Frantic (1988)

Niet echt de meest ingenieuze Polanski die ik al zag. Vond het bij momenten een vrij rommelig plot en niet zo duidelijk waar de politie nu wel of niet mee bezig was, laat staan dat ik dat wel wist van de ontvoerders. Harrison Ford moet het dan zelf maar uitzoeken en zijn belangrijkste aanzetten krijgt hij dan nog van de hotelreceptie. Ik vond ook Ford zelf nauwelijks geweldig in zijn rol zitten.

Al bij al spannend en onderhoudend genoeg om geboeid te blijven kijken, maar om het nu allemaal geweldig te vinden, dat zeker niet. Ook niet echt om nog eens op de lijst van "te herzien" te zetten.

De scène op het dak vond ik nog het leukst. Het einde daarentegen komt wat stuntelig over daar aan de Seine. Matige prent met een aantal laagtes. Niet superslecht, maar best vermakelijk, al was het maar voor Ford zelf.

Zeer matig.

Harrison Ford beweegt zich als vanouds houterig door een mysterieus plot, op zoek naar de waarheid. Het is wel eens de opzet van meerdere van z'n films. Frantic begint goed - traag, beheerst en sfeervol. Al snel verzandt de film in een gezapig tempo. Ford begeestert absoluut niet en andere rolletjes met op papier meer schwung, zoals dat van Emmanuelle Seigner, komen net niet genoeg uit de verf. De soundtrack is soms goed, dan weer bizar. Roman Polanski blijft zo een erg wisselvallige regisseur voor mij. Z'n naam en faam matchen, voor mij althans, voorlopig niet met de kwaliteit van z'n films. Benieuwd of dat ooit nog gaat veranderen.

2

Ik ben al tientallen keren in Parijs geweest, en telkens voelt het een beetje zoals Franctic. De tremelo tango van Grace Jones weerklinkt er in de duistere alkoven van de nacht. Van de unheimliche rit van de luchthaven tot de misprijzende hoffelijkheid van de hotelbedienden tot de afdaling in de hel van de Bains Douches: Polanski begrijpt als geen ander welke kwalijke lokroep deze stad uitoefent op de verveelde toerist.

Goed uitgewerkt verhaal, wat ontbreekt aan spanning wordt gecompenseerd door de beklemmende situatie waar Ford al snel in terecht komt. Ford speelt heel goed, Seigner is een fijne medespeelster die als kruimelcrimineel een mooi contrast mag vormen met de upper class chirurg. Genoeg Parijse sfeer ook, met een lekkere chaos.

Er zit wel een typisch cliche in: nachtclubs die hun eigen doosjes met lucifers gebruiken en crimineeltjes met de onhebbelijke gewoonte om deze achter te laten in hun bagage, zelfs als ze niet lijken te roken...

Maar allez! Met Polanski zit je altijd wel goed. Seigner moet hem bevallen zijn want in het wrange maar sterke Bitter Moon mocht ze opnieuw spelen.