The Invitation (2015)

Een etentje met vrienden zal ik de volgende keer toch minder ontspannen gaan bijwonen.

De rustige opbouw naar de climax op het einde met spaarzaam gebruik van flashbacks naar het verleden werkten prima in deze film.

De interactie tussen de diverse vrienden was wat geneuzel in de marge en beeldvulling naar mijn mening maar de confrontaties tussen de ex-echtgenoten en Huisman én met de twee nieuwe griezelige vrienden zorgden voor een prettige spanning gedurende de hele film met een zeer verontrustend einde.

Film die zich vooral kenmerkt door traagheid. Traag in de opbouw en traag in de voortgang.

De blootlegging van de aard en bedoelingen van de personages gebeurt in alle geleidelijkheid.

Dat tempo is heel prettig en is bovendien nodig om de wisselende sfeertekeningen in het verhaal langzaam in elkaar te laten overvloeien.

De aanzet tot sfeerverandering begint steeds heel subtiel en is opeens overheersend aanwezig. De trage maar spannende ontwikkelingen in het verhaal benadrukken dat effect. Een verandering in de sfeer gebeurt nooit abrupt maar gebeurt geleidelijk en is er dan opeens. De sfeer in de film verschiet steeds voorzichtig maar wel onmiskenbaar van kleur.

Die sfeer gaat van nerveus en mysterieus en paranoide naar onheilspellend en beklemmend. Razend spannend. Ja de sfeer is fantastisch en heeft je de hele speelduur in de houdgreep. Mooi hoor.

Zo rollen we tevreden naar de climax. Die is heftig. Ook wat onbevredigend. Er zijn wat open eindjes. Er resteren wat vragen. Ach, ik kon er na al die beklemming ook wel weer mee leven.

Nog even bijzondere aandacht voor de muziek. Die speelt een belangrijke rol. Overwegend dreigende muziek, die subtiel en amper merkbaar aanwezig is, maar een groot aandeel heeft in de sfeertekening.

Goed acteerwerk ook.

Na 10 Cloverfield Lane weer zo'n heerlijke thriller die echt uit het niets komt voor mij. Ook deze is heerlijk spannend. Broeierig en nachtmerrieachtig ook, mede door wat griezelige cinematografische trucjes en een erg effectief en sterk gebruik (of juist niet) van muziek. Het schrijfwerk is zeer goed. Goede dialogen en het juiste tempo, en het gebruik van flashbacks in films staat me misschien vaker wel dan niet aan, maar hier wordt dat echt goed gedaan. Puzzelstukjes worden langzaam onthuld en personages komen meer tot leven. Heerlijk ook al dat ongemak, vooral zo goed uitgestraald door Marshall-Green. Ook goed zijn een wat maniakale Burdge en Blanchard, en Huisman houdt zich ook meer dan staande.

Net als in 10 Cloverfield Lane wordt ook hier een beetje met de verwachtingen van de kijker gespeeld, en toch wel blij dat er geen grote wendingen op het einde zijn en redelijk uitkomt wat je verwacht. Als het laatste kwartier het geweld losbarst voelt dat griezeliger dan in veel andere thrillers of horrorfilms. Het einde lijkt wel een slimme twist op het cliché van de sirenes van de toesnellende hulpdiensten. Meestal in dit soort films het teken dat het veilig is, hier een onthulling dat de nachtmerrie nog groter is. 4.0*.

Pas in de laatste 20 minuten komt er iets van.... "ja... daar heb ik de hele film al op zitten wachten..."

Jammer dat ik hier mijn tijd aan gespendeerd heb.

Verrassend goeie film. Die Michiel Huisman acteert toch best wel goed wat ik er zo de laatste tijd van zie. Trouwens zulk etentje geef ik geregeld, iemand die een keer aan wil schuiven?

Altijd gezellig zo'n etentje, waarbij het toetje weer voor een verrassing zorgt.

Een fijn filmpje dat rustig wordt opgebouwd maar zeker niet saai.

Een redelijke maar langzaam opbouwende thriller met een vreemde en ongemakkelijke sfeer, ik vind het wel goed gedaan. Het was in het begin wel even wennen, er zijn dan ook veel personages, maar na een half uurtje zat ik er toch wel in. Het begin is ietwat saai maar het laatste stuk maakt een hoop goed, de twist vond ik ook wel grappig. Er wordt ook best redelijk gespeeld.

Langzame thriller, die hetvooral van de laatste 30 minuten moet hebben om nog war spanning te creëren.

Sterke thriller. Het verhaal laat zich rustig opbouwen tot een ijzersterke climax. De sfeer wordt prima neergezet. Het mooie is dat Kusama je mee laat denken met de hoofdpersoon. Je blijft tot het einde twijfelen over wat er nu precies speelt. Dit werkt uitstekend mede dankzij het goede collectieve acteerwerk ook dat van Huisman. Het einde is zenuwslopend met nog een mooi bedacht slot als kers op de taart. Aanrader. 4.0/4.5

Deze film kent een lange opbouw om daarna in het laatste kwartier alles snel en gemakkelijk om zeep te helpen. Na het zien van de video is de openbaring van het plot duidelijk en wordt het hele verhaal nergens echt spannend of verrassend. Er zijn betere binnen het sekte genre.

Erg langzaam drama die zich ontwikkelt tot thriller in de laatste 20 minuten.

Maar wat is het een kwelling om de eerste saaie 75 minuten door te komen.

Pas als de sfeer definitief omslaat en de situatie explodeert wordt " The Invitation" pas boeiend om naar te kijken. 2.5* en dat kunnen de laatste 20 minuten en een hoofdrol van Michiel Huisman wat mij betreft helaas niets aan veranderen.

Hele trage film die snel gaat vervelen, alleen de laatste 20 minuten zijn aardig, maar alles wat daarin gebeurd is al zo voorspelbaar dat ook die 20 minuten de fim niet weten te redden.

Met name in de beginfase heeft The Invitation te kampen met een gebrek aan tempo in de montage. Dat is vreemd, want later in de film is het juist de editing die de vaart in het verhaal houdt en de scènes binnenshuis iets broeierigs geeft. Het lijkt erop dat Kusama precies op deze sfeer mikt, ze speelt opzichtig leentjebuur bij het Deense familiedrama Festen (1998, Vinterberg), een intense film die inmiddels een semi-klassieker status heeft verkregen. Zelfs referenties naar Fight Club (1999, Fincher) zijn niet volledig uit de lucht gegrepen. Kusama weet wanneer ze de kijker wel of geen informatie moet verschaffen en juist die duisternis is prettig. Ze speelt met verwachtingen en ontwijkt clichés. Daarin slaagt ze. Helaas is de climax dan weer vrij lafjes en is het acteerwerk niet over de gehele breedte even sterk. Dat maakt voor een onderhoudende thriller met een aardige sfeer. Na Hollywood-vehikels Æon Flux (2005) en Jennifer’s Body (2009) lijkt Kusama haar groove te hebben gevonden in de wat kleinere genrefilm.

Lees verder: Cinema Interruptus

Zooooo traaaaag en saaaaai...deze stelde zwaar teleur. Zelfs die laatste 20min waar velen het hier over hebben, vind ik gene vette se. Op alle vlakken gebuisd.

Grappig dat mensen de film traag en saai vinden. Ik vond het film ontzettend sfeervol, eigenlijk direct vanaf de eerste minuut. Die constante spanning dat er iets gaat gebeuren, zonder dat daar hele concrete aanwijzingen voor zijn. Zoals zo vaak is dit natuurlijk erg persoonlijk, maar het doet me wat dat betreft erg denken aan Eyes Wide Shut en The House of the Devil. Films die me van begin tot einde beklemmen.

Ik heb ook het idee dat mensen met totaal verkeerde verwachtingen de film ingaan. Ik zou de film eerder als drama/thriller omschrijven dan thriller/horror.

Acteerwerk = Ok

Rest = matig

Aardige film die wat warrig begint en ook langzaam op gang komt. Na een half uur is dat grotendeels verholpen en begint de kwaliteit en de genietbaarheid toe te nemen, en dit gaat ook zo tot het einde door. Het aantal keer wat hierna voor de onoplettende kijker door de hoofdpersoon nog "hier klopt iets niet" wordt geroepen valt tegen die tijd wel op een hand te tellen.

Wat dan rest is een aardige film over een groep (ex)vrienden die voor een etentje bij elkaar komen en dus merken dat er 'iets' niet klopt. De spanning en sfeer wordt richting de fraaie slotscene steeds verder opgebouwd, met hier en daar een aardige wendingkje. 3,0*, jammer van het wat minder fraaie begin, maar zeker bekijkbaar.

Ik zag dat je bij Coherence (2013) twijfelde of je die wou zien, maar als je deze met 4* waardeert moet je die zeker ook gezien hebben. The Invitation deed me best veel aan die film denken, lijkt me toch wel een aanrader voor de liefhebbers van deze film.

Ik hou van die trage opbouw, zeker wanneer je voelt dat er iets niet pluis is. Hier vond ik het vaak vreemd en ongemakkelijk om naar te kijken. De meeste gasten geven namelijk op een bepaald moment de indruk dat ze liever zouden vertrekken maar blijven toch (met uitzondering van Claire waarvan we nooit haar lot te weten komen). Dat is opvallend, ondanks de spanningen en bepaalde acties kwamen hierdoor niet logisch over. Ik vond het ook moeilijk om Michiel als een bad guy te zien, in tegenstelling tot het hoofdpersonage die als 2 druppels op Tom Hardy lijkt. Die laatste vond ik het beste uitkomen in zijn rol. Leuk dat er wordt gespeeld met de verwachtingen van de kijker.

Toppertje hoor. Tot het laatste kwartier erg mysterieus en daarna keihard. Het einde vond ik echt bizar. Op een positieve manier. 4*

Verrassing van de maand! Maar ook hier was de opbouw weer beter dan de apotheose.

Dat ervaar ik nu juist exact omgekeerd. Fijne slowburner die heel geleidelijk zijn geheimen prijsgeeft en enkele leuke verrasingen in petto heeft, maar door het zwakke acteerwerk geloofde ik ze geen moment. Het oogde allemaal te houterig en geacteerd, wederom met die waardeloze Michiel Huisman als dieptepunt.

Erg jammer, want verder is het een leuk filmpje.

Matige bedoeling. Enige plezier dat ik aan de film beleefde was de sublieme spanningsopbouw tot vlak voor het einde van de film.

wat een verrassende film een waar horror meesterwerk!!! vanaf het begin voel je dat er iets niet klopt en dan loopt de spanning en de angst beetje voor beetje op en gaat zo door tot het het hoogste punt in jouw geest bereikt is en dan moet het beest los, en of het beest los komt, het grijpt je zo naar de keel dat je het eerste half uur na de film moet bekomen, man dit is een waar horrormeesterwerk !!!!! oververdiende dikke 5*

Waarom dit als horror wordt bestempeld is mij een raadsel, maar als thriller maakt deze film enorme indruk. De trage opbouw gecombineerd met de constant dreigende sfeer maken The Invitation tot een waar (ingetogen) spektakel. Gaandeweg de film worden er kleine details van de motieven prijsgegeven waardoor het zijn spanning nooit verliest. 1 nadeeltje is het acteerwerk, dat niet altijd even sterk is. Behalve dat is dit een ware topper.

Goede bedoelingen maken nog geen goede film. Maar gelukkig ook geen slechte.

Qua concept zit het wel goed met deze The Invitation. Een zeer rustige opbouw, een eerste half uur waar je als kijker ingegooid wordt en je jezelf maar moet zien te redden, het steeds wat freakier worden van de situatie en de gestage opbouw naar de climax. Indien goed uitgevoerd ben ik wel fan.

Maar net daar schort het toch wel. Soms frappant en opvallend fout, soms is Kusama er wat dichter bij, maar zelden zit ze er echt óp. En in een trage film, die toch wel 100 minuten in beslag neemt begint dat na een tijdje door te wegen. Jammer, want op papier zag het er eigenlijk beter uit.

Qua acteerwerk zijn het enkel Marshall-Green en Huisman die overtuigen, de rest van de cast varieert van redelijk (Lynch), tot onzichtbaar (Doyle), tot ronduit dramatisch Blanchard. Deze mislukte Dalle ziet er uit als iemand van 50 die omgebouwd is tot iemand van 30 en ergens halverwege in uncanny valley blijven hangen is.

Ook in de opbouw is Kusama net wat te opzichtig. De film hinkt de hele tijd om twee gedachten (is het Will of is er daadwerkelijk wat aan de hand?), maar die twijfel wordt niet goed genoeg uitgebuit en komt teveel uit bepaalde momenten en scenes voort, in plaats van dat het op een natuurlijkere manier opbouwt. Daarbij is de conclusie ook wel net iets té makkelijk, waardoor de climax zelf ook een beetje als een anticlimax aanvoelt. Sowieso zijn die laatste 20 minuten niet zo spannend als ze allicht bedoeld zijn.

Kusama haalt het dan ook nog eens niet echt op audiovisueel gebied. De klankband is redelijk en visueel doet ze wel pogingen, maar het oogt af en toe toch net iets te goedkoop en de film mist een beetje een audiovisueel smoelwerk.

Wie de hele film met half dichtgeknepen ogen kijkt kan het meesterwerkje zien dat zich onder het ongepolijste oppervlak schuildhoudt. Allicht dat een betere regisseur er wat meer mee had kunnen doen. Een kwalitatief egalere cast had in ieder geval al heel wat geholpen.

2.5*

Waar is dat feestje, hier is dat feestje

Van het plot weten we al dat er iets mis is met de invitatie dus vanuit die hoek al geen verrassing meer, en voor de rest is het een enorm lange zit vooraleer het ietwat interessant wordt

70 minuten lang wordt er wat rond geneuzeld terwijl de wat achterdochtige ex, die wel goed acteert, alles observeert. Mysterieus, ja, maar verder niets. Geen echte sfeer, nul spanning en al helemaal geen actie. Eindelijk, de laatste 25 minuten komt het dan wat los. Niet onverwacht of verrassend maar eindelijk wel wat actie. Het eindshot is dan wel weer ok

Te langzaam en te lang.

2*

Close, but no sigar.