Rurôni Kenshin: Kyôto Taika-hen (2014)

Potverdikkie...dat was weer een ware traktatie.

Visueel was dit weer een toppertje...hij doet voor mij niet onder het eerste deel....op sommige momenten wel iets meer langdradig maar dat heb ik niet als storend ervaren.

Ook de lange speelduur vind ik in dit soort films een pluspunt.

Takeru Satô is perfect gecast in deze delen van films en is een genot om naar te kijken.

Ook de rest van de cast is super..

Ik kan niet wachten tot het laatste deel....

Om mee te beginnen 4 sterren

Een goede actie/drama/avontuur film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima vecht scènes...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Ben benieuwd voor vervolg film:

Rurôni Kenshin: Densetsu no saigo-hen

Vond het al een stuk beter dan de eerste film, die me toen niet zo bevallen was. Kenshin trekt ten strijde tegen een booswicht die de regering wil omverwerpen en snode plannen heeft met de stad Kyoto. Deze manga verfilming is gericht op pubers, dat zie je zo, want bij de zwaardgevechten zie je geen spatje bloed het geweld blijft redelijk binnen de perken en de soundtrack is teenage rock. Het wil duidelijk hip zijn op zijn Japans. Als actie-avonturenfilm was dit wel mooi allemaal; het ademt groots spektakel uit en de personages voelen interessanter aan. Bovendien mogen de actiescènes ditmaal wel gezien worden. De verwijfd uitziende samoerai Kenshin blijft me wat tegenvallen; helemaal niet het stoere type dat je zou verwachten in zo'n film. Een oerdegelijk vervolg; de laatste van de trilogie zal ik zeker ook een kans geven.

Kenshin VS Shishio

"Kom maar op met die sequels in ieder geval, want in het tweede deel zou niemand minder dan Shishio de bad-guy van dienst zijn. Mijn interesse is in ieder geval gewekt!" schreef ik ergens begin november in 2013 bij het eerste deel van de Rurouni Kenshin trilogie. Toen was het nog even wachten op de sequels en het gevolg was dat de reeks een beetje uit mijn gedachten was gegaan. Onterecht, want de eerste film is één van de beste vertalingen van een anime/manga naar live-action dat ik al heb gezien en het was pas toen ik een tijd geleden de DVD box met de drie films in een Kringloopwinkel vond, dat ik besloot om hier nog eens tijd voor vrij te maken.

En wat is het toch weer genieten van deze reeks. De verhaallijn met Shishio is één van de heerlijkste plotlijnen uit eender welke anime die ik ooit heb gezien en regisseur Keishi Ohtomo slaagt met vlag en wimpel om dit in 140 minuten te brengen. Hoewel, het klopt niet helemaal dat hij dat in die tijdspanne doet aangezien ervoor heeft gekozen om de echte strijd in het volgende deel pas te brengen. Dat klinkt alsof dit op narratief gebied wat tegenvalt, maar niets is minder waar. Kyoto Inferno kent een heerlijke spanningsopbouw en de dreiging die Shishio is komt geweldig tot zijn recht. Hier en daar een kleine aanpassing ten opzichte van het bronmateriaal, daar leed de eerste film ook wat onder, en ik hoop dat Shishio's Juppongatana in de sequel nog wat beter tot hun recht komt. Zeker de verhaallijn tussen Sanosuke en Anji (de monnik in het groepje) mag niet ontbreken, al krijgen we hier wel al een geweldig gevecht tussen Kenshin en Cho en om van het gevecht tussen Kenshin en Sojiro nog maar te zwijgen.

Ik blijf het ook knap vinden hoe Ohtomo er in slaagt om de sfeer van de manga/anime over te brengen naar een live-action film. Veel kleine details en knipoogjes (dat afscheid van Kaoru!), maar de gevechten zien er ook gewoon geweldig uit. Veel snelheid en toch nog overzichtelijk blijven, het is er niet velen gegeven. Heb ook het gevoel dat dit er zo nog net iets beter uit ziet dan zijn voorganger. De openingsscène tussen Saito en Shishio zet meteen heerlijk de toon en oogt gewoon erg indrukwekkend. Soit, soms neigen dit soort filmpjes dan ook naar een samenraapsel van veredele cosplayers, maar dit is qua cast toch ook wel genieten. Takeru Satô is een geweldige Kenshin en Munetaka Aoki lijkt voor de rol van Sanosuke te zijn geboren. Een paar nieuwkomers uiteraard met Tatsuya Fujiwara als Shishio op kop en die is ook indrukwekkend te noemen.

Deze week het derde deel er maar eens ergens proberen tussen te krijgen, dit smaakt in ieder geval naar meer. Goede keuze in ieder geval om dit op te splitsen in twee delen, maar het is te hopen dat het derde deel niet nodeloos gerekt wordt. Kijk er nu al naar uit.

4*

Een must see voor liefhebbers van zwaardgevechtfilms. De dunne verhaallijn met nogal wat losse eindjes dient enkel om de talrijke, vaak warrige vechtscènes aan elkaar te rijgen. Choreografisch zitten die niet erg sterk in elkaar. Waar het eerste deel van deze trilogie nog enig drama bevatte, ontbreekt dat hier goeddeels. De dames Emi Takei, Yū Aoi en Tao Tsuchiya voegen niets toe aan het verhaal. Ze doen enkel mee als randversiering. Ik denk dat ik nog maar even wacht met het bekijken van deel drie.

Hoewel het een vervolg is op de eerste film uit deze reeks uit 2012, gaat het verhaal mooi door. Deel 1 was nog meer een deel op zich, terwijl dit deel op het einde meer de deur openzet naar het 3e deel. Maar dat wil niet zeggen dat we met een halve film zitten. Kenshin schittert opnieuw als de voormalige moordenaar die een evenwicht zoekt tussen vechten voor gerechtigheid en afscheid van zijn verleden als moordenaar.

De film mist dat epische om echt een topfilm te worden, maar de figuren zijn kleurrijk en de gevechten zijn geweldige gedaan. Zeer boeiend om te kijken en een sequel die er zeker mag zijn. Ik ken de serie en de magna niet, dus voor mij is het enkel via de films dat ik Kenshin ken. Je hoeft dus niet echt die voorgeschiedenis te hebben om te kunnen genieten van het verhaal.