It Follows (2014)

Een tijdje terug gezien. Vond het op zich wel aardig, maar wel erg cliché, niet alleen qua verhaal maar ook wat de manier waarop het gebracht wordt betreft, dat zijn toch wel de grootste minpunten, de situatie inbegrepen waarin zoals gebruikelijk bij een slasher ze een voor een het loodje leggen, en ook nog op zowat dezelfde wijze waardoor het een herhaling van zetten wordt. Niets vernieuwends en dus niets wat ik niet eerder heb gezien. Daarom hou ik het op een 2,5*. Ik begrijp dus de vele lovende (professionele) recensies en prijzen niet, zwaar overhyped voor mijn gevoel. Is ook goed te zien aan de stemhistorie waar het in drie maanden tijd rap naar beneden is gezakt.

En voor degenen die al ietwat paranoide zijn aangelegd al helemaal een garantie om vannacht maar een lampje aan te laten in de slaapkamer .... en een strijkijzer mee naar bed te nemen.
Tamelijk originele horrorfilm die weliswaar iets ademt van Japanse horror-golf uit het begin van deze eeuw. Echter, zo vaak worden we niet meer aangenaam verrast door films uit het horror-genre en deze mag bij het kleine stapeltje aanraders.

It Follows is een fenomenale genrefilm. Regisseur David Robert Mitchell nam een origineel uitgangspunt (gedeeltelijk gebaseerd op nachtmerries die hij had als kind), en verwerkte het tot een prachtig sfeerstuk. Van de horror moet dit werk het nog niet eens zozeer hebben. Veel meer schuilt de kracht van It Follows in het sterke kleurgebruik, de verrassend goede cinematografie en het voyeuristisch aandoende camerawerk. Daarnaast speelt Mitchell met terugkerende locaties, props en de diverse seizoenen (meerdere soorten kleding passeren de revue, maar alle sets lijken de tieners even comfortabel te zitten).

Net op het moment dat je vreest dat het scenario toch iets te conventioneel gaat blijven, volgt de knappe twist aan het einde. It Follows is veel meer dan een simpele tienerhorror, en hoofdrolspeelster Maika Monroe stijgt boven zichzelf uit. Gestileerde pracht zoals ik het graag zie.

Ruim 4*

Aardige retro horrorfilm. Het is natuurlijk slim om, als je niet veel middelen hebt, van mensen die langzaam op iemand af lopen, iets verontrustends te maken. Vooral geholpen door de muziek natuurlijk, best een fijne soundtrack. Verder vond ik het niet heel bijzonder maar wel sfeervol en verfrissend dat er eigenlijk nauwelijks sprake van gore is. Typisch wel dat sex het grote gevaar inluidt: met vrijende stelletjes loopt het doorgaans niet goed mee af in het horrorgenre, en ook deze film bevat een toch wat puriteinse waarschuwing tegen casual sex.

Ik kon hier zelf niet echt veel mee...

Op een paar spannende shots na vond ik It Follows wel een beetje tegenvallen. Mitchell heeft mijn zijn indie socialdrama debuut nog wel een prima film afgeleverd en besloot bij de horrorkant te gaan snoepen. Hij houdt het retrogehalte in zijn achterhoofd, oude en nieuwe technologie worden gecombineerd en ook qua soundtracks wil hij lonken naar de horrorfilms van de jaren 70 of 80... maar toch vond ik die soundtracks veelste intens en storend. Ook het horrorgedeelte... ik wist niet echt wat ik ermee moest. De zogeheten zombies kwamen in mijn ogen veelste amateuristisch en losjes over waarbij ik maar weinig geraakt werd. Dat het plot geassocieerd moet worden met het besmettingsgevaar van een SOA is opzich nog wel leuk bedacht... Maar dan nog... Ik kon de link maar niet voelen noch leggen.

Erg jammer want ik had hier vrij veel van verwacht. Misschien moet het aan mij liggen... Ik ben toch wel ook echt een fan van retrofilms; The House of The Devil was bijvoorbeeld fantastisch... Maar hier kon ik helaas in dat optiek niet echt bekoord worden.

2,5*

Jezus, dan heeft een film een hoge score en is het 3 x niks! waar moet ik beginne... ontzettend langdradig en vergezocht. De kijker werd continu met de soundeffects misleid.. dan gebeurde er uiteindelijk niks en dan misschien 3 x in de film had je opeens een knallend geluid en (gewoon een onbekende persoon) tevoorschijn op je beeld, nou kicke! Dus niet...

Het meisje is in de war, je raakt het beu constant dat heen en weer gezwerf. Heel vaag, ze probeerde het mysterieus te maken maar je interesse vervaagt gedurende de film want de gesprekken en acties bleven kalm..... eentonig... SAAI!

nee, niet mijn soort film. Die camera richt letterlijk op elk stofje nou dan hou je t maar voor gezien!

De film blijft een indrukwekkende film en lijkt wel een cult horror te worden. Een simpel verhaal en middelmatige acteurs. Maar toch lukt de regisseur er in om het spannend te maken en een paranoia op te bouwen. Vooral de muziek is hier zeer passend en tilt de film wat hogerop. Deze zal ik om de tijd nog wel eens op zetten. En moest ik de vinyl met de muziek vinden, komt die mooi in mijn collectie.

Goede horror moet het niet hebben van een snelle opeenvolging van jump scares, maar van een zorgvuldig opgebouwde sfeer. Er zijn stille momenten met getsjirp van krekels. De elektronische muziek is traag en atmosferisch, geïnspireerd door synthesizerklanken uit de jaren '80. Geklop op een deur en elektronisch slagwerk staan voor toenemende dreiging.

Trage pan shots en tracking shots passen bij het thema van langzaam naderend gevaar. Door het gebruik van een groothoeklens lijken figuren op de voorgrond groter, terwijl er toch veel achtergrond te zien is, een beetje als in een bolle spiegel. Bekeken worden staat centraal, beginnend met die twee buurjongetjes die Jay bespieden van achter een struik. Vaak wordt er door een ruit gefilmd of in een spiegel. Het water van het zwembad, het meer en de waterkraan kan symbool staan voor dromen. Het geheel voelt aan als één grote nachtmerrie. Dat Jay op blote voeten rondloopt zonder dat ze vuil worden, versterkt deze gedachte.

Maika Monroe gebruikt spastische bewegingen en verwrongen lichaamshoudingen. Haar opgetrokken schouders varraden een innerlijke spanning. Jay komt sociaal en levenslustig over, maar ze is ook een onzekere tiener die pillen slikt.

De rode bal als symbool voor gevaar doorbreekt de traagheid. Het meest lugubere beeld komt vroeg: het meisje met het achterovergebroken been. Was zij de eerste poging van Jeff (alias Hugh) om de vloek door te geven? De enige echte jump scare is wanneer de achterkant van die kast opengebroken wordt, waarna Jay naar haar zus kijkt als in een spiegel. Verder zit het griezelige vooral in details, zoals die grassprietjes op Jays knie, die lijken op snijwondjes ten gevolge van automutilatie.

Op het bordes spelen de tieners het kaartspelletje Old Maid. Dit is een variant van zwartepieten of piekenzot jagen, waarbij je de slechte kaart door moet geven aan iemand anders, net als het kwaad hier. De zus let niet goed op, want ze zou twee identieke kaarten kunnen afwerpen. Het meisje op de fiets zou Jay kunnen zijn.

Het kwaad vertoont zich in verschillende gedaanten, onder andere de Old Maid, een reus van 2.27 m en de wellicht overleden vader, die eerder op foto's te zien is. Zo gevaarlijk is het niet eens, want je kunt gemakkelijk wegvluchten. Het einde is dubbelzinnig. Drie verklaringen zijn mogelijk: ze hebben het monster gedood in het zwembad, Paul heeft het doorgegeven aan een prostituee of ze hebben besloten het om beurten aan elkaar door te geven. In het laatste geval zouden ze in de slotscène achtervolgd worden door die man op de achtergrond.

Dankzij de symboliek, de sfeerschepping en de meerlagigheid is dit een recent hoogtepunt in het horrorgenre.

Film over een erg vervelende SOA. Meer niet.

“It could look like someone you know or it could be a stranger in a crowd.”

It Follows is bij herziening een stuk beter bevallen. Vooral de algehele sfeer maakt indruk, met de rustige regie en de prachtige cinematografie die vanaf het begin voor een onheilspellende sfeer zorgen (het lugubere begin helpt ook). De camera vliegt door de Amerikaanse suburbs als de wandelde SOA die achter de personages aanzit, en het geeft de film een specifieke en effectieve look. Regisseur Robert Mitchell zorgt ervoor dat It Follows langzaam onder je huid kruipt, en samen met de heerlijke 80’s sfeer zorgt het voor een aangename cocktail.

De groep tieners zijn een kleurrijke groep, en de acteurs zorgen ervoor dat het interessant blijft om ze te volgen. Vooral Monroe maakt grote indruk als Jay. Minpunt blijft dat Mitchell naar het einde toe niet precies lijkt te weten waar hij met zijn film heen wil en hoe hij zijn verhaal wil afsluiten. Het laatste gedeelte in het zwembad blijft zwak, alhoewel de speech van Luccardi in het ziekenhuis en de laatste scene wel ijzersterk blijven.

Prima.

It Follows is niet een film voor de liefhebber van zo veel mogelijk bloedvergieten en schrikmomenten. Deze film gaat weer een beetje terug richting de jaren 80. De sterke soundtrack helpt daar ook veel bij.

Ik denk dat deze film je een soort paranoia probeert te geven, maar deze kwam bij mij niet erg over (kan wat zeggen over mij).

De acteurs doen het redelijk, kan er allemaal wel mee door. Maar de "Entity" zag er anders uit op elk moment. Natuurlijk neemt het een vorm aan, maar ik dacht dat in plaats van altijd langzaam lopende mensen neer te zetten hier nog iets meer uitgehaald kon worden. Soms wat saai, maar wel vermakelijk.

Een zesje van mij

Weergaloos.

Een groot woord, maar wanneer loop je nog tegen een horrorfilm aan die een eigen entiteit (met bijhorend setje regels) introduceert, het beste van klassiekers weet te samplen en tegelijk nagenoeg alle valkuilen die het genre rijk is te vermijden? It Follows vindt het genre niet opnieuw uit, maar weet er wel het maximale uit te halen.

Belangrijkste vermeden valkuil: It Follows weet even subtiel als ingenieus de vrienden van de hoofdpersoon te betrekken zonder het obligate met-moeite-overtuigen-van-de-ernst-van-de-situatie. Je weet wel; dat de hoofdpersoon mensen probeert te vertellen wat er aan de hand is en eerst voor gek verklaard wordt voor iemand haar gelooft. De scene op het strand wordt hiervoor perfect ingezet, en voorkomt tevens dat het allemaal te repetitief wordt.

Daarnaast zijn pacing en sfeer de grootste troeven. Net als de entiteit, zweeft en draait de camera bescheiden en geduldig stalkend door deurposten, ramen, spiegels en over straat. Om de gruwel uit de beginscene te beschouwen als een belofte die niet ingelost wordt, is niet snappen hoe het ingezet wordt. Het zorgt er juist voor dat er doorheen de film een constante dreiging heerst, waarbij je ook als kijker de hele tijd de achtergrond aan het scannen bent op die ene verdachte, typische wandelende persoon die overal kan opduiken. Weten waar het toe in staat is, is genoeg om er bang voor te zijn.

Soundtrack is fan-tas-tisch: brommend met eigenzinnige synths die het beste van met name Halloween oproepen, zonder een repetitief deuntje te worden. Perfect voorbeeld van hoe de film voorgaande horrorhistorie weet aan te wenden om een modern jasje voor zichzelf aan te meten.

Een film met eigen smoel en tevens kundig geknipt en geplakt uit de canon der horror. Sfeervol doorheen de speelduur en faire dosering van jumpscares. Heel erg weinig op aan te merken en oprecht een film die onder je huid weet te kruipen. Verdiende 4,5*

De vibe, soundtrack en cinematografie tillen de film absoluut naar een hoger niveau. Maar op alle andere vlakken ontstijgt de film ook weer nergens de middelmaat. Misschien ben ik ook wel teveel verwend met alle retro quasihorrorfilms en -series van de afgelopen jaren. Enfin, It Follows is uiteindelijk gewoon een vermakelijke hommage voor alle 70's en 80's horror.

Deze film die ik afgelopen avond weer eens heb herzien moet het voor mij toch vooral hebben van de tot in de puntjes verzorgde cinematografie en mooie 80's sfeer met toch wel prima acteerwerk van Maika Monroe in de rol van de toch zeker niet onaantrekkelijke Jay. Verder een prima soundtrack waarbij je zeer goed kon aanvoelen dat er weer eens onaangenaams stond te gebeuren. Zo onaangenaam in ieder geval dat dat je de nodige schrikmomenten kon bezorgen. Naar het einde toe werd het wel enigszins minder maar de laatste scène stond als een huis en was een voortreffelijke afsluiter van dit zeer aangename thriller-/horror filmpje.

4,0* na herziening

Inmiddels de derde keer dat ik deze heb gezien en It Follows staat zeker in mijn top 10 horrorfilms van de jaren 10.

De score is ontzettend sfeervol en bij vlagen zenuwslopend. De film teert op een paar momenten niet op jumpscares, maar van het zenuwslopende onderhuidse gevoel. Monroe haar personage moet continu over haar schouder kijken en elk moment kan er weer een wezen om het hoekje luren dat het op haar gemunt heeft. Mitchell weet dit ontzettend goed uit te bouwen en de film weet dit met een aantal hoogtepunten goed uit te bouwen. Ook op ogenschijnlijke momenten dat er niets aan de hand lijkt ben je continu in alle hoekjes aan het zoeken naar een traag lopende entiteit.

De film is origineel en ontzettend sfeervol. Daarbij maakt de score van It Follows een unieke horrorfilm die zich weet te onderscheiden van alle generieke Conjuring universe meuk dat de standaard lijkt geworden te zijn de afgelopen jaren.

4,0*

Fijn sfeertje in deze film, een unieke sfeer die mij liet afvragen of het nou hedendaags of in de jaren '80 plaatsvond. De muziek draagt hier ook sterk aan bij.

Het verhaal is ook verfrissend. We hebben te maken met een langzame, maar gevaarlijke entiteit die ervoor zorgt dat niet alleen de personages, maar ook de kijker continu paranoïde wordt. Er wordt gelukkig ook geen moeite gedaan om een verklaring te zoeken naar deze entiteit; er wordt vooral praktisch gehandeld, wat de film ten goede komt.

Ik vind het tempo in It Follows echt perfect, de film kruipt echt heerlijk onder je huid. Halve ster aftrek vanwege de scene bij het zwembad.

De derde en laatste lange film die ik van deze regisseur zie is de bekendste. En voor deze keer ook de beste want meest evenwichtige van de drie. Horror koppelen aan thema's van de pijn en onzekerheid van het opgroeien en verlies van onschuld is niet per se nieuw maar het is hier erg goed gedaan. De suburbia setting heeft voor mij bijna meteen iets onheilspellends. Ik heb waarschijnlijk teveel films gezien. De jaren '80 hier verwijzingen wijzen duidelijk naar klassieke films uit die periode. Bij de andere twee films die Mitchell hiervoor en hierna maakte voelde hij als veelbelovend. Dit is dat stadium voorbij en een erg goede en zeer sfeervolle film. Met een heel sterke pace en een zeer goede soundtrack. En vooral ook een troostende film.

Meer mystery dan horror, maar zeker een spannende film met mooi langzaam en breedgeschoten camerawerk en synth muziek dat doet denken aan John Carpenter's Halloween. Een leuke filmposter ook! Aan het begin van de film wordt de kijker een beetje op het verkeerde been gezet door het schrikwekkende beeld van het eerste meisje dat dood op het strand ligt. Er is namelijk verder in de film geen bloederige scene meer te bespeuren.

Wat "it" precies is, wordt niet verklaard maar mijn eerste indruk was dat het over seks gaat en het doorgeven van SOA's. Bij nader inzien kan it ook een metaoor zijn voor het opgroeien van jongeren, het verlies van hun onschuld en het besef dat de onvermijdelijke dood je voortdurend achtervolgt.

Gelukkig wordt in It Follows geen gebruik gemaakt van goedkope jumpscares, menig horrofilms is ziek in datzelfde bedje. Zoals voor vele anderen is ook voor mij de scene aan het zwembad het zwakste deel van de film: een laken over een spook gooien? Het lijkt wel een scene uit Scooby-Doo. En hoezo kan je het wezen in het hoofd schieten en gaat het dan bloeden als een mens? Het klopt ook niet echt dat de "it" wezens soms traag naar hun slachtoffer toelopen, maar andere keren stilstaan (het meisje in de bioskoop, de man aan het zwembad, de oude man op het dak) en soms ook met voorwerpen beginnen te gooien.

Naar verluid zou actrice Maika Monroe graag een vervolgfilm hebben gemaakt, maar die is er blijkbaar nooit gekomen. Ergens jammer, maar het is misschien beter dat deze stand alone film niet wordt uitgemolken zoals tegenwoordig vaak het geval is, en ook met oudere films natuurlijk. It Follows is een waardige toevoeging aan het horror/mystery genre.

Ik heb het maar liefst een uur volgehouden om naar deze film te kijken, maar hij was zo saai en zo slecht dat ik 'm afgezet had.

Je krijgt het idee dat je naar een low budget studenten film kijkt met dito verhaal.

Lekker overslaan is mijn advies

Het geeft een onbehaaglijk gevoel wanneer je de idee krijgt dat iemand je achtervolgt. Zeker wanneer er geen andere mensen in de buurt zijn. Sterke film die dat gevoel verder uitgewerkt heeft. Verklarend is de film allerminst. Naar het hoe en wat is het gissen.

Veel slachtoffers vallen er ook niet. Dat hoeft ook niet om een sterke film te hebben. Knappe openingsscène overigens die je meteen in de film gooit en de toon zet. Zeker geen volbloed horror film, eerder een soort mystery thriller. Één kleine jumpscare ook ergens, maar dat was het ook zowat.

De verschijningen zelf zagen er normaal uit. Geen halve zombies ofzo. En het waren ook telkens andere personages. Die look maakte het reëler. Het kan iedereen zijn, iemand random. Het enige wat hen verraadt is de zelfverzekerde trage tred recht naar jou. De scène in het zwembad week af van de rest. Ineens begonnen ze met dingen te gooien, vreemd…

"It could look like someone you know or it could be a stranger in a crowd. Whatever helps it get close to you.”

Het is volgens de log nu acht jaar geleden ongeveer dat ik deze film voor het eerst had gezien, en eigenlijk waren mijn herinneringen over deze film onwijs goed. Ik had het er van het weekend nog met mijn kameraad over waar ik destijds deze film mee had gezien, en we waren beide te spreken. Eigenlijk dusdanig goed te spreken dat ik hem nu maar in de herziening heb gegooid. Ik zei er acht jaar geleden dit over:

Ik ben het eigenlijk nog wel merendeels mee eens. Ik vond het wederom een hele vermakelijke zit. It Follows is een film die me echt weer de kriebels gaf, een naar gevoel van binnen die niet echt veel horrorfilms meer bij mij loswrikken. Het lukte David Robert Mitchell wel met deze prachtige horror film.

Maar, ik ga toch niet hoger zitten met mijn stem. De reden daarvan is toch dat de film de nodige cliché momenten kent. Het ergste waar ik me aan kon irriteren waren de momenten dat Jay besluit te kijken of ze de geest of ‘it’ ziet lopen of staan. Zoals in het zwembad, waarom zou je in godsnaam gaan kijken of je het nog in het water ziet zitten, tuurlijk pakt het je dan. Of het moment op het strand, wanneer er een gat in de deur zit en net zij besluit naar de deur te kruipen om te kijken waar Greg heen was gegaan, kom op man zo simpel. Zeker de jumpscares waren daardoor niet geslaagd.

De cast is heel leuk, Maika Monroe doet het best leuk als Jay. En is in mijn ogen de enige die echt er een beetje uit springt, ook mooi om naar te kijken. De rest was leuke toevoeging, al had ik bij niemand echt een gevoel dat ze me omverbliezen, standaard acteerwerkjes, niet heel bijzonder.

Het mysterieuze in deze film blijft waanzinnig lekker. Het is niet zozeer een horrorfilm, ik zou deze film toch wel echt schalen in de mysterie categorie, althans meer schalen in deze categorie. Het blijft overigens wel echt een leuke film, misschien had ik wat vaker ‘it’ willen zien, of misschien wat meer aanvaringen. Hier en daar werd het nog wat spannend, echt eng werd de film niet. Dat is de reden waarom mijn score toch blijft op vier sterren. Ik had eigenlijk wel verwacht dat ik de film hoger zou scoren, al waren de herinneringen dan toch wat beter .

Via Facebook heb ik een trailer / een klein stukje van de film gezien en toen zag het er uit als een echte spannende film..

Helaas was de trailer/ kort stukje van de film het enige wat er zowel spannend als horror aan deze film te zien is.. ( dit was de scène op het strand ..)

Pff noem je dit horror? Ik vind "tiener horror" nog wel grappig, maar zelfs Scream is misschien nog spannender ..

Ok er zitten best wat spannende scènes in de film, en het idee dat je wordt gevolgd.. vinden we dat niet allemaal een beetje eng? Ik heb dat namelijk wel eens meegemaakt IRL en daar dacht ik aan..

Overigens is er op dat moment niks creepy gebeurd (godzijdank) .. maar naar mijn mening hadden ze dit concept zoveel beter en enger kunnen ontwerpen.

Nu heb ik een "horror" film gezien waarbij er een aantal tieners wegrennen of bang zijn voor iets en waarbij blijkbaar het iedereen met elkaar doet. En hier en daar zitten er een paar scènes bij die redelijk spannend zijn .. maar dit kun je toch geen horror noemen..

Ik snap sowieso niet dat deze film in de engste horror films top 150 staat..

Leuke en verfrissende Horror/Mystery. Eigenlijk een simpel concept met een degelijke uitvoering. De spanning wordt langzaam opgebouwd en de manier van filmen sprak mij ook wel aan. De film zorgt ervoor dat je als kijker toch een beklemmend gevoel krijgt. Voor de gore of jumpscares hoef je deze film niet kijken, maar dat heeft het ook helemaal niet nodig. De combinatie van de psychologische spanning met het originele concept is voldoende.

Ik zag dat er plannen waren voor een vervolg. Maar dat hoeft niet per se van mij. Niet alles hoeft uitgemolken te worden.

3.0*

Een tiener [Bailey Spry] in nachtkleding loopt ’s ochtend in verwarde toestand over straat waarbij ze de indruk wekt te worden gevolgd. Het meisje vlucht naar het strand waar ze de volgende dag dood en zwaar verminkt wordt aangetroffen. Deze huiveringwekkende proloog is het startschoot voor een boeiend mysterie dat rap bergafwaarts gaat vanaf de verklaring voor deze gebeurtenis en veel ideeën uit de Nightmare On Elmstreet¬-franchise plundert tot aan de teleurstellende, dwaze finale aan toe.

Herzien op 4K van 2ndSight met DolbyVision en DolbyAtmos. Beeld is haarscherp en de Atmos track komt als een donderslag binnen.

Destijds in de bios gezien waar die al enorme indruk maakte. Briljant hoe de regisseur met een vrij simpel verhaal en een cast van een groep nobodies toch een klein meesterwerk heeft weten te creëren. De “sex curse”, noemde wij hem. In weze gaat het ook over een soort vloek die dmv sex wordt overgegeven. Jay krijgt van Hugh de “regels” van het kwaadaardige bovennatuurlijke entiteit: Dit ding gaat je volgen. Het kan iedere willekeurige persoon zijn. Het beweegt langzaam, maar is niet dom. Het komt recht op je af. Je kan het doorgeven dmv sex. Als je sterft gaat het terug naar de persoon van wie jij het hebt gekregen.

Van echt horror is er geen sprake, maar het is vooral de naargeestige sfeer in combinatie met de sterke cinematografie en creepy soundtrack die onder je huid kruipt. Continu het gevoel dat je achtervolgt wordt. S’nachts niet kunnen slapen met de angst dat het kan opduiken.

Een film die nog dagen in je hoofd blijft spoken. Geweldig!

De planning van regisseur David Robert Mitchell en hoofdrolspeelster Maika Monroe zijn om dit jaar het officiële vervolg te filmen. Hier gaan ze op zoek naar de oorsprong van de entiteit.