The Invitation (2015)

Prima film.

Deed een beetje denken aan 10 Cloverfield Lane. Wel een stuk meer indie maar je had hetzelfde gevoel tot vrijwel het einde dat het onduidelijk bleef hoe de vork precies in de steel zit. Vond het sfeertje daardoor goed werken. Acteerwerk was bij bepaalde bijrollen wat mager maar de leading roles zijn goed genoeg. Huisman doet het prima. Visueel ook wel aardig, budget was waarschijnlijk laag maar de flashbacks en de slow-mo beelden werken goed. Montage is daar vrij sterk. Heb kennelijk van deze dame 2 films gezien. Dit is de eerste die mij wat bij zal blijven.

De wat lauwe reacties hier tot nu toe niet teveel laten afschrikken. Sfeertje kan genoeg mensen op deze site wel liggen.

3.5 sterren.

Heerlijke thriller..de film bouwt zich langzaam op maar er heerst gedurende de gehele lengte

een onheilspellende sfeer.

Laatste 20 minuten zeer sterk.

Acteerwerk niets op aan te merken....zelfs Huisman is niet irritant en spreekt goed zij taaltje zonder te horen dat hij uit nederland komt.

Ik hou nou eenmaal van zulk soort films........aanrader voor de liefhebbers.

Kan gewoon van begin tot eind gekeken worden.

Net voor een tweede keer gezien. Leuk om alle hintjes eruit te pikken nu je weet wat er komen gaat.

Meesterwerkje, prachtig gefilmd, uitstekend geacteerd.

Kijkers die Scream-achtige kolder verwachten kunnen beter iets explosievers opzetten.

Liefhebbers van rustig opbouwende spanning mogen lekker blijven zitten en genieten.

Een etentje met vrienden zal ik de volgende keer toch minder ontspannen gaan bijwonen.

De rustige opbouw naar de climax op het einde met spaarzaam gebruik van flashbacks naar het verleden werkten prima in deze film.

De interactie tussen de diverse vrienden was wat geneuzel in de marge en beeldvulling naar mijn mening maar de confrontaties tussen de ex-echtgenoten en Huisman én met de twee nieuwe griezelige vrienden zorgden voor een prettige spanning gedurende de hele film met een zeer verontrustend einde.

Film die zich vooral kenmerkt door traagheid. Traag in de opbouw en traag in de voortgang.

De blootlegging van de aard en bedoelingen van de personages gebeurt in alle geleidelijkheid.

Dat tempo is heel prettig en is bovendien nodig om de wisselende sfeertekeningen in het verhaal langzaam in elkaar te laten overvloeien.

De aanzet tot sfeerverandering begint steeds heel subtiel en is opeens overheersend aanwezig. De trage maar spannende ontwikkelingen in het verhaal benadrukken dat effect. Een verandering in de sfeer gebeurt nooit abrupt maar gebeurt geleidelijk en is er dan opeens. De sfeer in de film verschiet steeds voorzichtig maar wel onmiskenbaar van kleur.

Die sfeer gaat van nerveus en mysterieus en paranoide naar onheilspellend en beklemmend. Razend spannend. Ja de sfeer is fantastisch en heeft je de hele speelduur in de houdgreep. Mooi hoor.

Zo rollen we tevreden naar de climax. Die is heftig. Ook wat onbevredigend. Er zijn wat open eindjes. Er resteren wat vragen. Ach, ik kon er na al die beklemming ook wel weer mee leven.

Nog even bijzondere aandacht voor de muziek. Die speelt een belangrijke rol. Overwegend dreigende muziek, die subtiel en amper merkbaar aanwezig is, maar een groot aandeel heeft in de sfeertekening.

Goed acteerwerk ook.

Pas in de laatste 20 minuten komt er iets van.... "ja... daar heb ik de hele film al op zitten wachten..."

Jammer dat ik hier mijn tijd aan gespendeerd heb.

Sterke thriller. Het verhaal laat zich rustig opbouwen tot een ijzersterke climax. De sfeer wordt prima neergezet. Het mooie is dat Kusama je mee laat denken met de hoofdpersoon. Je blijft tot het einde twijfelen over wat er nu precies speelt. Dit werkt uitstekend mede dankzij het goede collectieve acteerwerk ook dat van Huisman. Het einde is zenuwslopend met nog een mooi bedacht slot als kers op de taart. Aanrader. 4.0/4.5

Deze film kent een lange opbouw om daarna in het laatste kwartier alles snel en gemakkelijk om zeep te helpen. Na het zien van de video is de openbaring van het plot duidelijk en wordt het hele verhaal nergens echt spannend of verrassend. Er zijn betere binnen het sekte genre.

Met name in de beginfase heeft The Invitation te kampen met een gebrek aan tempo in de montage. Dat is vreemd, want later in de film is het juist de editing die de vaart in het verhaal houdt en de scènes binnenshuis iets broeierigs geeft. Het lijkt erop dat Kusama precies op deze sfeer mikt, ze speelt opzichtig leentjebuur bij het Deense familiedrama Festen (1998, Vinterberg), een intense film die inmiddels een semi-klassieker status heeft verkregen. Zelfs referenties naar Fight Club (1999, Fincher) zijn niet volledig uit de lucht gegrepen. Kusama weet wanneer ze de kijker wel of geen informatie moet verschaffen en juist die duisternis is prettig. Ze speelt met verwachtingen en ontwijkt clichés. Daarin slaagt ze. Helaas is de climax dan weer vrij lafjes en is het acteerwerk niet over de gehele breedte even sterk. Dat maakt voor een onderhoudende thriller met een aardige sfeer. Na Hollywood-vehikels Æon Flux (2005) en Jennifer’s Body (2009) lijkt Kusama haar groove te hebben gevonden in de wat kleinere genrefilm.

Lees verder: Cinema Interruptus

Grappig dat mensen de film traag en saai vinden. Ik vond het film ontzettend sfeervol, eigenlijk direct vanaf de eerste minuut. Die constante spanning dat er iets gaat gebeuren, zonder dat daar hele concrete aanwijzingen voor zijn. Zoals zo vaak is dit natuurlijk erg persoonlijk, maar het doet me wat dat betreft erg denken aan Eyes Wide Shut en The House of the Devil. Films die me van begin tot einde beklemmen.

Aardige film die wat warrig begint en ook langzaam op gang komt. Na een half uur is dat grotendeels verholpen en begint de kwaliteit en de genietbaarheid toe te nemen, en dit gaat ook zo tot het einde door. Het aantal keer wat hierna voor de onoplettende kijker door de hoofdpersoon nog "hier klopt iets niet" wordt geroepen valt tegen die tijd wel op een hand te tellen.

Wat dan rest is een aardige film over een groep (ex)vrienden die voor een etentje bij elkaar komen en dus merken dat er 'iets' niet klopt. De spanning en sfeer wordt richting de fraaie slotscene steeds verder opgebouwd, met hier en daar een aardige wendingkje. 3,0*, jammer van het wat minder fraaie begin, maar zeker bekijkbaar.

Matige bedoeling. Enige plezier dat ik aan de film beleefde was de sublieme spanningsopbouw tot vlak voor het einde van de film.

Goede bedoelingen maken nog geen goede film. Maar gelukkig ook geen slechte.

Qua concept zit het wel goed met deze The Invitation. Een zeer rustige opbouw, een eerste half uur waar je als kijker ingegooid wordt en je jezelf maar moet zien te redden, het steeds wat freakier worden van de situatie en de gestage opbouw naar de climax. Indien goed uitgevoerd ben ik wel fan.

Maar net daar schort het toch wel. Soms frappant en opvallend fout, soms is Kusama er wat dichter bij, maar zelden zit ze er echt óp. En in een trage film, die toch wel 100 minuten in beslag neemt begint dat na een tijdje door te wegen. Jammer, want op papier zag het er eigenlijk beter uit.

Qua acteerwerk zijn het enkel Marshall-Green en Huisman die overtuigen, de rest van de cast varieert van redelijk (Lynch), tot onzichtbaar (Doyle), tot ronduit dramatisch Blanchard. Deze mislukte Dalle ziet er uit als iemand van 50 die omgebouwd is tot iemand van 30 en ergens halverwege in uncanny valley blijven hangen is.

Ook in de opbouw is Kusama net wat te opzichtig. De film hinkt de hele tijd om twee gedachten (is het Will of is er daadwerkelijk wat aan de hand?), maar die twijfel wordt niet goed genoeg uitgebuit en komt teveel uit bepaalde momenten en scenes voort, in plaats van dat het op een natuurlijkere manier opbouwt. Daarbij is de conclusie ook wel net iets té makkelijk, waardoor de climax zelf ook een beetje als een anticlimax aanvoelt. Sowieso zijn die laatste 20 minuten niet zo spannend als ze allicht bedoeld zijn.

Kusama haalt het dan ook nog eens niet echt op audiovisueel gebied. De klankband is redelijk en visueel doet ze wel pogingen, maar het oogt af en toe toch net iets te goedkoop en de film mist een beetje een audiovisueel smoelwerk.

Wie de hele film met half dichtgeknepen ogen kijkt kan het meesterwerkje zien dat zich onder het ongepolijste oppervlak schuildhoudt. Allicht dat een betere regisseur er wat meer mee had kunnen doen. Een kwalitatief egalere cast had in ieder geval al heel wat geholpen.

2.5*

Beheerst in alles wat het doet. Vond 'm wel goed. Kusama vertilt zich alleen een beetje aan de balans tussen opbouw en climax. Met een twintig minuutjes minder had het wellicht iets puntiger voor de dag gekomen. Nu blijft het soms te lang aarzelen rondom Will, terwijl je als kijker zijn twijfel niet echt deelt. Er moet iets mis zijn met Eden, haar nieuwe man en de twee onbekende vrienden. Nette casting aldaar. Niet dat het grootse acteurs zijn, ook geen slechte trouwens, maar qua uitstraling precies wat je nodig hebt voor dit soort figuren. Mensen waar ik de kriebels van krijg. Levert alles bij elkaar een behoorlijk ongemakkelijk sfeertje op dat, meer dan iets anders, de film stevig in z'n greep houdt.

Aardige film waarin een aantal vrienden elkaar na 2 jaar weer zien als ze worden uitgenodigd voor een etentje thuis. Een goed opgebouwde thriller die het vooral moet hebben van de mysterieuze en soms zelfs paranoïde sfeer. Het feit dat de film zich op één locatie afspeelt draagt hier zeker aan bij. Het verhaal zelf is wat voorspelbaar en het einde ook wat gemakkelijk.

Traag en vrij saai. Pas richting het einde wordt het wat interessanter, maar toen was ik de aandacht al kwijt.

2*

Je moet met deze film best wat geduld hebben aangezien het tempo laag ligt en er bovendien feitelijk weinig gebeurt. Je zit constant te wachten tot de film doorschakelt naar een wat hoger tempo, tot het einde blijft dit uit. Door de kijker constant in het ongewisse te laten, je weet tenslotte dat er iets niet klopt, wordt spanning wel opgebouwd. Helaas wordt dit deels teniet gedaan doordat de film te lang blijft hangen in dezelfde versnelling waardoor je het wellicht niet echt meer interesseert.

De goede vertolkingen houden deze prent tot aan de ontknoping boeiend genoeg, maar uiteindelijk moet je concluderen dat het een stuk beter had gekund. Er is weliswaar sprake van een bepaalde onderhuidse spanning, al blijft het allemaal keurig binnen de lijntjes. Uiteindelijk is The Invitation te braaf. Er zijn al betere sekte-films gemaakt en dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat een scherp randje hier ontbreekt. Verontrustend wordt het met andere woorden nooit en dat is toch iets waar je naar op zoek bent in een horrorfilm.

Uitnodiging ingetrokken

The invitation is al net zo saai als bepaalde ''verplichte'' familiediners waarvan je je afvraagt wat je er nu precies aan het doen bent. Met die oom of tante die net iets te veel aan het woord is, gesprekken van anderhalf uur over de afgelopen Libelle jaarbeurs en onderhuidse spanningen omdat oom Johan tante nel 5 jaar geleden een keer verkeerd aangekeken heeft. Je zit bij dit diner aan tafel, en vraagt jezelf af wanneer de avond in godsnaam een keer gaat eindigen. Vervolgens kijk je op de klok en zie je dat er pas 5 minuten om zijn in plaats van de vermeende anderhalf uur. De avond is vervolgens helemaal compleet als er dan ook nog vis geserveerd wordt, en dat is nu net het enige eten wat je niet lust.

Hetzelfde gevoel wat de meeste mensen wel zullen herkennen, kreeg ik ook bij deze film. Een langdradig, zoutloos geheel, met veel te veel dialoog en weinig spanning. Als de spreekwoordelijke bom uiteindelijk barst is het dan ook al te laat. Het kan je geen zier meer schelen wat er met de personages gebeurt en je had je avond dan ook liever anders ingedeeld. Met wél een goede film bijvoorbeeld.

1,5*

Lekkere film waarin de spanning goed wordt opgebouwd, je mee gaat twijfelen met of aan de hoofdpersoon en een passende climax. De slotscène is niet per se verrassend, maar geeft zeker een finishing touch. Overigens vind ik het meer een drama/thriller dan een horror. *4.0

Goede suspens film. De spanning wordt netjes opgebouwd in rustige scenes die net lang genoeg duren om niet te verzanden in gekeuvel. Enige dat je verhaal kunt verwijten is dat het er iets te dik bovenop ligt van begin af aan waar het naar toe gaat. Gelukkig dat de acteurs over algemeen het weten te verkopen wat ze aan het doen zijn.

En ondanks dat het binnen het mystery genre valt wordt er deze keer een opgebouwd slot aangeknoopt zonder er gekke wendingen in te gooien.

"You know, it's really a science rather than, like, some weird religious cult or anything."

Dit soort titels liggen me altijd wel, maar qua uitwerking loopt deze film niet helemaal lekker.

'The Invitation' is in principe de zoveelste film waarin een groepje vrienden samenkomt om bij te praten, met als kanttekening dat er een geschiedenis is tussen twee exen die elk hun eigen pad hebben bewandeld. Vanzelfsprekend is het wachten tot de spanning dusdanig oploopt dat de bom barst.

Voordat je daar aankomt moet je echter wel veel dialogen doorstaan die niet altijd even interessant zijn. In typische slow burn stijl tracht Karyn Kusama een ongemakkelijke en bovenal duistere sfeer te creëren die niet zo goed uit de verf komt. Mede door het wisselvallige acteerwerk valt de spanning dan ook grotendeels weg.

De opbouw leunt te veel op de gedachte dat er meer aan de hand is, maar alle hints daartoe worden gemakkelijk opzij geschoven. Hierdoor voel ik me als kijker enigszins bedrogen, omdat er flink geleund wordt op de bevreemdende ervaring. Jammer genoeg omvat dit niet meer dan een paar gestoorde momenten en de uiteindelijke climax.

Al met al een matige thriller die met meer scherpte beter zou smaken.

2,5 Sterren.

Het was me enkele weken bijna gelukt om Jennifers Bodie af te kijken... Maar was het schijfje beschadigd. Ja, je moet risico's nemen als je een dvdtje meepikt bij kringloopland. Gisteren maar deze film gezien van dezelfde regisseur... Tevens dezelfde regisseur van Girlfight en Aeon Flux.

The Invitation was een fijne kleine horrorfilm. Een minder groot budget dan de bovengenoemde films... Wat pruttelend en losjes... maar toch uiteindelijk goed geslaagd. Een horrorfilm over sektes... dat kan altijd wel goed komen. Na het verlies van hun zoontje gaan Will en Eden in op een uitnodiging. Het vind plaats in een villa... het is een diner... en het genootschap bestaat uit, op eerste gezicht, erg vriendelijke mensen... Ja, en dan moet je oppassen. Subtieletjes kabbelt de film voort... Lijkt er nog weinig aan de hand te zijn... En via een videoband wordt het genootschap op een sympathieke wijze geïntroduceerd... Zelfs de bekentenis van de oprichter komt niet eens zo hard meer aan.

Maar zoals je weet is er iets niet pluis en zijn Will en Eden in een web verstrikt. De film ontpopt zich tot een soort survival horror binnen de muren van de villa... Het lijkt allemaal wel vrij standaard te zijn. Maar het einde, en voornamelijk de laatste shot, maakt de boel helemaal goed.

Ook de sfeer is lekker naargeestig en weet met de film mee te voelen.

En dan zijn Get Out en Mother! nog van dit jaar...

Kon me zeker wel bekoren.

4,0*

Wat een waardeloze film. Een slecht toneelstuk waar ik 90 minuten naar heb gekeken. Totaal niet spannend. Jammer Huisman je kunt veel beter !

Hier had ik helaas toch wel wat meer van verwacht, veel potentie en over het algemeen een redelijke opbouw van spanning die op de climax niet echt meer wist te overtuigen en zelfs voorspelbaar werd.

Waar de film deels wel in is geslaagd is een bedrukkend sfeertje neer te zetten, dit kwam ook door het degelijke acteerniveau en natuurlijk de filmlocatie.

Een film waar met deze setting en acteurs in mijn optiek niet het onderste uit de kan wordt gehaald en waar de opbouw interessanter is dan het einde.

2,5*

Ik begrijp de zin niet zo van een hoofdpersonage dat meerdere malen luid aankondigen moet dat er 'toch echt iets niet in de haak is'. Dat we uit moeten kijken naar een langzame ontsporing van de situatie is na een krappe tien minuten film en/of een blik op de premisse wel duidelijk, maar door het geïnstrueerde acteren van bijna de voltallige cast is van enige suspense of voelbare spanningsopbouw ook nauwelijks sprake. Je merkt dat Kusama en haar scriptschrijvers het wel proberen met een laag drama - enge cult hier - blootgelegd verlangen leidt tot hysterie daar- maar de nekslag voor de vertelling is de merkwaardige beslissing om een willekeurige greep uit de personages richting de climax even willekeurige moorden te laten begaan. Genoeg munitie maar te weinig motivatie dus. En ja, dan krijgt die Will aan het einde gelijk natuurlijk.

Voor het eerst in twee jaar komt een groep vrienden In Los Angels bij elkaar op uitnodiging van Eden [Tammy Blanchard] en David [Michiel Huisman]. Will [Logan Marshall-Green] voelt zich het minst op zijn gemak, aangezien hij en Eden [zijn ex-vriendin] een gedeelde tragedie nooit gezamenlijk hebben kunnen verwerken. Bovendien doet David de deuren op slot en zijn de ramen voorzien van tralies. De komst van de extraverte Sadie [Lindsay Burdge] en de zonderlinge Pruitt [John Carroll Lynch] roept meer vraagtekens op. Wanneer Eden en David een video van een 'zelfhulpgroep' (of is het een cult?) toont, lijkt Will de enige te zijn die vermoedt dat de gastheer en -vrouw de vriendenclub niet voor de gezelligheid heeft uitgenodigd.
Goed geregisseerd psychologisch drama waarin Karyn Kusama slim kiest voor het perspectief van de achterdochtige en getraumatiseerde Will. Door dat subjectieve perspectief laat Kusama je tot de sublieme finale in het ongewisse over de vraag of Will spoken ziet, of dat hij lijkt door te draaien door zijn paranoia. Een slim scenario, goed gespeeld door een opvallend uitgebreide cast. De grote hoeveelheid aan karakters betekent uiteraard dat niet elke rol even goed uit de verf komt, maar iedereen heeft een impact op het verloop van het verhaal en de suspensevolle score van Theodore Shapiro doet de onderhuidse spanning stijgen tot de lugubere finale. De epiloog is echter volstrekt overbodig...

Zeer genoten van deze thriller.

Het verhaal heeft een zeer trage opbouw maar dit kan de pret niet drukken.

De cast is uitstekend en het is knap dat bijna alles zich op één locatie afspeelt.

De onderhuidse spanning tussen de verschillende personages is zeer goed en het einde is subliem.

Aanrader.

Deze film is het eerste uur een thriller/drama te noemen, af en toe langdradig/traag, maar zeker interessant. Spanning is voelbaar en een niet-pluis gevoel houdt je goed bij de les. Het laatste half uur kan je de film horror noemen, maar nog niet erg spannend en ook wat voorspelbaar. Het einde is een verrassing en dat vind ik heerlijk! De cast is top. Aanrader.

Technisch een prima film. Goede sfeer, beklemmende score, prima acteerprestaties en mooie shots. Deze film afvallen op zijn tempo, zoals heel wat mensen doen, is onterecht. Het verhaal wordt langzaam maar vloeiend verteld. Dat je daar wellicht niet van houdt, dat kan. Maar het is gewoon goed gedaan.

Er is voor mij persoonlijk alleen één grote "maar".

Het verhaal ontvouwd eigenlijk precies zoals je verwacht. Tot ver aan het einde zat ik te hopen dat ik een heerlijk verrassende twist voorgeschoteld zou krijgen. En toen alles toch echt gewoon bleek te zijn zoals je vanaf het begin kon vermoeden, leverde me dat een fikse teleurstelling op.

De allerlaatste scene geeft dan nog een hele kleine, en goed bedachte verrassing. Maar dat is toch echt een gevalletje "Too little, too late".