Wild at Heart (1990)

Vorige week na jaren weer 'ns herzien en dat viel niet tegen. Ik vond de film zelfs beter dan wat ik in herinnering had. De dialogen vond ik supercool, het hield niet op: steeds weer een schepje erbovenop, erg grappig. Het eerste uur vond ik ronduit briljant, de tweede helft iets minder en daardoor haalt de film voor mij net niet de volle 5*

8.5/10, MM afgerond: 4.5*

Dit moet de beste roadmovie zijn die ik tot nu toe gezien heb.

Ik vond alles in de film redelijk boeiend en leefde op een bepaalde manier wel mee met het koppel. Overtuigende Nicolas Cage. Laura Denn viel ook nog goed mee maar Diane Ladd was enorm irritant, vroeg me af waar Lynch met zijn verstand zat. Dafoe in zijn bijrol vond ik ook mager spelen op Rossellini geen kritiek.

De sfeer in z'n films is zeer belangrijk en dat weet Lynch als geen ander te brengen, ook hier weer. In elke stad of plaats hangt er een bepaalde andere sfeer. Ook de sfeer op de highway in de woestijn bij dat auto-ongeluk kwam zeer goed over bij mij. Het camerawerk draagt daar ook veel bij. Heerlijke close-ups ook van die lucifers en alles gepaard met goede soundtrack.

Heel vermakelijk voor de rest en de 2 uur vlogen voorbij.

Kijk al uit naar de andere 4 films van Lynch die klaarliggen

****

Wat vinden jullie toch zo mooi aan deze film? Doe mij maar Bonnie En Clyde dan deze twee pipo's. Ze zijn inderdaad wild at heart, maar ik kon geen touw aan deze film vastknopen. Ligt verder niet aan mij hoor, maar ik kon totaal geen emphatie opbrengen voor deze 2 weglopers. Daarnaast schrok ik elke keer wanneer die moeder weer in beeld kwam.

Nee, zeker geen 5,4,3, óf 2 sterren, maar 1,5 ster. Omdat Nicolas Cage wel één van mijn favoriete acteurs is...

Misschien konden wij er wel een touw aan vast knopen? Ligt het misschien toch aan jou.

Verder hoef je ook niet zozeer empathie voor ze te koesteren. Het zijn gewoon extreem coole personages, die hebben ook geen empathie nodig. Verder is vrijwel elke scene een onvergetelijk pareltje.

Speak for yourself Reinbo.. Wat ik bedoel te zeggen met 'het ligt niet aan mij', is dat ik mij normaliter in kan leven in de personages, maar dat had ik bij deze spelers gewoon niet. Dat kwam gewoon door de film zelf en hoe deze gemaakt is.

Wat vind je zo goed aan deze film.. (Gewoon een vraagje)

Elke scene een pareltje? Misschien word het eens tijd voor mij om een studie filmwetenschappen dr bij te gaan doen, want ik kan er gewoon niet bij..

Ik hou van de enorme energie die van de film af vonkt. De geweldadige opening, de ruzie in de disco, het dansen bij de ondergaande zon.

Ik hou van de absurditeit die in vrijwel elke scene zit: de overval, de scene met de dikke vrouwen, de scenes met de moeder, de huurmoordenaars, de man op de wc, Jingle Dell, het meisje bij het ongeluk, etc.

Ik hou van het gestileerde, ik hou van de vreemde bijzondere personages, ik hou van de chaotische structuur en ik hou van de Wizard of Oz. En bovenal vond ik het de film erg romantisch en Wild at Heart.

Energie omdat ze genoodzaakt zijn wegtevluchten? Dansen bij de ondergaande zon vond ik trouwens wel wat hebben.. (De droom van elke vrouw.. )

Scene met de dikke vrouwen? Kun je mijn geheugen opfrissen, want kan mij die scene niet herinneren ( met spoilertags erbij.. )

Meisje bij het ongeluk trok trouwens wel mijn aandacht, want ik vroeg mij af of dit medisch gezien wel kon..

Jij houd van het vreemde, dat is misschien ook de reden dat je het die vreemde cijfer hebt gegeven.

Vreemd.

Energie die de film in zich heeft. in de heftigheid van de hoofdpersonen en die van bepaalde scenes (en de hard rock muziek).

De dikke vrouwen liepen rond in het dorp waar ze William ( This one-eyed-Jack, is gonna go peeping in a seafood store ) Dafoe voor het eerst tegen kwamen, waar ook het gezelschap met het hondje Toto zat.

Na een aantal kijkbeurten mijn stem verhoogd naar de volle 5*.

Een aantal jaar geleden toen ik Wild at Heart zag was ik helemaal overdondert door deze film.Ik wist toen ook nog niet dat David Lynch deze film gemaakt had, en zelfs niet wie Lynch was.Eingelijk is mijn liefde voor de wat vreemde films ook hiermee een beetje begonnen.

Wild at Heart is een liefdes relaas tussen twee mensen, die niets anders dan liefde voor elkaar voelen, dit alles vind plaats in een vreemde/bizarre wereld.Vandaar ook de tekst van Lula: "This whole world's wild at heart and weird on top".Met dit uitgangs punt weet Lynch een film te creëren met een vermenging van verschillende elementen namelijk The Wizard of Oz en Rock & Roll(en dan vooral Elvis).Een betere omschrijving van WaH, is de naam van de making-off die op de dvd staat, dit beschrijft helemaal waar Wild at Heart uit bestaat Love, Death, Elvis & Oz.De relatie tussen Lula en Sailor komt erg goed over op mij en ik kon dan ook erg met hun mee leven.Dit dankzij de goede acteer prestatie's van Dern en Cage, die zijn beste rol uit zijn cariere speelt.De film is een zoektocht naar geluk die, waar ze achterkomen, nergens te vinden is.Daarnaast probeert Lula's moeder alles om beiden uitelkaar te krijgen en te houden.

Wild at Heart is een makkelijk te volgen film van Lynch en wordt nergens echt moeilijk.Wel merk je toch zijn stempel op deze film.Het is een geweldige roadmovie ala David Lynch.Alle vreemdheden komen naar voren.Mooie bizarre shots, vreemde gebeurtenissen en dito karakters, waarvan Bobby Peru toch wel het meest gedenkwaardige is.Toch is er nog een karakter waar ik echt de kriebels van krijg en dat is Juana Durango.Zabriskie speelt dit met zoveel overtuiging dat je haar gewoon wel eng met vinden.Eingelijk was ik over al het acteerwerk wel te spreken, van de grote rollen tot bijvoorbeeld Crispin Glover die nog geen 5 min. screen tijd heeft.

Zoals ik al zei zit er gewoon weer veel Lynch in de film, mooie beelden, fantastisch geluid, geweldige sfeer en een mooi soundtrack.de overgangen van bijv. die lucifer en die brandende sigaret, of die glazen bol kan alleen iemand als Lynch bedenken.
Ook was het mooiste moment voor mij als Sailor en Llu langs de weg staan te dansen en dan de muziek van 'In Abentrod' start prachtig moment die de hele film omschrijft,
Het maakt niet uit hoeveel slechte/vreemde/bizarre dingen er in de wereld gebeuren, onze liefde overwint dat alles.

Wild at Heart is en blijft een prachtig verteld verhaal.

Bobby Peru, just like the country

Dit was de 2e x dat ik hem zag maar het leek wel de eerste x! Dit is echt een super vreemde film. Voorral die muziek van Elvis (love me) gewoon erg goed gedaan door Cage. Voor fans van hem is dit echt een aanrader!

Een hele leuke film, maar ook een hele bizarre film zoals wel vaker van Lynch. Opzich leuk bedacht het Elvis tintje eromheen, maar na een tijdje begon ik de imitatiestem van Cage toch wat vervelend vinden. Het onderwerp is niet behoorlijk origineel, maar het verhaal eromheen is erg goed bedacht, wat verwarrend maar toch te volgen.

De cast is goed, ondanks dat de Elvisimitatiestem van Cage wat vervelend werd, speelde Cage erg goed. Is ook wel een beetje een rocker dus de rol is hem op het huid geschreven. Laura Dern vond ik wat minder, vind haar sowieso nogal een matige actrice, terwijl haar moeder het weer heel erg goed deed in de film. Toch is voor mij Dafoe de grote man in de film, wat was hij briljant zeg, met name toen hij de kous over zijn hoofd had. Kom ik wel direct bij het feit dat hij zijn eigen kop aan flarden schiet, en dat vond ik toch weer wat te overdreven en belachelijk gedaan.

4*

Zeker niet de beste Lynch, maar toch erg vermakelijk. Soms wel wat gedateerd of goedkoop zoals de goede heks scéne op het einde. Maar verder lekkere bizarre personages en weirde Lynch momenten. Denk dat veel mensen deze film toch wel wat te serieus nemen, want dingen zijn toch wel met een knipoog gemaakt (denk ik).

Had weinig hoop voor Wild at Heart aangezien Nicolas Cage de hoofdrol heeft. Die man komt me meestal echt na 10 minuten de strot uit. Dan ook nog de spuuglelijke Laura Dern als zijn wederhelft...

Bleek toch allemaal flink mee te vallen. De film is gewoon een lekkere roadmovie met een geweldig Amerikaans sfeertje. Cage heb ik maar niet al te serieus genomen en dan is hij best grappig om naar te kijken met zijn Elvis-accent en snakeskin jacket. Heb ook weer genoten van de vage gebeurtenissen en personages die je, net als in andere films van Lynch, om de oren vliegen. Mooie freaky rol door Willem Dafoe en leuk om een aantal gezichten uit Twin Peaks weer eens te zien. De eindscène met Love Me Tender was een heerlijke afsluiter.

4.0*

Een redelijk normale film van Lynch. En één met een dubbel gevoel. Want er klopt veel in deze film. Prima acteurs met een zekere chemie ertussen. Cage deed me zelfs op momenten denken aan een jonge Al Pacino, en dat is nooit slecht. Daarnaast mooi camerwerk. Fijne beelden, goede composities, goed gevuld breed beeld. Sterke muziek, mooie montage (die overgang naar dat dansen). Alleen is de film, ondanks dit alles, soms werkelijk dodelijk saai. De film schoot op punten maar niet op, en ik had het idee na een uur al bijna 2 uur te zitten, omdat de film op momenten helemaal stil valt. Gelukkig naar het einde toe ging het wat beter, maar het is toch jammer.

De film die, wat mij betreft, Tarantino nooit zal kunnen maken. Waanzinnige acteerprestaties van Cage en Dufoe.

Favoriete scenes: Bobby Peru zijn bezoek aan Lula en...POWERMAD!

In films als Blue Velvet en Lost Highway zijn de hoofdpersonages nog relatief normaal, in tegenstelling tot Wild at Heart. Cage en Dern doen bijna niet onder voor alle bizarre, freaky personages die ze tegenkomen en dat ging me op een gegeven moment een beetje tegenstaan. Met name Dern vond ik wel heel erg over the top en eigenlijk nogal irritant. Ik geef toch de voorkeur aan iets meer mysterie en de "Unheimliche" sfeer die Lynch in sommige van zijn andere films weet te leggen. Wild at Heart bevat zeker wel een aantal memorabele momenten en personages (Jingle Dell, hoe komt iemand er op ) maar is door de overdosis gekdoenerij niet mijn favoriet.

Vervelende film, over vervelende mensen, verzeild geraakt in vervelende situaties. Het surrealisme en overlaad aan freakachtige personages begon me op een geven moment de keel uit te hangen. Vooral Dern en haar moeder (brrr) z'n het toppunt van irritatie.

Zo nu en dan passeert wel een boeiende scène maar over het algemeen tamelijk saaie film. Net als je denkt de grootste onzin wel gezien te hebben komt er weer zo'n om de bocht, en dat emo sfeertje doet de film trouwens ook temet de das om.

Nee, dit is niet de film waar ik op gehoopt had.

Met de mooie vuurzee en begincredits en de kleurrijke, gewelddadige eerste scenes geeft de film een fijne avontuurlijke, wilde sfeer aan. Nick Cage speelt een erg leuke en overtuigend als Sailor. Hij en z'n liefje (een wat minder personage en best vervelend gespeeld door Laura Dern) streven naar de Rock 'n' Roll droom: live fast, die young and have a good looking corpse, om het op z'n Tarantino's te zeggen. De film wordt een bizarre rit met veel romantiek, avontuur en rock muziek. De soundtrack is dan ook een pluspunt, goede afwisseling van lekkere harde muziek (en hoe ze erop dansen) en de heerlijke jaren '50 R&R muziek van o.a. Gene Vincent en natuurlijk Elvis Presley (gezongen door Cage). Sailor lijkt dan ook een beetje op E, met zijn stijl, kraag van zijn snakeleather jacket omhoog, kapsel en hij praat zelfs een beetje als hem. De eerste helft ziet het er prima uit, met prachtige lucifershots tussendoor.

Tot nu toe ben ik redelijk positief over de film, maar veel meer positiefs kan ik dan helaas ook niet zeggen. Het eerste deel van de film heeft af en toe wat Lynch-onlogica, maar dat kun je verwachten van hem. Maar de tweede helft van de film wordt de hele film overspoelt met bizarre, smerige stukken. De hele sfeer van de film is dan ook verpest; geen lekkere romantisch, avontuurlijke roadtrip maar te veel Lynch dingen. De stukken met de moeder vond ik trouwens ook helemaal niet interessant of grappig. De stukken van de two lovebirds waren wel tof, totdat ze in dat plaatsje Big Tuna komen, vanaf dan verandert de lekkere smaak van de eerste helft in een smerige (kots)smaak en wou ik eigenlijk gewoon uit de film stappen. Het einde was ook zeker niet bevredigend en blijft die vieze nasmaak hangen.

Gemiste kans deze film, als het gewoon een lekkere roadtrip van Sailor en Lula was gebleven, was het voor mij een stuk beter uitgepakt. Maar nee, het wordt allemaal erg Lyncherig op een verkeerde manier. Eigenlijk heb ik nog wat te weinig Lynch gezien om een goed beeld over hem te krijgen. Mulholland Dr. vond ik een erg knappe film, maar ook net wat te vaag. Als hij een normaal drama maakt (The Elephant Man) is hij veel beter. Gewoon normaal en prachtig gefilmd. Maar dit is nou niet bepaald mijn cup of tea.

2,75*

Vond het juist geweldig hoe de romantische trip langzaam omsloeg in een nachtmerrie, om die uiteindelijk toch te overwinnen. Na interventie weliswaar.

Ik werd er zelf ook wat misselijk van, en dat vind ik nou niet echt een fijne filmervaring.

Behoorlijke tegenvaller.

Heeft me totaal niet geboeid.

Het is voor mij dan ook volkomen onduidelijk waarom het een Gouden Palm won en waarom sommigen het zien als beste roadmovie.

Kan niet eens in de schaduw staan van True Romance.

Ik vind dit niet de beste lynch film, maar aan de hand van deze film ben ik iets van lynch beter gaan begrijpen. Net als bij de schilder Bacon vind ik dat Lynch vaak niet de dingen of personages filmt of schildert zoals ze zijn, maar eerder hun sfeer of het effect dat ze voor hem hebben. Emotionele non-verbale reacties kun je natuurlijk niet in woorden vatten, maar Lynch filmt ze wel, vandaar het surrealistisch gehalte van zijn beelden. De dreigende vorm van een Dafoe, blijft bij Lynch niet vorm, maar objectiveert zich in de acteur. Dafoe's rol is naar mijn gevoel ook geen personificatie van het kwade, maar eerder van het plezier in het kwade. Nogmaals, zo zie ik het, schiet mij niet af als je er anders over denkt.

Ik vind Lynch juist hierom geweldig dat hij naast mensen zoals een bunuel zijn eigen ingeving aan een "surrealistische" filmstijl heeft gegeven. Hij gebruikt desalniettemin een beproefd framework, dat van Alice in wonderland wat alleen iemand die blind en doof tegelijk is, niet kan opvallen. Een leuke en bekende spoof is ook het slangenleren vestje dat Cage's personage draagt. Marlon Brando draagt hetzelfde in de fugitive kind uit 1960. Ik heb deze film helaas nog niet gezien en kan de reden van de verwijzing dus niet plaatsen, maar moest iemand hier meer over weten? Heeft het met Cage's elvisimitatie te maken, fugitive (=roadmovie?) of dacht Lynch dat het uit de Wild One kwam. Suggesties iemand?

Ik vermeld nog iets dat ook misschien verkeerd kan zijn, maar de wat mij betreft niet zo denderende film A bout de souffle van Godard kan direct of indirect ook een invloed hebben gehad. Met name in het feit dat de twee geliefden in beide films volkomen gescheiden van mekaar lijken. Ze praten veel recht in de camera of er rakelings langs. Ze leven in hun eigen wereld en spreken tegen zichzelf. Buiten hun is er de hel, het vuur, dat volgens mij het overheersende motief in de film is. Ik zal hierover niet alles gaan opsommen want anders moet ik alles in spoilers zetten. Alleszins een dikke aanrader. Indien je nog nooit een film van Lynch hebt gekeken, kun je misschien wel beter beginnen met het prachtige blue velvet. Een film die ongetwijfeld voor diegenen die er voor openstaan een heel nieuw universum zal openen.

Herzien. (niet meer gezien sinds 2002).

Ik heb er toch weer hetzelfde gevoel aan overgehouden; ik heb erg genoten van een aantal magnifieke scenes, en ik heb me flink geirriteerd aan de pretentieuze Wizard of Oz-shit en aan een aantal weirde elementen die Lynch erin heeft verwerkt 'om maar weird te kunnen doen'. Ik mis betekenis, gevoel en enige vorm van eenheid. 2,5*

Een ietwat merkwaardige film die het zeer zeker niet moet hebben van het plot of verhaal. Maar gelukkig had ik daar ook geen behoefte aan en niet op gehoopt, dus kon mezelf heerlijk verdwalen in de abnormale Lynch-sequenties (vuur, kleuren, Amerika in vol ornaat, geweldige muziek, merkwaardige typetjes, rinkelende telefoons en ridicule scenes).
En daar toch enorm van genoten. Niet alle scenes waren even sterk, maar mijn totale beleving van de film was toch wel positief.

Wil eigenlijk een 3,5* geven, maar voor de legendarische scene van dat meisje na dat auto-ongeluk (brrr, zo kil in beeld gebracht), de openingsscene en dat stuk dat die man door een stel drugsgebruikers door z'n hoofd werd geschoten gooi ik er toch nog een half puntje op.

Is deze Lynch random of weird?

Blijkbaar kan niemand mij een antwoord geven, is de vraag dan te moeilijk of irrelevant voor de moviemeter-gebruikers? Solidariteit e mensen. een fundament van onze maatschappij!

Wild at Heart is een beetje van beide. Het verhaal is random en gewoon te volgen. Eigenlijk is het een liefdesverhaal met typische Lynch elementen, dus ook behoorlijk weird.

Verhaal is goed te volgen ja. Af en toe wat grappige filmtechnische snufjes op z'n Lynch', maar nergens met een dergelijke twist als in MD of LH.