelligheid heeft uitgenodigd.
Goed geregisseerd psychologisch drama waarin Karyn Kusama slim kiest voor het perspectief van de achterdochtige en getraumatiseerde Will. Door dat subjectieve perspectief laat Kusama je tot de sublieme finale in het ongewisse over de vraag of Will spoken ziet, of dat hij lijkt door te draaien door zijn paranoia. Een slim scenario, goed gespeeld door een opvallend uitgebreide cast. De grote hoeveelheid aan karakters betekent uiteraard dat niet elke rol even goed uit de verf komt, maar iedereen heeft een impact op het verloop van het verhaal en de suspensevolle score van Theodore Shapiro doet de onderhuidse spanning stijgen tot de lugubere finale. De epiloog is echter volstrekt overbodig...

Zeer genoten van deze thriller.

Het verhaal heeft een zeer trage opbouw maar dit kan de pret niet drukken.

De cast is uitstekend en het is knap dat bijna alles zich op één locatie afspeelt.

De onderhuidse spanning tussen de verschillende personages is zeer goed en het einde is subliem.

Aanrader.

Het soort van thriller waar het grootste deel volledig tegen is (en zelfs moeite heeft om het uit te kijken) of volledig voor is.

Ik zit in de laatste groep, het al vaak vernoemde trage van de film stoorde mij nooit, omdat ik volledig in het verhaal zat. Ik houd ook van series/films waarbij een oude groep vrienden samen komt en ze duidelijk een geheim/trauma delen, en daarbij mag de setting beperkt zijn, met veel dialogen en het mag vreemd zijn. De keuze van de cast vond ik ook zeer goed hier, kwam de geloofwaardigheid ten goede. Van 1 v/d hoofdpersonages wist ik zelfs niet dat hij een Nederlander was (ben Belg), dus dat stopte hij goed weg.

In deze film komt dan nog het extra element van de sekte, je weet wel dat er iets zal gebeuren, maar toch begin je ergens te denken dat er iets mis is met het hoofdpersonage ook, dat hij paranoia geworden is. Al neig je er toch eerder naar hem te geloven. Het enige dat mij wat stoorde is het einde, waar er toch wat domme keuzes werden gemaakt, en waar de sekte-leden ze toch rapper op het spoor konden gekomen zijn, zoals gaan richting, van de schoten bvb. Maar we kunnen het ook anders zien: iedereen wat dronken, in paniek, verrast, in shock, ...hoe zou je zelf zijn? Het absolute einde is mij echter niet 100% duidelijk. Wat ik wel leuk vind is dat men het lot van de eerst vertrokken vrouw niet meegeeft, terwijl je er wel van kunt uitgaan dat ze ook dood is.

Ik zou gaan voor een 7.5/10, dus 3.5 à 4 op 5. Ik ga voor een 4 gaan.

Deze film is het eerste uur een thriller/drama te noemen, af en toe langdradig/traag, maar zeker interessant. Spanning is voelbaar en een niet-pluis gevoel houdt je goed bij de les. Het laatste half uur kan je de film horror noemen, maar nog niet erg spannend en ook wat voorspelbaar. Het einde is een verrassing en dat vind ik heerlijk! De cast is top. Aanrader.

Aardige thriller. Best voorspelbaar allemaal, maar toch een halfje extra voor het eind.

Technisch een prima film. Goede sfeer, beklemmende score, prima acteerprestaties en mooie shots. Deze film afvallen op zijn tempo, zoals heel wat mensen doen, is onterecht. Het verhaal wordt langzaam maar vloeiend verteld. Dat je daar wellicht niet van houdt, dat kan. Maar het is gewoon goed gedaan.

Er is voor mij persoonlijk alleen één grote "maar".

Het verhaal ontvouwd eigenlijk precies zoals je verwacht. Tot ver aan het einde zat ik te hopen dat ik een heerlijk verrassende twist voorgeschoteld zou krijgen. En toen alles toch echt gewoon bleek te zijn zoals je vanaf het begin kon vermoeden, leverde me dat een fikse teleurstelling op.

De allerlaatste scene geeft dan nog een hele kleine, en goed bedachte verrassing. Maar dat is toch echt een gevalletje "Too little, too late".

Kan iemand mij wat extra duiding even bij de laatste scène? Ik herinner het mij niet 100% meer, maar ze staan dus aan die kaars buiten (die aangestoken werd door de partner, het sekte-lid. Dan zien ze flitsen in de lucht, dacht ik? Was dat dan om te insinueren dat er weldegelijk iets klopte aan dat sekte-verhaal of zie ik dit verkeerd?

Jynxter: Dank je wel voor de uitleg van het einde.

Ik snapte er sowieso al helemaal niets van.

Hou niet van ‘bloed-horror’ maar deze film was ook echt 200% lik me vestje.

Verschrikkelijke film en zonde van m’n tijd.

Proost en gelukkig nieuwjaar!

Mwa.

Niet helemaal mijn ding dit, dat is duidelijk. Al zitten er wel overduidelijk genoeg goede ideeën bij, die ook best origineel uit de hoek komen. Grappig om Huisman weer zo terug te zien, het Nederlandse accent is me nergens opgevallen.

Sterke acteerprestaties, dat wel, vooral van Marshall-Green. Hierbij zitten er enkele sterke scenes in waar de frustratie even voelbaar is, maar daar blijft het wel een beetje bij. Richting het einde is het wat spannender, maar nergens echt heel overtuigend.

Het is gewoon te traag in het begin, waarmee je snel hier en daar de nodige details mist omdat het soms gewoon saai is. Ook leuk dat Lynch weer even op kwam draven, maar daar blijft het wel bij. Slechs Marshall-Green, Lynch en Huisman zijn wel overtuigend, de rest was vervelend tot onzichtbaar.

Nee, dit is gewoon te lang uitgerekt. Originele ideeën, maar uiteindelijk toch een net-niet filmpje. Dat is jammer, dit had spannend kunnen zijn.

Deze ook eens bekeken, alleen jammer dat het zo lang duurt eer er iets gebeurde. Dan proppen ze nog alles in de laatste 20min. De cast deed het wel prima en verder zag het er goed uit.

Tja, uiteindelijk was het niet slecht, zeker naar het einde toe, maar jammer dat er 3/4 van de film niet zo veel gebeurde. Mocht dit niet het geval geweest zijn, had hij zeker een halve ster meer gekregen.

Echt veel te doorzichtig qua opbouw. Kusama is weinig subtiel in haar hints en van meet af aan is het al duidelijk dat er iets niet pluis is in het huis. Maar het zou natuurlijk té obvious zijn als Will's wantrouwen meteen tot uiting zou komen, dus wordt er eerst nog tevergeefs geprobeerd wat twijfel aan te wakkeren, iets wat echt totaal niet werkt. Wat dan volgt is een vrij voorspelbare climax die ook maar wat spanningloos voorbij trekt en een nogal textbook 'mysterieus' open einde om het zogenaamd nog wat interessanter te maken.

Het is dat Kusama het sfeertje nog redelijk goed weet te krijgen. Hier en daar wat stijlvol camerawerk en een degelijke soundtrack zorgen ervoor dat de film niet op een complete ramp afstevent. Maar echt redden doet het de film niet, hooguit oogt het allemaal net iets professioneler en slicker dan de gemiddelde doordeweekse thriller. 2*.

Regisseuse Karyn Kusama maakt genrefilms met een feministische inslag, maar weet om de één of andere reden nooit écht beklijvende films te maken. Zo heeft 'The Invitation' (2015) een interessante premisse: het jaloersmakend perfecte societyechtpaar Will en Eden werd uit elkaar gereten door een traumatische gebeurtenis en moet op een reüniefeest de confrontatie weer aangaan. Zij (Tammy Blanchard) verdween twee jaar van de kaart en hij (Logan Marshall-Green) probeerde de draad weer op te pakken, maar worstelt nog immer met het pijnlijke verleden. Op het feestje ontdekt Will dat zijn plek als vroegere echtgenoot is ingenomen door ex-verslaafde David (Michiel Huisman), die bevlogen is door een hippe rijkeluissekte á la scientology. Hoe verder de avond vordert, hoe meer Will het beklemmende idee krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is. Of ziet hij spoken vanuit zijn eigen herinneringen aan zowel voorbij huwelijksgeluk als zijn immense trauma?

Het probleem met 'The Invitation' (2015) is dat het voor de geroutineerde filmkijker vrij snel duidelijk wordt welke kant het opgaat. De plotkeuzes waar Kusama op afstuurt zijn (hoewel feministisch gemotiveerd) ook weer niet zo radicaal dat ze het clichématige overstijgen. Daarbij speelt ze wel met concepten als giftige mannelijkheid/vrouwelijkheid en patriarchale machtsstructuren, maar vervolgens blijven juist weer de vrouwenrollen flets en oningevuld. De broeierige spanning tussen Will en David blijft het focuspunt, terwijl de voornaamste vrouwenrollen passieve souffleurs zijn. Zo zou een in potentie interessant personage als Kira (Emayatzy Corinealdi) veel meer onderhuidse spanning met zich mee kunnen brengen als Will's nieuwe vriendin, maar blijft ze er een beetje bijhangen. Op dezelfde manier voelen de twee andere koppels meer als 'comic relief' dan dat ze iets wezenlijks bijdragen aan het centrale conflict. En het ergste is hoe 'The Invitation' (2015) uiteindelijk elk psychologisch raffinement overboord gooit voor een onsubtiele slotakte.

Als ik the Invitation een kwartier voor het einde had uitgezet was er niks aan de hand geweest. Tot dan behoorlijk sterk verhaal, met aansprekende acteurs. Wat heeft de makers van deze film bezield om een in potentie sterke film zo de nek om te draaien? Sloeg echt nergens op dit, met al dat geweld en die rode lantaarntjes in de laatstse scene. Karyn Kusama mag voor straf een jaar lang reclamefilmpjes voor Mora gaan maken.

“I'm so glad you're here. We have a lot to talk about. So much to say tonight.”

Sterke en sfeervolle horrorfilm van Karyn Kusama. De spanningsboog had wat strakker kunnen zijn, maar door de ijzingwekkende sfeer bleef ik wel geboeid kijken. Probleem is een beetje dat je nooit echt twijfelt aan de achterdocht en acties van Will, en ik had gehoopt dat het wat meer in het midden was gelaten of de mensen die het feest hebben georganiseerd echt gek zijn, of dat het zich allemaal in het hoofd van Will afspeelt.

Het is allemaal geweldig geacteerd door Marshall-Green, en ook de andere acteurs zijn uitstekend. In de laatste 20 minuten wordt het wat actievoller, en de dinerscene is ijzingwekkend. De scene met de wijnglazen is een explosief hoogtepunt.

Bijzonder saaie film, vooral het eerste uur dan.

Daarna wordt het iets beter, maar dan is het al te laat, en valt de film niet echt meer te redden.

Is me dus wel hard tegen gevallen.

Durf bijna met zekerheid te zeggen dat dit de slechtste film is die ik ooit gezien heb.

Verhaal gaat helemaal nergens over, en niet overdreven de eerste 75 a 80 min gebeurde er gewoon echt helemaal niks.

En wat vanaf daar gebeurde was ook gewoon onzin, echt pure tijdverspilling.

NIET KIJKEN!