L'Ami de Mon Amie (1987)

Emmanuelle Chaulet speelt meer dan behoorlijk haar rol van ietwat aan zich zelf twijfelende en te bedeesde jonge vrouw om onmiddellijk in te passen in het vrije relatiewereldje van haar onafhankelijke vrienden, maar uiteindelijk er volledig in opgaat.

Het is voer voor een Rohmer film, speels, met oprechte dialogen en bedenkingen allerlei over de liefde of wat er moet voor doorgaan, zonder zucht naar sensatie, niets schokkend en zonder grofheden.

In 2020 opende ik het jaar met een Franse titel, dus waarom niet opnieuw? Een karakteristiek licht werkje van de hand van Rohmer, wiens oeuvre ik kalm afwerk nadat ik hem in 2018 min of meer ontdekte als filmmaker tijdens het Zomerfilmcollege.

Je stapt toch altijd weer een andere tijd in, met schijnbaar tijdloze beslommeringen over relaties en leven (hier met nadruk op dat eerste) en kledingstukken die kleuren in eenvoud. Echt verheffend wordt het maar spoorslags, genietbaar is het doorgaans wél. Kenmerkend voor een Rohmer-titel als deze is dat de personages voor allerlei dilemma's komen te staan en dat je daarbij als kijker kunt meedenken, situaties kunt herkennen en je bij tijd en wijlen mag irriteren aan gedragspatronen. L'Amie de Mon Amie draait om een vierhoeksverhouding waarbij net iets te scherp is afgetekend wie naar wie toe zal gaan trekken (en wie zich van wie zal verwijderen) en waarom. Ik merkte dat mijn interesse richting het einde ietwat verslapte. Wel fascinerend: één van de twee vrouwelijke hoofdpersonages verdwijnt geruime tijd uit de film zonder dat dit de intrige stoort. Een opvallende keuze. In tegenstelling tot bij Antonioni keert de vrouw hier gewoon terug, dat dan weer wel.

Te zien op MUBI