Manglehorn (2014)

Dat Pacino zich voor zo'n rol laat strikken zou alleen vanwege het geld kunnen zijn want voor de prestatie wat hij hier neer moet zoeten kan ik alleen maar zeggen stop er svp mee. De film op zich is een en al mistroostig. Als je de intro niet leest weet je niet waar dit naar toe moet gaan, maar uit nieuwsgierigheid blijf je toch kijken en wordt dan aan het einde ook nog eens zwaar teleurgesteld,

Hij kwam met zijn vorige film Danny Collins goed terug maat met dit misbaksel gooit hij alles weer weg. Zeer jammer.

Al Pacino is hier heel goed, maar de film zelf is rommelig, saai en aan de vage kant. Bepaalde surrealistische scenes komen volledig uit de lucht vallen en slaan de plank behoorlijk mis. Het beste aspect van de film betreft de langzaam ontluikende relatie tussen Al Pacino en Holly Hunter, inclusief hun tergende eerste afspraakje, dat een treffend gevoel van plaatsvervangende schaamte opwekt. Dergelijke momenten worden uitstekend uitgewerkt, net als de relatie tussen Pacino en zijn yuppie zoon (Chris Messina), maar daar tegenover staan legio minder geslaagde en vaak vreemde scenes, resulterend in een nogal halfbakken geheel.

Deprimerende karakterschets van een man behangen met woede en spijt.

Het verhaal an sich is niet bijster interessant of spannend. De losse scenes zijn dat echter wel. Sommige scenes zijn filmpjes op zich.

De overgang tussen scenes (en tussen gebeurtenissen en shots) is soms warrig. De hoofdpersoon hangt (met z'n hoofd) nog in de ene scene terwijl de andere scene al is begonnen. Die manier van monteren creëert verwarring. Het lijkt een poging om de haperende gemoedstoestand van Pacino weer te geven. Leuk bedacht en soms werkt het.

Doordar er veel werk is gemaakt van de losse scenes, is de grote lijn is niet altijd even helder en komt het verhaal onevenwichtig over.

Bijzonder goed spel van Pacino en Hunter.

Maar wat een zwaarmoedige film!

Al Pacino heeft de laatste jaren nogal de neiging om zijn medewerking te verlenen aan kleine, low-budget indieprojecten. Aan de ene kant een nobel streven (Hollywood is immers weinig vernieuwend en ook niet het summum van kwaliteit), aan de andere kant is het maar de vraag hoe een indiefilm uitpakt. Want hoe ongepolijst en intiem een goede indiefilm kan zijn, zo kan het voor hetzelfde geld een enorme flop worden als een middelmatige regisseur en een slecht script aan de basis liggen. Kijk maar naar recente films met Al Pacino, zoals Stand Up Guys, The Son of No One, en het iets duurdere Righteous Kill. Stuk voor stuk keihard geflopt.

Manglehorn lijkt ook in dat rijtje te zijn beland: een opbrengst van $125.000 op een budget van 4 miljoen dollar. En niet onterecht, want hoewel er op Al Pacino weinig aan te merken valt, rammelt de film aan heel veel kanten.

Ik vroeg me regelmatig af waar ik in godsnaam naar zat te kijken. De droomachtige montage en vele crossfades zorgden voor weinig samenhang en gingen bovendien gepaard met ellenlange voice-over monologen. De film ging totaal niet over drugs, maar het kwam over alsof de hoofdpersoon constant onder invloed was. Het leek soms wel een LSD-trip montage-experiment van filmstudenten, zo slecht waren sommige scènes in elkaar gefrutseld. Veel te veel onnodige, pretentieuze opschmuk.

De scenes die wél 'normaal' geschoten werden en waarin wel wat substantie werd getoond, waren wel oké om te zien, omdat personages daarin daadwerkelijk werden uitgediept. Twee scenes die mij aanspraken waren de restaurantscène met de vrouw en de slotscène, die vooral symbolisch goed in elkaar zat.

Maar dat is verre van voldoende wat deze film betreft. Zonde van Pacino's acteertalent, wasted on yet another sub-par low budget movie. Hij mag zijn rollen wel weer eens wat beter gaan uitzoeken. Waarschijnlijk hoeft hij het niet meer voor het geld te doen, maar hier word je als acteur toch ook niet gelukkig van?

Wisselvallige film die sterke scenes afwisselt met vage en oninteressante scenes. Pacino maakt het desondanks de moeite waard en de restaurant scene en wanneer zijn zoon 'm om hulp komt vragen zijn fantastisch geacteerd waarbij Pacino laat zien dat hij onnavolgbaar is. Ook als hij een ingetogen rol speelt.

Redelijke film over een alleenstaande oude man die spijt heeft van een aantal keuzes in zijn leven. De film mist een beetje een goed verhaal en is soms wat aan de saaie kant. Maar vooral dankzij het uitstekende acteerwerk van Al Pacino een aantal behoorlijk goeie scenes (zoals de restaurantscene met Holly Hunter). Een rustig tempo en een eveneens rustige soundtrack.

“I'm going to a pancake jamboree. You know, at the Legion,

I'm going there tomorrow. See the old guys.

I like hangin' out with folks worse off than me.”

Dat Pacino een magistrale acteur is met een palmares om u tegen te zeggen, wordt door niemand in twijfel getrokken. Zijn unieke karakterkop heeft al op vele filmposters van welgekende films geprijkt. Van Michael Corleone, via Tony Montana naar Willy Bank. Telkens speelde hij een imposant figuur met charismatische karaktertrekken. Gelukkig dat David Gordon Green hem kon strikken voor de hoofdrol in “Manglehorn”. Niet dat het een episch maffiaverhaal of misdaadfilm met een corrupt politieapparaat is. Het is eerder een melancholische karakterstudie waarbij Pacino alle registers kan opentrekken en nogmaals demonstreert wat een klasse acteur hij in feite is. Maar dat is dan ook de enige conclusie die we kunnen trekken na het bekijken van dit langdradig en actiearm verhaal : Pacino is en blijft ongeziene klasse.

Hij vertolkt de rol van Manglehorn , een vereenzaamde melancholicus die het beroep van sleutelmaker uitoefent, een beperkte vriendenkring heeft, gehecht is aan zijn kat en een platonische verhouding heeft met een bankbediende. Maar over het algemeen zit hij in het midden van een levensstrijd waarbij hij zich wentelt in zelfmedelijden omdat hij de liefde van zijn leven heeft laten schieten. Een verbitterd man met een onheilspellend klinkende naam vol liefdesverdriet voor Clara : “I’m a wounded man… I got real pain in my heart.”

De film is een verzameling van gebeurtenissen. Het verhaal van een oude man die zich doorheen het leven sleept. Het verhaal verloopt traag en wordt gedrapeerd met subtiele symboliek en is overladen met de steeds weerkerende menselijke gevoelens van spijt en weltschmerz. Manglehorn is een chagrijnige vent die de kunst van omgang met andere personen verleert heeft. Zijn demonstratie tijdens het etentje met Dawn (Holly Hunter) spreekt boekdelen. Een momentum dat indruk maakt. Een smeltkroes van emoties samengevat in enkele momenten. Uiteindelijk vond ik dit een sleutelmoment en het meest magistrale acteerwerk uit de gehele film.

Buiten de soms artistiek aandoende beelden (die me soms wat deden denken aan “Only God forgives”) en het sombere karakter van de film, is “Manglehorn” uiteindelijk niet meer dan een aaneenschakeling van gebeurtenissen over iemand die zich afvraagt of hij wel het uiterste uit zijn leven heeft gehaald. Schitterende vertolkingen van Pacino en Hunter. Maar als het eindresultaat gewoon een bewijs is dat Pacino een exquise acteur is, dan is dit wel een enorme teleurstelling. Want van die stelling was ik al overtuigd sowieso !

2.5*

Een wat rommelige film die als alles gepasseerd is eigenlijk maar weinig achterlaat. Tenminste op mij, want een paar weekjes na het zien heb ik echt alweer moeite om me te herinneren wat ik er ook alweer van vond. Ohja, Pacino acteerde best goed, en een heel ander soort rol dan we van hem gewend zijn ook wel - maar ik vond de film daar nog niet beslist interessant door worden. De kat deed het ook niet slecht tenslotte.

Een van de mindere van Pacino. Big Al moet deze kleine film echt in zijn eentje dragen, doet dit met verve en zijn gebruikelijke klasse, maar tegen zo'n flinterdun script is zelfs zo'n fenomeen niet opgewassen. Verhaal stelt bijna niets voor, iets over de liefde van een eenzame man voor zijn kat. Verder bloeit er een onwaarschijnlijke romance op tussen Al en de weer zeer treurig ogende Hunter, maar eerlijk gezegd geloofde ik hier geen moment in. Als film mist Manglehorn het charisma van zijn hoofdrolspeler, jammer toch dat mijn favoriete acteur de laatste jaren en op zijn respectabele leeftijd niet meer te zien is in een echt goede film.

Een redelijke drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Al Pacino speelt redelijk goed...

Begin onrustige camera beweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

In een tijd waarin veel grote acteurs (De Niro, Hoffman, Walken, Nicholson, Pacino) enkel nog flauwe komedies draaien, is het altijd hopen om een film waarin één van die namen nog eens een keer schittert in een betere rol. Manglehorn leek zo'n film te zijn met Pacino als oude slotenmaker met een grote achtergrond. Helaas komt het personage niet helemaal uit de verf en is de film een saaie bedoening geworden. Zowel script als regie zijn zeer mager. En het resultaat is opnieuw een gemist kans om Pacino in een goeie rol te zien. De laatste film waarin Pacino mij nog aangenaam verraste was de film The Merchant of Venice uit 2004. Al heb ik nog wel vertrouwen in Danny Collins. En de hoop dat hij nog eens een film maakt die oa deze Manglehorn snel doet vergeten.

Wat scoort deze film laag op Moviemeter en IMDB. Ik ben er een beetje verbaasd over, want ik vind het een erg goede, kleine film waar ik geboeid naar heb gekeken. Ik vind het kunstzinnig in elkaar zitten, het acteerwerk vind ik goed, de personages interessant, de kat lief en het camerawerk mooi. Hoe langer ik keek, hoe beter ik het vond worden. Er zullen vast mensen verbaasd zijn over de score die ik geef, maar dat maakt niet uit. Ik heb hier echt geen slechte film in gezien. Een parel juist, en ja, dat is mijn mening . 4,5*

Het is een beetje treurig om twee twee topacteurs te zien in zo'n stroperige, langdradige film. Al Pacino speelt de titelrol, een sleutelmaker die denkt dat hij zijn enige kans op ware liefde lang geleden heeft verspild en zwelgt in zelfmedelijden. Wanneer een bankmedewerker [Holly Hunter] interesse in hem toont, moeten er de nodige (clichématige) obstakels worden overwonnen voordat er überhaupt een kans is dat de twee bij elkaar komen.

David Gordon Green probeert het gebrek aan diepgang te compenseren met wat visuele zeggingskracht, maar gebakken lucht met een mooi kleurtje is nog steeds gebakken lucht. De monotone monologen van Pacino beginnen ook al snel te vervelen.

Slecht.

Volstrekt oninteressant drama waarin acteerkanon Al Pacino niet verder komt dan wat monotoon gezever. Dat andere acteerkanon Holly Hunter lijkt dan weer gebonden te zijn aan een personage dat amper iets te doen heeft. De film is stuurloos en dobbert maar wat rond. Ik ben normaal de grootste liefhebber van uitgebluste personages, hetzij in een cynische dan wel warme tragikomische setting. Maar daar is hier niets van aan. Het duurt gelukkig niet te lang, want ik heb geen idee waar ik de positieve punten moest gaan zoeken.

1,5