The Normal Heart (2014)

HBO die een lans breekt voor homoseksualiteit en daar sterke nuances en perspectieven op biedt is niets vreemd, maar heb HBO het zelden tot nooit zo sterk gezien als hier. Gebaseerd op Kramer's toneelstuk en volledig Murphy's film. Niet mijn favoriete regisseur maar aangezien het project zo goed als dood was en Murphy het van zijn eigen verdiende geld gekocht heeft en eigen gemaakt heeft zorgt toch voor erg veel waardering van mijn kant.

Murphy's grootste achilleshiel dat zijn stijl nog wel eens erg chaotisch wil worden, en ook hier heeft ie er op momenten nog een handje van maar itt veel van zijn andere werk is het hier helemaal niet zo storend. Murphy weet wel als geen ander met zijn cast te werken en er een indrukwekkend performance driven piece van te maken.

Het is vooral de film van Ruffalo, hij is altijd erg sterk maar hier is hij echt zwaar indrukwekkend als de protagonist, de boze Ned Weeks. Mantello (die 'm vertolkte in het toneelstuk) is hier van dezelfde orde als Ruffalo in de rol van Mickey Marcus. Bomer is de derde die dan een acting masterclass geeft, zelden heb ik 'm zo sterk gezien. Al is de gehele cast niet minder dan indrukwekkend, echt een hele brede selectie van indrukwekkende performances en ook daar mag Murphy best credits voor krijgen.

De gay thematiek kan op zich al zorgen voor heel veel emotionele lading maar vooral deze thematiek (de opkomst van AIDS) zorgt er toch voor dat de homomaatschappij onder hoogspanning komt te staan. Ook enorm voelbaar en versterkt door de magnifieke performances van de hele cast. Het tijdsbeeld voelt ook erg sterk en authentiek, nergens het idee gehad naar een film uit het 'nu' te kijken in een gekunstelde jaren 80 setting. Sterk. Visueel ook zeer aardig overigens.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal (over homo)...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Mark Ruffalo ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Geen moeite waard...

Zeer interigerende film met zoals eerder gezegd, een goede performance van de acteurs..

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom Decec hierboven kan zeggen dat deze film 'Geen moeite waard..' is...De HIV/AIDS infectie formt een groot deel van onze historie in de jaren 80/90 en zelfs nu eist deze ziekte nog dodelijke slachtoffers. Naar mijn idee is een film als deze juist de moeite waard, omdat de moraal van de mens tegenwoordig geen rekening meer houdt met deze ziekte. Wanneer ik in mijn omgeving om mij heen kijk (en dat zijn veel homo's en heteros, zowel mannen als vrouwen tussen de leeftijden 25-40), dan wordt HIV gezien als een chronische ziekte (ja, je gaat er niet 1,2,3 meer dood aan) en dus nemen mensen het niet heel erg nauw meer met voorbehoeds middelen. Dit vind ik gezien het verleden best zorgwekkend en daarom vind ik dat deze film juist wel de moeite waard is. Zie het en denk erover na! Uiteraard ook over het politieke (en mijn inziens discriminerende aspect).

Het is een waar betoog, maar ik moest het van mijn hart.

Indrukmakende film met historische en gevoelsmatige achtergrond.

Inhoudelijk interessant, met meerdere sterke scènes met knappe dialogen die de ganse problematiek van het gebeuren dragen.

Film die zeker blijft hangen omwille van het onderwerp zonder daarbij het overtuigend acteren van vooral Mark Ruffalo te vergeten.

The Normal Heart is de tv-film die gebaseerd is op het gelijknamige toneelstuk van Larry Kramer. Zo een belangrijk stukje theatergeschiedenis kon natuurlijk niet uitblijven op het witte doek. Het vertelt het verhaal van het begin van de aidsepidemie in New York begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Het volg een strijdend groepje mensen versus het establishment, met alle spanningen van dien en het verhaal vertolkt de innige vriendschap met het gepaarde verlies wat inherent is aan de ziekte. Het onvermogen en de angst voor het onbekende en de discriminatie in de vorm van terminologie zoals -homo ziekte- komen hier zeer sterk tot uiting. De moed om tegelijkertijd te strijden in deze onverklaarbare tijden is op zijn minst gezegd uiterst dapper. Deze film is echt een ode voor de mensen van die tijd en een belangrijk onderdeel uit de geschiedenis van dat moment. Enige punt van kritiek is de lange speelduur, die het verhaal helaas langdradig maakt. Dit had gezien de kracht van het verhaal helemaal niet gehoeven en met minder speeltijd wellicht nog wel indrukwekkender kunnen zijn.

Om de AIDS/ HIV-problematiek in een film te laten zien is natuurlijk verschrikkelijk moeilijk. Net als Philadelphia zijn het ( goed bedoeld) rimpels in de eindeloze, ontmoedigende, schrijnende en bittere zee die al die betrokkenen hebben en nog aan het bevaren zijn.

Het acteerwerk van verscheidenen acteurs vloog met soms naar de strot, hoewel er ook momenten van een lach waren. De machteloosheid om de manier te vinden om mensen te overtuigen dat er iets verschrikkelijks aan het groeien is.

Velen zullen zich ' The Only Living Boy in New York' gevoeld hebben en nog voelen.

The Normal Heart

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film gezien heb. Later je tekst schrijven heeft zo zijn voor en nadelen. Hoe goed blijft een film hangen? Wat voor indruk is er gebleven? Bij The Normal Heart is een vrij goede herinnering blijven hangen, zij het misschien op andere punten dan waarop de film het wil.

Verhaal-technisch is het allemaal vrij aardig gedaan, maar niet memorabel. Het misère die rondom de zogenaamde 'gaycancer' ontstaat is vrij hectisch. De vreemde plekken die het gehele lichaam van de homo's ontstaan zijn vreemd. Wie heeft het antwoord? Ik vind echter persoonlijk dat de problematiek waar de mee worstelt, waar de film in eerste instantie naartoe werkt, behoorlijk ondergesneeuwd raakt door de persoonlijke dramatiek tussen Ned en Craig. Dat blijft me dan ook het meest bij: een sterk drama tussen twee personen die worstelen met de ziektes die hun liefde met zich mee brengt.

Mark Ruffalo speelt een sterke rol. Zijn persoonlijke dilemma's komen sterk naar voren. Zijn strijd voor de homogemeenschap wordt sterk door hem neer gezet. Toch heb ik het idee dat het af en toe wat overdreven is. Zijn fanatisme slaat af en toe door. Overacting wil ik niet in mijn mond nemen, maar te ver gaat het in mijn optiek af en toe wel.

Gelukkig zijn er dan anderen die hem in bedwang proberen te houden. Taylor Kitsch is een goede tegenpool van Ruffalo. Zijn persoonlijke problemen schemeren daar goed tussendoor.

Julia Robert komt niet geheel goed uit de verf. Ook zij probeert fanatisme en strijdkracht te tonen, maar vanuit haar rolstoel mislukt dat ten dele. Ik heb haar wel eens beter gezien.

Dat het thema het belangrijkst is staat als een paar boven water. Hierdoor komt de audio en video een beetje op een laag pitje te staan. In het begin krijg je echter een paar fraaie kiekjes te zien van de homo-feesten. Daarna raakt het visuele behoorlijk op de achtergrond. Zonde. Hier had misschien een prachtige mix van thema en visualiteit kunnen ontstaan.

In mijn ogen mist The Normal Heart een beetje waar ze in de kern om gaat: het begin van de AIDS-problematiek. Daar bovenop komt het persoonlijke verhaal van Ned te liggen, die langzaam de boventoon begint te voeren. Ondanks dat blijft een sterk drama overeind staan. Goed gedaan.

4*

Dit is best een goed drama, waarvan het verhaal interessant is en zeker ook wist te boeien. De kracht van deze film is de cast die overtuigend speelt en met name de personen die besmet zijn met HIV-AIDS (die zagen er ook best realistisch uit en het was niet bepaald een fraai aanblik).

Het verhaal begint met een scene waarin een behoorlijke groep homo's op het strand zit te feesten en te seksen (niet echt een prettige aanblik en ik kreeg er ook pijn van in mijn Flauw, maar ik kon het gewoon niet laten). Om een aantal van deze homo's draait het verhaal waaronder hoofdrolspeler Mark Ruffalo (in de rol van Ned Weeks) die eigenlijk weinig moet hebben van deze losbandigheid onder de homo's.

Nadat één van deze homo's snel komt te overlijden, ontstaat er paniek (de chaotische bijeenkomst was best aardig in beeld gebracht) rondom het nieuws van de HIV-AIDS uitbraak in New York in de beginjaren 80 onder de homogemeenschap en vechten homo-activisten (waaronder Mark Ruffalo en Taylor Kitsch) en aan de rolstoel gekluisterde doctor Emma Brookner (gespeeld door Julia Roberts) om het snel bespreekbaar te maken en om de ziekte zo snel mogelijk een halt toe te brengen. Omdat de homogemeenschap destijds nog gevoelig lag in de maatschappij proberen bestuurders het in de doofpot te stoppen. De opbouw van dit verhaal is goed en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan die best aangrijpend is en soms zelfs schokkend.

Zoals gezegd is de kracht van deze film de cast en ze doen het allemaal behoorlijk overtuigend en de vele dialogen zijn interessant en boeiend. Met name Matt Bomer in de rol van Felix Turner (de vriend van Ned Weeks) die besmet is geraakt met HIV-AIDS speelde zeer overtuigend en zag er ook beangstigend realistisch uit als een besmet persoon met HIV-AIDS. De film duurt met ruim twee uren behoorlijk lang, maar toch wist de film me vanaf het begin tot het einde te boeien. Op het einde werd er zelfs aangegeven dat er dagelijks 6000 mensen besmet raken met HIV-AIDS ! Dat is best een heftig feit en eigenlijk ook dat men er nog steeds niets op heeft gevonden om HIV-AIDS te overwinnen.

Al met al gewoon een sterk en goed drama, welke ik heb gezien op de betaalzender HBO.

Wat een aangrijpende film.

Een hartverscheurend verhaal over het gevecht om Aids om de kaart te zetten. Jammer genoeg geen fictief verhaal maar gebaseerd op waargebeurde feiten.

Marc Ruffalo is zoals ik hem nog nooit heb gezien. Zijn wanhoop, woede en frustraties spatten van het scherm. En prachtige rollen ook van Julia Roberts en Matt Bomer (om over de rest maar niet te zwijgen).

Deze film heeft wat mij betreft veel te weinig stemmen,een film die je moet zien, die je moet voelen.

Voor degene die dit een interessant 'verhaal' vinden dan is And the band played on uit 1993 ook een aanrader.

Goede film. Ik vond Julia Roberts wel het beste spelen hoor. Jammer dat ze maar een kleine rol had. De muziek was ook prachtig. Ook was die helaas niet vaak aanwezig. Gewoon een prima verhaal.

Uitstekend, valt eigenlijk weinig tot niets op aan te merken. Normaal zijn verfilmde toneelstukken niet zo aan mij besteed, omdat de toneelmatige afkomst vaak te veel de overhand heeft in de verfilming, maar daar had ik hier geen last van. Superieur acteerwerk, tot in de kleinere bijrollen aan toe. Ruffalo is niet een van mijn favorieten, maar hij levert hier een eersteklas rol af, klopt helemaal.

Wat mij betreft kan The Normal Heart een vergelijking met het eveneens sterke And the Band Played On goed doorstaan, en ik vind hem zelfs een stuk beter dan het bekendere maar wat gekunstelde Philadelphia.

Uitstekende film over een dodelijke ziekte die begin jaren '80 vooral om zich heen grijpt bij homoseksuele mannen. Een indrukwekkend verhaal over de ziekte aids, voordat deze een naam had. Maar vooral ook een verhaal over de strijd van de homo-gemeenschap om gehoord te worden. Een aantal aangrijpende scenes en goed acteerwerk maken dit een 4.0 sterren waardige film.

Een herziening maakt deze film nog indrukwekkender. Inhoudelijk is dit voor mij misschien wel het sterkste wat ik heb gezien op beeld. Ondanks dat ik en anderen persoonlijk geen enkel aandeel heb gehad aan deze misstanden, voelt het als een vrij beschamende episode uit onze westerse geschiedenis, waar er helaas al meer dan genoeg van zijn. Sowieso intrigeerd de hele homo-ontwikkeling in de Verenigde Staten mij zeer, maar de manier waarop Mark Ruffalo dit op de kijker overbrengt is grandioos. Het verband en de verschillen tussen seks en liefde kon niet beter worden uitgebeeld door de constant woedende Ruffalo. Samen met Casey Affleck is hij misschien wel mijn favoriete acteur van het moment.

De enige mindere rol kwam van die knul uit The Bing Bang Theory, iets te melig naar mijn idee.

Mark Ruffalo is één van de meest veelzijdige acteurs van zijn generatie en ook in deze terugblik op de panische begindagen van het AIDS-tijdperk toont hij zijn klasse. Hij speelt de rol van Ned Weeks, een homoseksuele man die zich op gepassioneerde wijze inzet voor meer onderzoek naar AIDS, temeer daar het virus slachtoffers binnen zijn persoonlijke vrienden- en kennissenkring begint te treffen. Hij vindt steun bij Dr Emma Brookner [Julia Roberts in één van haar beste rollen] die binnen de medische wereld echter een roepende in een woestijn blijkt te zijn. Ned richt met een aantal vrienden een belangengroep op die namens de homoseksuele gemeenschap meer aandacht moet opeisen voor AIDS, maar zijn agressieve benadering valt niet bij iedereen in goede aarde.

Dit is niet zozeer een historische reconstructie, zoals bijvoorbeeld "And the Band Played On (1993)", maar meer een karakterstudie over een man die zoekt naar acceptatie van zijn identiteit, niet alleen door de overheid maar ook door zijn direct omgeving en in het bijzonder zijn broer (Alfred Molina, eveneens uitstekend) en het zijn de scènes met Neds broer, alsmede met zijn besmette geliefde (Matt Bomer, wiens indringende vertolking resulteerde in een Golden Globe) die zorgen voor de meest aangrijpende momenten in dit voor televisie gemaakte drama.