The Guest (2014)

Ik was verbaasd,zoals dikwijls, door de negatieve kritiek op de film .

Voor mij was hij van zeer aanvaardbaar niveau(goede middelmaat :7/10),met een -te verwachten-

"open" einde.De hoofdacteur presteerde zeer goed,zonder overdrijving,en deed mij (fysisch)

denken aan Casper Van Dien.

Dus:goede opbouw tot de -iets overdreven- climax.

Heel goede film.

Spannend en boeiend de hele tijd door, zoheb ik ze graag.

Ik vond de soundtrack ook opvallend goed met o.a. muziek van D.A.F. en het Belgische Front 242.

De brutale moorden in de diner op het uber romantische Because I love you van Stevie B was een indrukwekkend moment.

4,5 sterren

Best leuke standaard-actie film. Verhaal begint leuk en had cable guy-potentie, maar draait uit op massaal schieten. Zoals het hoort bij dit soort films enkele onrealistische gegevens (Door een zee van kogels bewegen en slechts één schampschot oplopen; een serveerster die nog nooit geschoten heeft, maar vrijwel recht in het hart schiet) én een onrealistische opening naar een vervolg. Camerawerk is weinig verrassend, maar de score is erg goed. Prima acteerwerk.

Te doorsnee.

Nu ben ik sowieso niet zo idolaat van Wingard, maar dit is voor zijn doen wel érg standaard. You're Next had hier ook al een beetje mee te kampen, alleen viel die film nog enigszins op door zijn ietwat aparte humoristische insteken. The Guest is wel een redelijk in elkaar gezette crowd pleaser, maar verbleekt volkomen bij een film als A Horrible Way to Die, wat ik tot dusver met uitstek Wingard's beste film vind.

Stevens doet het zeker niet verkeerd, al is zijn personage an sich nogal een voor de hand liggende keuze. Maar goed, eigenlijk is alles in deze film dat zo'n beetje, want aan voorspelbaarheid geen gebrek. Van een film als Pop Skull (Wingard's debuut) werd ik nou ook niet bepaald euforisch, maar je kunt moeilijk ontkennen dat Wingard daar in ieder geval durf toont. Hier leek het woordje ''durf'' opeens een waar taboe te zijn voor de beste man. Het hele gedoe met het opkomen voor het gepeste zoontje, de argwaan bij dochterlief, het uiteindelijke eindgevecht waarin Stevens, die eerst als een one-man army een compleet leger uitmoordde, te grazen genomen wordt door twee kinderen. Flauw, flauw, flauw.

Ondanks dat dit zeer negatief is allemaal, is het dan ook weer niet één en al ellende. Zowel visueel als qua soundtrack is het (opnieuw) een tikkeltje braaf, maar bij vlagen toch wel stijlvol. Voornamelijk het Halloween feestje mag er zijn, evenals de scene met die spiegelkamer. Niks om de loftrompetten over af te steken, maar wel in orde dus. Dat tilt de film nog iets omhoog voor mij.

2,5*.

Vermakelijk.

Behoorlijk voorspelbaar, zwartkomisch bij momenten maar vooral erg fout. Zeker dat einde draaft daar heerlijk in door. Met een speelduur die onnodig opvulsel onmogelijk maakt slaagt de film erin een amusante tussendoor te zijn.

Dan Stevens is ook wel oké in z'n rolletje. Het ligt er allemaal behoorlijk dik op, maar hij kan het nog net hebben. Benieuwd of dat getormenteerde hoofd me in serieuzere films niet gaan tegensteken.

Audiovisueel ook allemaal degelijk, zeker de finale waarin alle registers opengetrokken worden. Tijdens die finale kreeg ik ook een beetje een Cape Fear-gevoel, maar dan zonder enige pretenties.

3

Adam Wingard is met The Guest lekker creatief geweest, en het is al bijna overduidelijk dat hij hier eerst het concept heeft verzonnen dat moest lonken naar actie/thrillers van de jaren 80, en pas later het verhaal, dat toch wel weer erg sterk is als je er diep over nadenkt.

Het plot is echter wel een stukje dunner en minder subtiel dan wat ik van hem gewend ben, maar toch is The Guest nog wel prima te verhapstukken. De cast is voor mij vooralsnog onbekend, maar Dan Stevens zet hier toch wel een erg sterke rol neer van "David", een soldaat op verlof die aanbeld bij de familie van zijn gesneuvelde vriend. Je zou ook haast kunnen zeggen dat hij de uitstraling heeft van Gosling in de films van Refn. Helaas weet je wel al erg snel dat deze David echter andere plannen heeft dan aardig te blijven en de uitkomst had nog wel ietsje subtieler gemogen, al is de dikke middelvinger naar de overheid/geheime dienst hierin wel erg mooi geplaatst. En dan de creativiteit van de film, nogmaals; misschien had Wingard erg enthiousiast de oude videobanden met jaren 80-meuk uit de kast getrokken en besloot hij daar maar eens wat mee te gaan doen en dat is hem prima gelukt. De soundtracks zijn al het hoogdepunt (Onze eigen Clan of Xymox, Front 242, DAF en vele andere New Wave, Post-punk stuff) en ook de actiescenes doen lekker aan alsof ik naar een oude Schwarzennegger (of andere jaren 80 actieheld) zit te kijken. Ook wel grappig dat het lijkt alsof er in deze setting geen andere muziek lijkt te bestaan dan jaren 80 muziek, en ondertussen zijn de iPhones en iPads wel her en der te bekennen.

Adam Wingard heeft het zeker weer prima gedaan. Op naar zijn volgende.

4,0*

Fijn Throwback filmpje.

Een familie wordt aangedaan door een vreemdeling en doet vervolgens alles wat je juist niet zou moeten doen als er een vreemdeling aan de deur staat. Hem binnenlaten in je gezin. In het begin is het al vrij duidelijk dat het niet snor zit met de vreemdeling en dat hij duidelijk iets geheim houd. Maar wat. Dat blijft bijna de gehele film een beetje een mysterie. Misschien een wat trage start maar wordt gelukkig gecompenseerd door een erg cool hoofdpersonage en een aantal erg leuke situaties. Totdat het misgaat en dan breekt de hel ook goed los. Een aantal toffe actie momenten verpakt in een heerlijk retro sausje met geweldige muziek (zowel de score als de soundtrack). Erg mooie belichting, leuke dialogen en sterk acteerwerk van de gehele cast. Vooral Maika Monroe is hier goed op dreef. Fijne acteerstijl heeft ze. Maar ook Dan Stevens doet het leuk. Erg fijn filmpje al is het niet zo dat ik naar iets heel bijzonders heb gekeken, wel naar iets erg leuks.

Zwaar onderschatte thriller. Vanaf minuut 1 voel je een onderhuidse spanning die de gehele film aanblijft. Met name de eerste helft, waar het mysterie nog volledig intact is, is uitermate spannend. Ondanks dat er enkele ongeloofwaardige en bizarre momenten in zitten, was me dit een zeer aangename verrassing. Overigens kende ik Dan Stevens nog niet, maar dit doet ie in ieder geval erg goed. Een dikke 8 voor The Guest.

Prima thriller. Een simpel verhaal dat lange tijd mysterieus is en mede ook daardoor spannend is. Dan Stevens (ik had nog nooit gehoord van deze acteur) speelt zijn rol als ontslagen soldaat behoorlijk goed en steekt boven de rest van de cast uit. De eindscene was helaas nog wat voorspelbaar want het was te raden dat "David" als brandweerman naar buiten zou lopen maar al met al is dit een vermakelijke film geworden.

Het lekkere sfeertje,de prima hoofdrol van Dan Stevens en de strakke actie zijn toch wel de grootste troeven van deze aardige thriller.Vooral het eerste uur is vrij sterk.Daarna wordt het allemaal vrij standaard en ook het einde was wat teleurstellend,iets wat mede veroorzaakt werd door het matig uitgewerkte verhaal.

Verder een leuke bijrol van Lance Reddick die toch geknipt is voor zulk soort rollen.

Ook de soundtrack mocht er wezen mede door enkele geweldige 80's underground hits van onder meer Clan of xymox,Sisters of mercy,D.A.F. en Love and Rockets.

Derhalve een ruime voldoende voor the Guest.

Soms zet je een film op die een ware verrassing blijkt te zijn. Zo ook deze.
Het begon vrij gewoon, toen wat leuke onverwachte vechtpartijen en vervolgens ontspoorde film de film op een goede manier. Zoals Teejey zegt; lekker over the top en gewelddadig, maar toch komisch. Het zuchten als iemand nog niet dood is en hij diegene weer hélemaal moet doodschieten. Of dat hij met zichtbare tegenzin wat granaten naar binnen gooit. Best goede special effects ook. Het huis werd bijna echt doorzeefd. En stromend bloed!
En dan de soundtrack; geweldig! Heerlijke jaren-'80-synths. Het geheel deed me een beetje denken aan Drive meets Jason Statham. De tracklist ga zeker ik nog even opzoeken.

Vreemd, die negatieve reviews. Een prima film!

8/10

Oh jammer jammer. Dit had zo'n ontzettend goede film kunnen zijn...

Het begin van de film is sterk. Leuke sfeer, de twee hoofdrollen worden goed gespeeld en het verhaaltje ontspint zich leuk. Visueel gezien niets bijzonders maar de muziekkeuze is fijn en erg passend. Om de een of andere reden heeft de hele film een sterke '80's vibe in zich zitten.

De eerste deukjes loopt de film op als David een of ander test subject van het leger blijkt te zijn. Dat kan maar haalde een direct een stuk suspense uit de film.
Het ging echt mis op het moment dat dat special forces groepje het huis bestormd. Mijn jee wat waren dat slechte acteurs allemaal en de hele opzet ontzettend slecht. Over the top vond ik het allemaal juist niet. Maar die uitvoering was zo miserabel...

Het einde maakt dan weer wat verloren grond goed maar de leuke sfeer van de eerste helft wordt niet meer behaald ondanks dat Stevens en Monroe ontzettend hun best doen.

Soundtrack is hoogstaand. Voor de rest wel aardig, kon er in ieder geval om lachen, maar het is allemaal weinig bijzonder.

The Guest is een heel vermakelijk filmpje, al vieren ongeloofwaardigheid en incoherentie binnen het narratief helaas hoogtij.

Het begint allemaal heel aardig: alhoewel het 'fella is not who he says he is'-gegeven vanaf minuut één duidelijk is, zit er een bepaalde spanning en suspense in de eerste scènes die later eigenlijk niet of nauwelijks wordt geëvenaard. De hoofdrolspeler vond ik goed spelen, heeft ook de uitstraling voor het type rol (deed me trouwens sterk aan een jongere versie van Damian Lewis denken). Ook de bijrol van Maika Monroe vond ik prima; over de rest van de cast heb ik het liever niet.

Helaas, ik heb het reeds genoemd, vervalt the Guest op termijn in ongeloofwaarheid. Waarom rijdt Stevens' personage zich te pletter op de auto van vaderlief? En hoe wist datzelfde personage dat vaderlief daar precies op dat moment, als laatste losse eindje, rond zou rijden? Waarom liet moederlief onze protagonist überhaupt binnen (toegegeven, daar denk je pas echt over na als zijn ware aard zich in de film onthult)? Waarom sneuvelt 'ie niet bij die belachelijke schietpartij? En waarom dat einde? Het is toch geen X-Men film? Tuurlijk, je wilt als regisseur een alternatief op een happy end bieden. Maar dit ging mij te ver, vooral omdat je als kijker gewoonweg te weinig weet om ervan overtuigd te zijn dat Stevens' personage de slotscène wel kon overleven.

Je ziet, ik plaats wat willekeurige observaties op een rijtje, niet alleen om de ongeloofwaardigheid van het script te illustreren, maar ook om het contrast aan te geven met het aangename type film dat the Guest verder is. Ze kijkt namelijk lekker weg, duurt niet te lang, en vooral het audiovisuele aspect is goed in orde. De electro-score is heerlijk gevonden, werkt goed onder de beelden, en zorgt in combinatie met het kleurgebruik ( bijvoorbeeld in de slotscène ) voor een constant acceptabele afstemming van beeld en geluid.

Narratief gezien dus een lege huls, maar audiovisueel goed, en leuk om eens gezien te hebben.
3,5*

Interessante, maar toch teleurstellende prent. Vanaf de eerste scene dat de hoofdrolspeler in beeld komt, weet je al dat hij zich anders voordoet dan hij is. Het is de eerste van een enorme rij voorspelbaarheden. Echter, het vervreemde en beklemmende sfeertje wat rondom hem hangt, is boeiend. Het karakter is tegelijkertijd mysterieus interessant als irritant (veel te mooie hunk die alles voor elkaar krijgt).

De film kantelt behoorlijk vanaf het moment dat de politie eraan te pas komt. Het wordt een echte actie-film met bijbehorende ongeloofwaardige shoot-outs, waar ik niet eens verder op in ga. Iets meer achtergrondverhaal was welkom geweest. Niet eens omdat het perse nodig zou zijn (er mag zeker iets te raden overgelaten worden), maar wel omdat de gebeurtenissen dan beter de behapstukken zouden zijn geweest. Naar het einde toe krijgt het steeds meer het gevoel van een B-film en gaat het allemaal als een nachtkaarsje uit.

Typisch gevalletje hier-had-meer-in-gezeten. De soundtrack van vroege 80's electro/EBM-tracks is geweldig.

alles bij elkaar genomen kan ik niet anders melden dan : wat een heel erg sterke thriller.

Goed spel,goed plot, ( geen hoge wiskunde maatr toch ) heel erg fijne soundtrack,goed opgebouwd.

Paar fijne actie scene's ,Maika Monroe is een bloedmooi ding vooral bekend van de indie horror It Follows

steekt er net even boven uit.

En dus een dikke voldoende waard.

4! *

Men neme een ietwat getroubleerd gezin in een typisch Amerikaans dorpje. Voeg dit samen met een ogenschijnlijk über-nonchalante Ryan Gosling kloon. Vervolgens mengen we er een grote hoeveelheid oestrogeen en testosteron door die werkelijk door het scherm heen spat. Tot slot overgieten we het geheel met een heerlijke retro-jaren 80-synthesizer saus. Wat krijgen we dan? Voila, the Guest.

Een B-script op een A manier verfilmd. Oftewel, een op het eerste gezicht doodgewone snack die door het gebruik van de ingrediënten en de bereidingswijze van de chef naar een hoger niveau wordt getild.

Als je er tenminste voor openstaat. Je moet het wel willen proeven want dit is niet een film die iedereen zal kunnen waarderen. De langzaam opgebouwde spanning zakt na de openbaring van de clou behoorlijk in, maar de wending die de film dan neemt gaat gepaard met fijne actie en enigszins bizarre humor. Een gerecht dat ik iedereen kan aanraden eens te proeven.

“What the fuck?”

Schitterende thriller van Wingard. Vooral audiovisueel maakt The Guest indruk, met een heerlijke 80’s sfeer, mooie cinematografie en fantastische muziek. Dan Stevens is ook perfect gecast als ogenschijnlijk vriendelijke man, waarbij je al gelijk het idee hebt dat er iets niet helemaal klopt. Vooral het samenspel tussen Stevens en Monroe is sterk, en ik word alleen al blij van dat heerlijke jaren 80 kapsel van Monroe.

The Guest heeft een onderhuidse spanning die steeds meer aan de oppervlakte komt. Net zoals de incidentele geweldexplosies van Stevens, en wanneer er steeds meer doden vallen neemt de spanning toe. Het is wel jammer dat The Guest de eerste drie kwartier/uur echt tegen een meesterwerk aanzit, maar dat wanneer er steeds meer doden vallen en een schimmige organisatie (met Lance Reddick) zijn intrede doet het niveau zakt. Het wordt een wat conventionele en belachelijke actiefilm zonder die fantastische sfeer van het eerste uur. Wingard maakt dat wel goed met een weergaloos laatste gedeelte rond een Halloween doolhof, waar alle sterke punten van de film weer boven komen drijven. De charismatische Stevens en Monroe in een tweestrijd, geweldige sfeer, een ijzingwekkende spanning en last but not least de fantastische muziek.

The Guest begint als een subtiele thriller en wekt in de eerste bedrijven het vermoeden wel eens flink spannend en verrassend te kunnen gaan worden. Helaas wordt hij geen van beide. Wanneer de film na het rustige, veelbelovende begin zijn ware gezicht moet gaan laten zien, stort de boel ineen. Het toch al slappe scenario wordt alleen maar mogelijk gemaakt door een opeenstapeling van onwerkelijk domme keuzes en handelingen van de karakters en je weet eigenlijk voortdurend wat er vervolgens gaat gebeuren. Ik had eigenlijk de neiging de film af te zetten richting het einde. Toch heb ik hem afgekeken. Maar had ik dat niet gedaan had ik weinig gemist.

Omdat het begin er goed uitzag, Stevens een prima vertolking neerzet en de soundtrack origineel en dik in orde was, toch nog 2 sterretjes.

Natuurlijk een totaal stompzinnige film deze 'The Guest', maar met die gedachte is deze gatenkaas ook gemaakt uiteraard. Dan Stevens kende ik niet zo goed, maar zijn rol hier is dragend voor de film, fantastisch. Wel grappig als je die gast Googeld, een ietwat ander kapsel, baard, etc. en hij ziet er echt uit als een totale kneus vergeleken met de rol die hij hier speelt. Wingard weet wat-ie doet, stoer geregisseerd, puik gemonteerd, visueel erg fijn en qua muziek maakt-ie de ene goede keus na de andere. Erg vermakelijk!

Vlotte film!

Pluspunt is de niet-pluis sfeer die de film goed weet over te brengen. Jammer is dat de film iets te makkelijk in zijn kaarten laat kijken; de rustige opbouw ten spijt. Naar het einde toe blijkt het allemaal best meedogenloos te zijn, maar krijgen we niet de gewenste finale omdat het verrassingselement dan al lang weg is. De soundtrack was zeker een meerwaarde voor de film. Dikke 3,5*

Vermakelijk.

Er is altijd wel een element van cheesiness in de films van Wingard die ik tot nu toe heb gezien. Een deel van de film dat een beetje goedkoop aanvoelt, maar altijd ook aangevuld wordt met aspecten die wel op orde zijn. Je kan je bijtijds afvragen of dat deel opzettelijk verwerkt is, of simpelweg fout. Hier hetzelfde verhaal: netto redelijk vermakelijk, maar onderweg kom je toch genoeg dingen tegen waarvan je denkt: meent ie dit nou.

Afschuwelijke soundtrack. Voorop. De hele tijd zo prominent aanwezig ook, met als hoogtepunt Stevie B's Because I Love You. Zo enorm fout. Let wel: typisch dus zo'n voorbeeld waarvan de foutheid een charmant aandoenlijke werking heeft, maar je weet gewoonweg niet in hoeverre Wingard je ermee zit te fucken.

Ook het verhaal kent vanaf de start een transparante, maar verwarrende opzet, met Stevens die zijn rol van gladjakker vlekkeloos neerzet en geen twijfel laat bestaan over de verdachte ware aard van zijn personage, maar zijn ware herkomst of motieven blijven lange tijd verhuld. Wingard investeert en bouwt op, maar als dan blijkt dat hij 'een medisch experiment is', 'geprogrammeerd om zich van losse eindjes te ontdoen', krijg je toch een beetje het gevoel met een kluitje in het riet gestuurd te zijn.

Zelfde als je middels de military police een beetje meekrijgt hoeveel gewicht eraan Stevens' persona hangt: drukke telefoontjes waarbij iedereen binnen deze en die radius moet komen opdraven en uiteindelijk staan er twee busjes voor de deur. Ook de lokale sheriff heeft het te druk om te helpen. Terwijl alle moeite om bij het gezin in een goed blaadje te komen er ook mee om zeep geholpen wordt. Waarom immers zo veel vertrouwen winnen, als hij er uiteindelijk toch voor kiest vader en moeder koelbloedig om te leggen?

Zeker wanneer we ons in het Halloween-maze gaan bevinden (wat er ook maar met de haren bijgesleept lijkt te zijn), lijkt Wingards gemakzucht de overhand te krijgen. In de luren gelegd door twee kids, na een klein legertje aan special units. Tot en met het einde blijft echter onzeker of hij hier de jaren '90 middelmatigheid van een gemiddelde Michael Dudikoff-productie op de hak neemt, of dat hij simpelweg verzaakt erbovenuit te stijgen.

Kort gezegd vermaakt het dus allemaal prima, maar als je na het afglijdende laatste half uur wat bedrogen achterblijft, lijkt het met terugwerkende kracht toch allemaal wat minder om het lijf te hebben. Terwijl hij ons lange tijd aan de goede kant van zijn cheesiness wist te houden. 3*

Deze was een tijdje geleden op tv en nu toch maar eens meegepikt. Ik kende de film niet, maar vond hem wel eens het bekijken waard. Een intrigerend verhaal die wel wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit. Het einde was wel wat minder, maar voor de rest een prima film.

Vermakelijke film over een onbekend persoon die zich integreert binnen een gezin wiens zoon gesneuveld is in Afghanistan. Kon eigenlijk zeer moeilijk de motieven van David doorgronden. Wat was nu eigenlijk zijn bedoeling? Waren zijn intenties oprecht of niet? Tot wat leidde het allemaal. Ben er eigenlijk niet uit ...

Beetje vreemd ook hoe sterk het vertrouwen in hem was, vooral door de moeder. Zo was het bijvoorbeeld eigenaardig dat hij zomaar als surrogaat vader meeging naar school om de gestrafte zoon te aanhoren. Hij nam daar ook gewoon het voortouw. Ook wat bizar dat al zijn interventies zoals de school, het feestje, de barscène perfect en zoals hij had voorzien aflopen.

Desalniettemin wel van genoten. Redelijke opbouw, behoorlijk spannend hoewel je weet dat er vroeg of laat iets van zijn identiteit zal onthuld worden. Vanaf het moment dat de marshalls opduiken neemt de actie de bovenhand op het thrillergehalte. Eindscène op school was ok, wel voorspelbaar natuurlijk met dat mes. Zijn overlijden zelf was nogal pathetisch. De slotscène dat hij zou ontsnapt zijn hoefde voor mij niet.

Het is dat het acteerwerk echt abominabel slecht was (die moeder zou zelfs als actrice in het volwassenentertainment nog te kort schieten) want anders had ik deze fantastisch vlotte film met een nog hogere score beloond.

Geweldige soundtrack, strak tempo, no nonsense aanpak en genoeg knipogen naar en halve parodieën op het genre. De stukken waarin de film losgaat waren genieten.

Echt heel erg leuke film, juist jammer dat het merendeel bijzonder matig acteerde.

Dit is toch wel een bijzondere outsider.

Je verwacht er weinig van,maar schijn bedriegt.

Een zeer verrassende goede film.

Een aktie film met thriller elementen.

De prachtige jonge dame de actrice Maika Monroe die ook één van de hoofdrollen speelt is veelbelovend.

Ook speelt zij in de Netflix film Tau de hoofdrol.

De hoofdrol speler Dan Stevens is een acteur die best goed is, en zijn rol verassend goed neerzet.

De film heeft een soort eighties achtige sfeer.

Dat er op de cover staat, een mix van The Bourne indentity en The Terminator wordt duidelijk,als de film vordert.

Ook de titel soundtrack is opvallend sfeervol van de band genaamd Clan of Xymox de track Cry in the wind.

Is erg pakkend en sfeervol goed.

Een goede en verassend uitpakkende film.

Na herziening een halfje erbij. Ik kende het verhaal en de uiteindelijke insteek dit keer natuurlijk al, maar dat heeft de pret niet hoeven bederven. Het acteerwerk van met name Dan Stevens is goed en de regiebenadering van Adam Wingard is erg vlot. Het kostte hoe dan ook geen enkele moeite om door de volledige speelduur van 100 minuten te komen en de tweede helft bevat genoeg bloederige beelden voor een nog vlottere ervaring. Jammerlijk is dat de boel op audiovisueel vlak wat krachtiger had gekund en zeker het camerawerk wat energieker had mogen zijn, maar dit is uiteraard zoeken naar een speld in een hooiberg.

Bespottelijk slecht verhaal, slaat werkelijk nergens op.

De soundtrack is inderdaad best goed.

Kijkt voor de rest wel lekker weg met een sixpack en een zak chips.

Ik was echt heel nieuwsgierig naar deze film. Ik was namelijk groot fan van Dan Stevens in Downton Abbey en vond het vreselijk dat hij eruit geschreven werd omdat hij zich graag op films wilde storten.

In The Guest speelt Dan Stevens echt een hele andere rol, hij lijkt wel bijna een ander persoon. Voor mij is dat een teken dat het een hele goede acteur is; als je geloofwaardig twee totaal verschillende rollen kunt spelen. Maar ik blijf fan, ook al was zijn personage een beetje creepy. Het is een aparte film, maar ik bleef nieuwsgierig naar zijn geheim. Het einde was ook apart, want 1. hoe kan dat? en 2. komt er een vervolg? Ondanks dat het een creepy film is vond ik het een prima film en het feit dat Dan Stevens de hoofdrol speelt hoeft niet met uitleg gepaard te gaan . De film is dus leuk voor zowel vriend als vriendin.

Heerlijke psychopatenfilm die doet terugdenken aan The Hitcher en dan ook nog een focus heeft op retro eighties muziek. Het is een film die zichzelf serieus neemt en toch ook weer niet. De opbouw is perfect, waarbij gradueel de ware (zieke) persoonlijkheid van Dan Stevens naar boven komt. Het is voor de kijker een soort fun om dit gade te slaan. Vanaf minuut 70 gaan dan alle remmen los met een schietpartij waarin de flikken worden afgeslacht door hem. Hun manier van aanpakken komt nogal ongeloofwaardig over … en de dialoog tussen Stevens en de moeder heeft veel weg van black comedy. Nadien volgt dan weer een ouderwets kat en muisspel tussen de psychopaat en de kids die hij opjaagt. Dit stuk had van mij nog wat langer mogen duren. Ook dit stuk heeft een vibe waarvan je je afvraagt of het een parodie is of wat. De eightiesmuziek, de dampmachine die rook jaagt over de dansvloer, de choreografie tussen moordenaars en slachtoffers. En dan de dood van Dan Stevens: hij zijgt neer in een Halloweendecor van de highschool, te midden van een fake kerkhof met wit kruis en een grafsteen naast hem. Het heeft veel weg van een spoof en toch gaan ze er qua toon net niet over. Een zelden geziene balans in dergelijke films. Ook de verklaring voor het gedrag van Dan Stevens is bijzonder: zijn psychopathie is het gevolg van de experimenten van de US Army. Hij is dus eigenlijk zelf een slachtoffer en de schuld ligt dan ook bij de overheid. De laatste scene had dan weer geknipt kunnen zijn uit een eightiesfilm en is ook weer op de rand van parodie: de dood gewaande moordenaar stapt weg vermomd als brandweerman.