The Normal Heart (2014)

HBO die een lans breekt voor homoseksualiteit en daar sterke nuances en perspectieven op biedt is niets vreemd, maar heb HBO het zelden tot nooit zo sterk gezien als hier. Gebaseerd op Kramer's toneelstuk en volledig Murphy's film. Niet mijn favoriete regisseur maar aangezien het project zo goed als dood was en Murphy het van zijn eigen verdiende geld gekocht heeft en eigen gemaakt heeft zorgt toch voor erg veel waardering van mijn kant.

Murphy's grootste achilleshiel dat zijn stijl nog wel eens erg chaotisch wil worden, en ook hier heeft ie er op momenten nog een handje van maar itt veel van zijn andere werk is het hier helemaal niet zo storend. Murphy weet wel als geen ander met zijn cast te werken en er een indrukwekkend performance driven piece van te maken.

Het is vooral de film van Ruffalo, hij is altijd erg sterk maar hier is hij echt zwaar indrukwekkend als de protagonist, de boze Ned Weeks. Mantello (die 'm vertolkte in het toneelstuk) is hier van dezelfde orde als Ruffalo in de rol van Mickey Marcus. Bomer is de derde die dan een acting masterclass geeft, zelden heb ik 'm zo sterk gezien. Al is de gehele cast niet minder dan indrukwekkend, echt een hele brede selectie van indrukwekkende performances en ook daar mag Murphy best credits voor krijgen.

De gay thematiek kan op zich al zorgen voor heel veel emotionele lading maar vooral deze thematiek (de opkomst van AIDS) zorgt er toch voor dat de homomaatschappij onder hoogspanning komt te staan. Ook enorm voelbaar en versterkt door de magnifieke performances van de hele cast. Het tijdsbeeld voelt ook erg sterk en authentiek, nergens het idee gehad naar een film uit het 'nu' te kijken in een gekunstelde jaren 80 setting. Sterk. Visueel ook zeer aardig overigens.

Begin jaren tachtig hadden wij hier in Nederland nog nooit van de ziekte gehoord; er gingen destijds slechts geruchten over een "homo kanker". Deze HBO-productie is vooral krachtig, emotioneel, rauw, heftig en indrukwekkend. Een realistisch filmdrama over discriminatie en smeken om hulp. In het begin was er bij deze groep van homoseksuelen in New York, die geliefden en vrienden verloren, een gevoel van ontzetting, angst en paniek. Maar zij bonden de strijd aan en vochten voor hulp en onderzoek en richtten een crisiscentrum op; van overheidswege kwam er geen enkele bijdrage omdat niemand zich wilde associëren met de ziekte. Magere spelers die onder de donkere Kaposivlekken zitten, confronteren. Mark Ruffalo leidt de oersterke cast en excelleert als de gefrustreerde hoofdpersoon. Matt Bomer maakt indruk; gedurende het opnemen viel hij 20 kilo af om zijn rol geloofwaardig te maken. Ook Julia Roberts valt op in haar no-nonsense aanpak. Volgens mij zijn film en verschillende castleden kanshebber voor de Emmy Awards van 2014.

Inmiddels zijn er 36 miljoen mensen aan AIDS overleden, onder wie vrienden van mij en bekenden. Ik heb de film (hij greep me verschillende keren aan) maar gezien als eerbetoon.

Heeft het iets met And the Band Played On (1993) te maken?

Als liefhebber van Kitsch en Ruffalo moet ik deze zien, alleen het onderwerp is niet echt mijn ding.

Wat een sterke film, greep me volledig naar de strot. Zeer sterke rollen van Ruffalo en Bomer, maar ook (voor sommigen misschien 'zelfs') Julia Roberts vond ik een paar zeer goede scenes hebben.

Een ontzettend zware film die me meerdere keren in tranen had, maar wat is het de moeite waard. Bedankt voor het aanraden Naomi Watts. Was er stil van.

Fijn dat ie bevallen is JM . Aangrijpende film idd. Ze komen zeer zelden voorbij maar wat is het toch fijn als je er één gevonden hebt. Al de derde tranentrekker van het jaar.

Goed geacteerd, indrukwekkend verhaal. Maar eigenlijk kon de film mij niet helemaal raken/boeien

Dat verbaast me (al ken ik je filmsmaak niet en er staan nog niet zoveel votes op je profiel), het was toch een behoorlijk emotionerend verhaal. Zo'n scène als Ruffalo die zijn broer vraagt om gelijkwaardigheid of het steeds zieker worden van zijn grote liefde, tot die schrijnende douchescène aan toe, dat raakt je niet? Een hele groep mensen die bij bosjes neervallen en hoe daar door de maatschappij en medische wereld mee omgegaan wordt (of niet), dat is toch vrij boeiend? Ik zou verwachten dat dat redelijk universele thema's zijn waar de de meesten zich wel in kunnen verplaatsen, tenzij de uitvoering natuurlijk slecht is of iets anders je enorm tegenstaat.

Maar je vindt het goed geacteerd en een indrukwekkend verhaal (dat klinkt toch als een 3,5 of 4 ster waardering), maar ondanks dat kon het je niet raken/boeien, wat had het dan (nog meer) moeten doen vraag ik me af, naast die twee dingen?

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal (over homo)...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Mark Ruffalo ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Geen moeite waard...

Zeer interigerende film met zoals eerder gezegd, een goede performance van de acteurs..

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom Decec hierboven kan zeggen dat deze film 'Geen moeite waard..' is...De HIV/AIDS infectie formt een groot deel van onze historie in de jaren 80/90 en zelfs nu eist deze ziekte nog dodelijke slachtoffers. Naar mijn idee is een film als deze juist de moeite waard, omdat de moraal van de mens tegenwoordig geen rekening meer houdt met deze ziekte. Wanneer ik in mijn omgeving om mij heen kijk (en dat zijn veel homo's en heteros, zowel mannen als vrouwen tussen de leeftijden 25-40), dan wordt HIV gezien als een chronische ziekte (ja, je gaat er niet 1,2,3 meer dood aan) en dus nemen mensen het niet heel erg nauw meer met voorbehoeds middelen. Dit vind ik gezien het verleden best zorgwekkend en daarom vind ik dat deze film juist wel de moeite waard is. Zie het en denk erover na! Uiteraard ook over het politieke (en mijn inziens discriminerende aspect).

Het is een waar betoog, maar ik moest het van mijn hart.

Indrukmakende film met historische en gevoelsmatige achtergrond.

Inhoudelijk interessant, met meerdere sterke scènes met knappe dialogen die de ganse problematiek van het gebeuren dragen.

Film die zeker blijft hangen omwille van het onderwerp zonder daarbij het overtuigend acteren van vooral Mark Ruffalo te vergeten.

Sluit ik me helemaal bij aan met een kleine opmerking dat ik de Dallas Buyers Club (2013) net ietsje beter vond verder een hoog niveau HBO productie.

Wat zijn de andere tranentrekkers dan, volgens jou?

Deux jours, une nuit en Gimme Shelter.

Mooie film hoor. Over een weliswaar niet onbekend gegeven. Knap gemaakt en geacteerd.

Zal wel de nodgie prijzen ontvangen.

Dit lijkt mij een zeer interessante film.

Was het zeker! give it a go, is bij mij een kanshebber voor mijn 2014 lijstje

Gewoon te zien op HBO

Mijn nieuwsgierigheid is nu nog groter, merci voor de info.

Mijne ook...ik moet hem ook nog zien.

The Normal Heart is de tv-film die gebaseerd is op het gelijknamige toneelstuk van Larry Kramer. Zo een belangrijk stukje theatergeschiedenis kon natuurlijk niet uitblijven op het witte doek. Het vertelt het verhaal van het begin van de aidsepidemie in New York begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Het volg een strijdend groepje mensen versus het establishment, met alle spanningen van dien en het verhaal vertolkt de innige vriendschap met het gepaarde verlies wat inherent is aan de ziekte. Het onvermogen en de angst voor het onbekende en de discriminatie in de vorm van terminologie zoals -homo ziekte- komen hier zeer sterk tot uiting. De moed om tegelijkertijd te strijden in deze onverklaarbare tijden is op zijn minst gezegd uiterst dapper. Deze film is echt een ode voor de mensen van die tijd en een belangrijk onderdeel uit de geschiedenis van dat moment. Enige punt van kritiek is de lange speelduur, die het verhaal helaas langdradig maakt. Dit had gezien de kracht van het verhaal helemaal niet gehoeven en met minder speeltijd wellicht nog wel indrukwekkender kunnen zijn.

Ondanks dat ze in grote lijnen enkel de epidemie van hiv en aids delen, dacht ik precies hetzelfde als jij.

Mark Ruffalo zet zijn rol als de schreeuwende stichter van de prominente hiv advocacy groep inderdaad overtuigend neer. Toch mist hij in deze rol de -nichterige- kant die het compleet had kunnen maken.

Om de AIDS/ HIV-problematiek in een film te laten zien is natuurlijk verschrikkelijk moeilijk. Net als Philadelphia zijn het ( goed bedoeld) rimpels in de eindeloze, ontmoedigende, schrijnende en bittere zee die al die betrokkenen hebben en nog aan het bevaren zijn.

Het acteerwerk van verscheidenen acteurs vloog met soms naar de strot, hoewel er ook momenten van een lach waren. De machteloosheid om de manier te vinden om mensen te overtuigen dat er iets verschrikkelijks aan het groeien is.

Velen zullen zich ' The Only Living Boy in New York' gevoeld hebben en nog voelen.

Een enorme sterke drama die naar de keel grijpt en (bij mij toch) de tranen doet opwellen. Het sterke schrijfwerk en de ongelooflijke performances van Rufalo, Bomer en Roberts maken de hele film. Wat deze films van voorgangers onderscheid (of ik heb gewoon de juiste films nog niet gzien) is dat er nadruk wordt gelegd op de vraag of we bereid zijn om niet alleen mentale maar vooral fysieke liefde op te geven om de levensduur te bevorderen. De nuance dat je 'soms gewoon geen keuze hebt'. Alhoewel vrij klassieke 'verhaalmiddelen' om de kijkers aan het huilen te brengen wel degelijk worden gebruikt, ik kan het enkel maar toejuichen dat deze 'cliché's', indien goed gebruikt, énorm hard kunnen werken en in deze film met veel klasse werden gebruikt.

4,5*

Een indrukwekkende film die menigeen zal bij blijven.

Het zou niet meer dan terecht zijn als de film de nodige prijzen zou mogen ontvangen.

Het acteerwerk in deze film is uitmuntend en met name Julia Roberts speelt de sterren van de hemel.

Zonder enige twijfel één van de beste films van 2014.

The Normal Heart

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film gezien heb. Later je tekst schrijven heeft zo zijn voor en nadelen. Hoe goed blijft een film hangen? Wat voor indruk is er gebleven? Bij The Normal Heart is een vrij goede herinnering blijven hangen, zij het misschien op andere punten dan waarop de film het wil.

Verhaal-technisch is het allemaal vrij aardig gedaan, maar niet memorabel. Het misère die rondom de zogenaamde 'gaycancer' ontstaat is vrij hectisch. De vreemde plekken die het gehele lichaam van de homo's ontstaan zijn vreemd. Wie heeft het antwoord? Ik vind echter persoonlijk dat de problematiek waar de mee worstelt, waar de film in eerste instantie naartoe werkt, behoorlijk ondergesneeuwd raakt door de persoonlijke dramatiek tussen Ned en Craig. Dat blijft me dan ook het meest bij: een sterk drama tussen twee personen die worstelen met de ziektes die hun liefde met zich mee brengt.

Mark Ruffalo speelt een sterke rol. Zijn persoonlijke dilemma's komen sterk naar voren. Zijn strijd voor de homogemeenschap wordt sterk door hem neer gezet. Toch heb ik het idee dat het af en toe wat overdreven is. Zijn fanatisme slaat af en toe door. Overacting wil ik niet in mijn mond nemen, maar te ver gaat het in mijn optiek af en toe wel.

Gelukkig zijn er dan anderen die hem in bedwang proberen te houden. Taylor Kitsch is een goede tegenpool van Ruffalo. Zijn persoonlijke problemen schemeren daar goed tussendoor.

Julia Robert komt niet geheel goed uit de verf. Ook zij probeert fanatisme en strijdkracht te tonen, maar vanuit haar rolstoel mislukt dat ten dele. Ik heb haar wel eens beter gezien.

Dat het thema het belangrijkst is staat als een paar boven water. Hierdoor komt de audio en video een beetje op een laag pitje te staan. In het begin krijg je echter een paar fraaie kiekjes te zien van de homo-feesten. Daarna raakt het visuele behoorlijk op de achtergrond. Zonde. Hier had misschien een prachtige mix van thema en visualiteit kunnen ontstaan.

In mijn ogen mist The Normal Heart een beetje waar ze in de kern om gaat: het begin van de AIDS-problematiek. Daar bovenop komt het persoonlijke verhaal van Ned te liggen, die langzaam de boventoon begint te voeren. Ondanks dat blijft een sterk drama overeind staan. Goed gedaan.

4*

Aangrijpend en goed drama. Met name de frustratie door onbegrip en lakse houding overheid is zeer voelbaar. Ook prima bijrol van Julia Roberts als arts.

3.5*/4*

Vanavond herzien en de productie maakte nog meer indruk dan de eerste keer; waarschijnlijk omdat ik nu meer details zag.

Sorry Brabants, ik lees je recensies en opmerkingen altijd met veel interesse, maar dit is toch wel een onvoorstelbaar cliché statement.