Deux Jours, Une Nuit (2014)

Onderhoudend.

Simpel sociaal drama dat een beetje neigt naar een onemanshow van Marion Cotillard. Niet dat de andere acteurs veel slechter staan te acteren, maar Cotillard krijgt toch echt alle kansen om te tonen wat ze kan. Met succes, overigens.

Verder is dit gewoon secuur. Zeer degelijk allemaal, zonder dat ik er echt kapot van ben. De confrontaties zijn, uiteraard, een wisselend succes. Er wordt m.i. ook niet erg hard nagedacht over een oplossing als de gulden middenweg. Dat zou het drama wellicht niet ten goede gekomen zijn. De Xanax-scène is een vreemde eend in de bijt, want dat is een extra scheut drama dat tussen de soep en de patatten geserveerd wordt. Zonder gevolg. Raar.

3

Na een langdurige periode van ziekteverzuim is Sandra [Marion Cotillard] door haar collega’s bij een zonnepanelenbedrijf letterlijk weggestemd. Gesteund door haar echtgenoot [Fabrizio Rongione] weet Sandra haar baas Dumont [Baptiste Sornin] over te halen om de stemming (deze keer anoniem) opnieuw te laten doen. Ze gebruikt de twee dagen die ze heeft om zoveel mogelijk van haar 16 collega’s op te zoeken en ze over te halen om haar te steunen, ook al moeten ze daarvoor afzien van een bonus van duizend euro. Uitstekend sociaal drama toont op welke manier collega’s tegen elkaar kunnen worden opgezet in een vernuftig staaltje verdeel-en-heers en de gevolgen die dat heeft voor de persoon die het betreft en de solidariteit tussen de collega’s. Uitstekend geacteerd en boeiend van begin tot eind.

Al snel nadat de film begonnen was wist ik dat ik hem al eens gezien had. Niet omdat het een goede film was. Hij is heel langdradig en saai, met een veel te minimaal gegeven als verhaallijn voor een speelfilm. Maar ik herinnerde me vooral nog waar de film over ging. Werknemers uit een team moesten van hun werkgever kiezen voor een bonus van 1000 euro of het ontslag van één van hun collega's. Dat vind ik nog steeds zo'n onwaarschijnlijk gegeven. Ik kan het me niet voorstellen dat een werkgever zo harteloos kan zijn en dit van zijn werknemers vraagt. Daarom is de film me dus bijgebleven en niet om de film zelf. Daar herinnerde ik me dus ook nauwelijks iets van qua beelden. Ik wist ook niet meer dat hij van de broers Dardenne was. Die maken normaal gesproken goede films. Maar deze film is hun onwaardig.

Sterk, vaak aangrijpend drama over het dilemma van de 30-jarige Sandra (Marion Cotillard), die haar baan alleen kan behouden als haar collega's bereid zijn om af te zien van hun bonus. In één weekend moet zij de collega's zien te overtuigen, iets dat een reeks onverwachte en emotionele gebeurtenissen in gang zet. Prachtig gespeeld door Cotillard en overtuigend uitgewerkt door de gebroeders Dardenne, opgebouwd uit lange scenes die veelal in één take zijn opgenomen. Eén van hun beste films, wat mij betreft.