The Guest (2014)

Wingard's beste, tot dusver. Geweldige opbouw echter na de ontknoping werd 't me iets te rechttoe, rechtaan. Had op iets 'grootser' gehoopt na alle lovende reacties. Stevens als een uiterst koele kikker is perfect gecast; kijk Downton Abbey niet maar liefhebbers daarvan zullen vast wel 'meer' uit zijn ommekeer kunnen halen. 3,5*

Bwah.

Niet zozeer 80s, meer 90s pulp. Wingard laat maar weinig aan de verbeelding over in deze film. Vanaf minuut 1 is het eigenlijk wel duidelijk dat de "guest" niet pluis is. Het eerste uur verloopt dan ook redelijk cliché, maar daar stuurt Wingard wel op aan. Qua uitwerking is het best wel geslaagd, Stevens doet het goed, het familietje is doorsnee genoeg om niet te veel argwaan te wekken.

Eens duidelijk wordt waar het nu eigenlijk om draait overtilt Wingard zich wel een beetje. Waar het eerste uur nog enigszins stijlvolle pulp is, is het laatste half uur gewoon lame. Het vuurgeweld gaat Wingard niet goed af, het halloween feestje is te geforceerd voor de finale. Het voelt aan als drie afzonderlijke films die slecht aan elkaar betaped zijn.

Jammer, had Wingard het wat simpeler gehouden en het laatste half uur niet zo willen uitpakken was het een veel betere film geweest. Verder vervalt z'n stijl steeds meer en meer in middelmatigheid. Toch best jammer, wetende tot wat hij eigenlijk in staat is. Vraag me af of hij ooit nog z'n vroegere niveau gaat halen.

3.0*

Strakke film weer van Wingard.

Maakt toch telkens weer een andere soort film. De hoofdrolspeler is perfect en dat eerste gevecht is ontzettend cool. Daarnaast wordt er visueel leuke dingen gedaan met toffe deuntjes.

Ik wist helemaal niks van deze film van te voren en dat is wel het beste maar deze film geeft een leuke twist aan het Jason Bourne genre wat me toch wel verraste. Dit is een cynische, hardere variant op dat soort films.

Die agenten waren wel behoorlijk ongeloofwaardig en lachwekkend en op zich is dat het enige minpunt. Het einde is misschien te geforceerd maar kon dat wel goed behappen. Een film om nog een keer te bekijken net zoals zijn andere films btw

Het eerste gevecht

Ja, de soundtrack.

Voor mij sowieso een feest der herkenning, met als hoogtepuntjes de nummers van vaderlands trots Clan Of Xymox!

Mooi ook hoe die ouwe nummers van Xymox, DAF en Front 242 perfect aansluiten op het eigen werk van de muziekafdeling (die ook al tof werk afleverden voor You're Next).

De film zelf was fantastisch. Grotendeels dankzij de muziek hangt er een beetje een surrealistische droomsfeer over.

Alsof Gregg Araki samen met Nicolas Refn een ode aan de 90's B-thriller leverde.

Meer hiervan, Wingard/Barrett!

Ik kan niets anders zeggen dat de muziek subliem was in deze film en dat ik naderhand gelijk op zoek was naar deze muziek.Ook visueel is deze film leuk gedaan,maar zonder dat blijft er een gewoon redelijke actie film over die niet boven andere redelijke films uitstijgt.

Acteerwerk was prima in orde....helemaal van de twee kinderen.

Dus deze film komt bij mij hoger uit in z,n sterren door het visuele gedeelte en de soundtrack

Mede dankzij de muziek, erg genoten.

Aan de ene kant geen hoogstandje, aan de andere kant deed de film iets met me.

Muziek deed me aan Bodycount denken, misschien zit ik er wel ver naast..

Het eenvoudige dertien in een dozijn verhaal stelt eigenlijk weinig voor (kon zo uit de jaren 80 komen) en is het ook behoorlijk clichématig (zeker het eerste uur en het einde) allemaal, maar qua uitvoering ging het nog wel en dan vooral dankzij de laatste 30 minuten met aardig wat harde actie erin. De laatste 30 minuten hadden ook een aantal verassingen (beter gezegd de gedode personen die het niet verdienden) in petto, die ik eigenlijk niet had verwacht. De cast mag dan wel niet hoogstaand zijn maar Dan Stevens in de rol van soldaat "David" deed het best verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de niet onaardig uitziende Maika Monroe in de rol van "Anna Peterson". Al met al niet meer dan een film om leuk om eens gezien te hebben.

Deze psychologische thriller toont net wat te weinig intelligentie om lekker grauw c.q. donker te zijn. Dit neemt niet weg dat het best een aardige film is en deze lekker snel en gepolijst in mekaar zit. Het acteren van de protagonist als zijnde sinister en dubieus figuur voelt wat aan als overacting, maar het past wel binnen het verhaal. Ik zou niet durven beweren dat deze film een aanrader is, maar enigszins is het toch wel vermakelijk.

idd veel wind , maar geen goede script , directie en acteerprestaties .... eentje om snel te vergeten

Zeer goede en vermakelijke thriller. Tuurlijk het verhaal is wat voorspellend, maar de hoofdrolspeler acteert echt heel goed. Het mooiste is een stukje respect dat de hoofdrolspeler (bad-guy) opbouwt tijdens zijn verblijf. Wat later natuurlijk wel weer afgebroken gaat worden. Lekkere "wraak" scenes in film. Gewoon prima

"It's nice having you here."

Soort van 'throwback' naar begin jaren '90.

Dergelijke films waarin een - onwelkome - gast zijn intrede maakt, zijn best interessant. De intenties van David lijken op het eerste oog namelijk goedbedoeld, ondanks dat het vanzelfsprekend anders uitpakt; al gauw is duidelijk dat er iets niet helemaal in orde is. Bovendien zorgt het innemende spel van Dan Stevens ervoor dat je als kijker op de één of andere manier toch sympathie krijgt voor de protagonist.

Qua verloop is 'The Guest' dan ook vrij sfeervol, ondersteund door een heerlijke soundtrack en een aardige visuele stijl. Hierdoor heeft de film op momenten zelfs iets surrealistisch over zich. Het doet me enigszins denken aan een Drive (2011), hoewel de gehanteerde stijl daarvoor net te opzichtig is.

Alleen jammer dat de degelijke opbouw min of meer teniet wordt gedaan door het laatste half uur. Het is allemaal zo over-the-top en geforceerd. Adam Wingard is voor mijn gevoel daarin te ver doorgeschoten, al zal hij het vast opzettelijk hebben gedaan om de tendens te doorbreken.

Al met al een redelijk vermakelijke thriller. Wel moet je het hele gebeuren op het laatst met een korreltje zout nemen.

Kleine 3,0 sterren.

Redelijk film die sterk start. De spanning wordt goed opgebouwd en de karakters krijgen voldoende ruimte zich te ontwikkelen, voor zover mogelijk. Helaas vliegt richting het einde de film behoorlijk uit de bocht en verandert het in rauwe wat hersenloze actie film. Daarnaast is het verhaal niet overal even logisch. Verder zet Stevens een goeie rol neer. 3.0/3.5

Dan Stevens (Matthew Crawley van Downton Abbey) uit Engeland heeft het in zich om de nieuwe pretty boy te worden na de dood van Paul Walker. Het eerste deel van de film is gewoon goed maar de laatste 20 min helaas over the top ondanks dit gegeven een ruime voldoende dus een zes 3* . Het mooie nummer van de soundtrack was van Annie - Anthonio (Berlin Breakdown Version) Annie - Anthonio (Berlin Breakdown Version) - YouTube

Kwam moeizaam op gang. Daarna een redelijk middendeel. Het einde zwak.

Erg voorspelbaar en daardoor niet echt spannend.

Ongeloofwaardig dat een ontspoort experiment zo laconiek wordt aangepakt door een regering.

Stevens speelt zijn rol aardig, maar de rest had wel beter mogen acteren.

De film voegt niets toe aan de tientallen andere films met vergelijkbaar thema.

Mijn hemel... wat een jaren 80 C film. Ik dacht bijna Michael Dudicov te zien... en de filmmuziek is daarvan het minste bewijs. Ik zie hier in de opmerkingen een vergelijking gedaan worden met The Equalizer. Wat mij betreft is er totaal geen vergelijk. The Guest is totaal zomaar ineens van een "veteraan redt een geplaagd gezin" naar "moordenaar van datzelfde gezin" geworden. En ik ben helemaal kwijt waarom. Ja.... zo kan ik ook wel een verhaal verzinnen. 1 punt voor de moeite. Meer niet. Linea Recta door naar The Equalizer. Veel mooier!

Wingard en Barrett. Vergelijkbaar met You're Next, in die zin dat het een formule neemt, daar een eigen invulling en een eigenzinnige, risicovolle draai aan geeft. Ook hier weer met een dosis zwarte humor, al is het niet zo nadrukkelijk aanwezig als in hun vorige, volledige film. Toch, Stevens zet zijn sympathieke act zo moddervet aan dat je het eigenlijk niet kunt missen.

De wolf in schaapskleren die een gezin binnendringt, waar ook van alles mis mee is. Ondertussen staat Wingard wel weer een prachtige film te schieten, ondersteund door een smakelijke synth score en een aantal sterke en frappante muziekkeuzes. Anthonio, inderdaad, gaaf nummer voor iets als dit, Stevie B's Because I Love You daarentegen is goed voor een flinke grijns.

Geweldige scène, daar in de diner. Dat het verhaaltje ridicuul uitpakt, maakt met deze toon niet echt uit, al had het script Reddick en z'n team soepeler kunnen introduceren. Wel het startschot voor knetterend geweld en een bijzonder kleurrijke finale. Die slaat ook nergens op, maar het hart zit op de juiste plaats, zullen we maar zeggen. Zoals Anna zegt. What the fuck?!

Jammer het begin van de film was wel goed alleen daarna was het echt niet om aan te zien.

1 punt voor mij

Stevig avondje actie-pulp vermaak. Niet iets om serieus te nemen, maar geloof niet dat het de bedoeling was ook. Because I Looooooooooooove you.

Leuk dat Wingard met dit soort vermakelijke genrewerkjes (You're Next en nu deze) weet te scoren en toch zn eigen stijl nog enigszins behoudt; kerstlichtjes, zwarte humor, een belangrijke rol voor muziek en een aantal stevig kleurrijke (bijna kitsch) scenes. Toch mag hij van mij weer veel steviger gaan experimenteren, want als hij op deze voet doorgaat zal hij niet snel meer een film maken die zijn eigen meesterwerk "Pop Skull" overtreft of ook maar benaderd.

Trouwens voor de eerste keer dat ik een film van hem niet perse in de dvd-collectie hoef te hebben, al is het wel typisch zo'n filmpje die in je stoffige videotape-collectie zou passen.

Een film kan beter slecht beginnen en sterk eindigen dan andersom. Een zwak begin wil je nog wel door de vingers zien, maar een waardeloos einde is onvergeeflijk. Hopelijk heeft regisseur Adam Wingard die les nu geleerd. Wingard is een interessant aanstormend talent, wiens A Horrible Way To Die en You're Next energieke en inventieve genrewerkjes waren. The Guest begint aanvankelijk intrigerend, met een bijzonder charismatische Dan Stevens, als mysterieuze soldaat die het gezin van een overleden strijdmakker bezoekt. De mooie Maika Monroe, als de dochter van het gezin, is ook geen straf om naar te kijken. Ongeveer halverwege verandert de film helaas in een steeds belachelijker wordende aktiethriller, die amper meer serieus te nemen is. Op gegeven moment heb je het idee naar een soort tweederangs Terminator-film te kijken. Vanaf dat moment is de film niet meer te redden. Jammer.

Hij heeft me nog niet teleurgesteld, ook nu opnieuw levert hij een uiterst amusante actiefilm af. Het codewoord is wel 'amusement', met een nonsensverhaal dat vooral voor stoere, gave en bovendien visueel sterke (actie)scènes zorgt maar verder is The Guest natuurlijk niet serieus te nemen.

Deze film krijgt van mij een matig 6-je (3/5) .
De eerste helft van de film begon erg goed. Ik vroeg mezelf continu af of de beste jongeman echt zulke goede bedoelingen had of misschien toch niet?!

De 2e helft viel hierdoor dan ook wat tegen toen bleek dat hij een of andere maniak is
De acties die hieruit voortvloeide deed de film wat ongeloofwaardig overkomen.

Al met al geen slechte film, maar zal 'm niet zo snel aanraden!

Zeer vermakelijke film. Ik vond het een openbaring een zeer zeker een aanrader.

Zoals Mr Grey zegt, al vond ik het hele laatste half uur een echte RAMP, van de ene scène in de andere blijft de onzin zich opstapelen tot de cliché finale met een girlieband liedje op de achtergrond en de thumb up van Stevens... goed gedaan jongen, ik verdiende dat . En dan die hyper-gefocuste kale zwarte. Afschuwelijk en de spanning was voor mij ver te zoeken omdat die Guest het grootste deel van de film best een sympathieke gozer is. Niet veel goeds te zeggen over dit prutswerk, al begon het eigenlijk best veelbelovend, is de regie degelijk en voelde het eerste uur toch niet aan als puur tijdverlies. Daarom toch nog een 2*

Verfrissend, vlot pulpfilmpje die je doet terug denken aan de thrillers van eind jaren '80, begin jaren '90.

Het verhaal wordt degelijk opgebouwd naar de climax waarbij de slotscène wat flauw overkomt. Deze scène had men beter geknipt. Maar ach, de film is onderhoudend genoeg en heeft heel wat pluspunten. Zo is het acteerwerk best goed : Dan Stevens en Maika Monroe spelen hun rol overtuigend. De soundtrack en de deuntjes op de achtergrond bepalen het heerlijk sfeertje in de film.

Niet al te serieus nemen en geniet van een vlotte thriller die alleen naar het einde een misstap zet. 7/10

Mweh, vond het een matig filmpje. Veel mensen hebben het al gezegd en ik sluit me hier ook bij aan: Het begint erg sterk, maar het einde.. jammer.. Het acteerwerk en de mooie blauwe ogen van Dan Stevens maakten veel goed.

Verhaal is best sterk, de uitvoering duidelijk minder. Stevens acteert daarnaast niet zo best. Toch vermaakt de film wel, mede dankzij de redelijke spanningsopbouw en de sterke climax (qua setting en muziek).

Het eerste gedeelte van de film is sterker dan het laatste stuk. Dan Stevens heeft echter charisma en zet zijn karakter prima neer. Dat de film zichzelf niet te serieus neemt is al snel duidelijk. Prima tussendoortje met bovendien een coole soundtrack. Electro en film blijken steeds vaker een sterke combinatie

Ik heb me vermaakt met het kijken van deze film. Het was wel voorspelbaar dat hij de bad guy was.

ook ik vond de soundtrack anthonio van Annie erg fijn om te luisteren.

Het einde hadden ze van mij weg kunnen laten.

Ik ben meer van een happy ending. Ik vond het nogal onrealistisch dat hij de school als brandweer

uit kwam lopen na zoveel messteken en een gunshot.

Goeie film waarin een gezin bezoek krijgt van een mede-soldaat van hun gesneuvelde zoon. De film heeft een uitstekende opbouw waardoor de spanning gehele lengte wordt vastgehouden (de prima hoofdrol van Dan Stevens draagt hier ook aan bij). Het verhaal zelf stelt uiteindelijk niet al te veel voor. Verder nog een uiterst sfeervolle soundtrack.

Vermakelijke film. Het eerste gedeelte van de film vond ik sterk. De film begint vrijwel direct met de introductie van de mysterieuze charismatische vermeende vriend van de overleden zoon die zich al heel snel geliefd maakt binnen het gezin. De tweede helft vliegt de film jammer genoeg dusdanig uit de bocht dat het haast komisch wordt.