L'Ami de Mon Amie (1987)

Gisteren de laatste gezien uit de Comedies et Proverbes.
Eerlijk gezegd vind ik deze de minste van de zes. Het eerste uur was het weer Rohmer als vanouds, met met zorg uitgekozen locaties, goede dialogen, enz.
Aan het eind wordt het echter minder:
Het misverstand tussen Blanche en Lea doet me wel heel erg denken aan John Lantings Theater van de Lach. Dit wordt nog eens versterkt door de kleding van de vier hoofdpersonen: twee in het blauw, twee in turquoise. Normaal besteedt Rohmer altijd heel veel aandacht aan (de kleur) van de kleding, maar hier vind ik het overdone.

Die kritiek deel ik toch niet. Het komt namelijk tussen vrienden juist, heel vaak voor, dat je bepaalde kleuren draagt, zeker in die tijd, maar soit, jij mag dat denken.

Heerlijke foute sporten van destijds, tennis en windsurfen, een feest van herkenning, en ditmaal gaat het niet over relaties die verdwijnen, dat is vanaf de eerste scene's duidelijk, maar hoe nieuwe te maken. En hoe "vrienden" elkaar daarvoor kunnen "mis-cq- gebruiken"

Setting ditmaal in een hele moderne Banlieu destijds, en daarmee loopt Rohmer ook weer vooruit in de architectuur-visie van destijds, want in elke film van hem, wordt dat toch wel als een mindere ontwikkeling beschouwd.

Weer genoten, van de vele misverstanden en miscommunicaties. En het hoopvolle gedoe van de vrouwen. En het schuchterige gedoe van een aantal mannen. Eric Rohmer is een zeer leuk filmmaker. Een man met passie en visie, want het ziet er allemaal in eerste instantie wat eenvoudiger uit, er gaan grondige studies in kleur, design, casting, en mise-en-scene aan vooraf, en dat zie ik helaas te weinig in de huidige films.

4*

Je kan niet echt wegdromen bij het verhaal waarin schijnbaar niets belangrijks gebeurd. Het houdt een spiegel voor van onszelf en de wereld waarin we leven. Voor mij een feest om naar te kijken. Ik bedenk dat hij al bijna 70 was bij het realiseren van deze film en dat doet mijn respect nog meer groeien.

Rohmer's films zijn onder de meest plezierige om te kijken. Zomers, luchtig, 'gewoon.' Net als Linklater's Before Sunrise/set gebeurt er nagenoeg niks behalve jonge mensen die praten praten praten. Ze hebben nooit iets wereldschokkends te melden, maar boeien door de herkenbaarheid van hun emoties en situaties. En juist doordat ze zo 'gewoon' zijn, zijn ze zo aandoenlijk interessant. Ik zou honderd keer liever een keertje met een van Rohmer's 'heldinnen' uit films als deze (of La Collectionneuse, La Femme de l'Aviateur, Le Rayon Vert, Le Genou de Claire etc.) uitgaan dan met 99% van de zogenaamde 'filmsterren.'

L'Ami de Mon Amie is wederom prachtig.

Weinig toetevoegen aan Poisonthewell, wat zijn Rohmer films toch fijn om te zien!

Bijzonder zonder ergens uitzonderlijk te zijn, vol met aardige mensen die dialogen voeren zoals mensen in een perfecte wereld die zouden voeren, daar zit em toch de magie van zijn cinema, ook in de kleurige kleding die, zoals hierboven vermeld, inderdaad niet heel subtiel is "georkestreerd", maar wel dat fijne fantasievolle tintje aan de gewone wereld meegeeft.

Het is niet zijn allerbeste werk, maar ik vond er werkelijk niets slechts aan... misschien alleen dat Rohmer hier niets doet dat hij niet al eerder gedaan had...?... nou, als het aan mij had gelegen had hij een oneindige voorraad van dit soort films gemaakt!!

Emmanuelle Chaulet speelt meer dan behoorlijk haar rol van ietwat aan zich zelf twijfelende en te bedeesde jonge vrouw om onmiddellijk in te passen in het vrije relatiewereldje van haar onafhankelijke vrienden, maar uiteindelijk er volledig in opgaat.

Het is voer voor een Rohmer film, speels, met oprechte dialogen en bedenkingen allerlei over de liefde of wat er moet voor doorgaan, zonder zucht naar sensatie, niets schokkend en zonder grofheden.

Luchtig, vlot, vermakelijk, maar ironisch. Centraal staan jonge vrouwen rond morele dilemma's en hun relaties, waarbij de buitenkant belangrijker lijkt. De regisseur voelt met ze mee en is het sterkst in de dialogen, waarbij hij er voor zorgt dat de camera voortdurend precies op de goede plaats staat.

In 2020 opende ik het jaar met een Franse titel, dus waarom niet opnieuw? Een karakteristiek licht werkje van de hand van Rohmer, wiens oeuvre ik kalm afwerk nadat ik hem in 2018 min of meer ontdekte als filmmaker tijdens het Zomerfilmcollege.

Je stapt toch altijd weer een andere tijd in, met schijnbaar tijdloze beslommeringen over relaties en leven (hier met nadruk op dat eerste) en kledingstukken die kleuren in eenvoud. Echt verheffend wordt het maar spoorslags, genietbaar is het doorgaans wél. Kenmerkend voor een Rohmer-titel als deze is dat de personages voor allerlei dilemma's komen te staan en dat je daarbij als kijker kunt meedenken, situaties kunt herkennen en je bij tijd en wijlen mag irriteren aan gedragspatronen. L'Amie de Mon Amie draait om een vierhoeksverhouding waarbij net iets te scherp is afgetekend wie naar wie toe zal gaan trekken (en wie zich van wie zal verwijderen) en waarom. Ik merkte dat mijn interesse richting het einde ietwat verslapte. Wel fascinerend: één van de twee vrouwelijke hoofdpersonages verdwijnt geruime tijd uit de film zonder dat dit de intrige stoort. Een opvallende keuze. In tegenstelling tot bij Antonioni keert de vrouw hier gewoon terug, dat dan weer wel.

Te zien op MUBI

Rohmer schetst een authentiek beeld van het dagelijks leven in de jaren 80. De yuppies en schreeuwerige architectuur moet je er helaas wel bijnemen. Gelukkig zijn de dialogen luchtig en down to earth, zoals steeds bij Rohmer. Ook de cast speelt naar goede gewoonte zeer naturel, alsof er geen script aan te pas komt.

Degelijke afsluiter van Comédies et Proverbes, maar niet Rhomers beste. 3*