The Yakuza (1974)

Erg, erg goede en helaas tegenwoordig vrij onbekende film.

Verhaal over eer, trouw en loyaliteit.

Met een waanzinnige finale!

vier sterren.

Aardige film waarin een Amerikaan terugkeert naar Japan als de dochter van een vriend is gekidnapt. Een prima verhaal voor een film als deze. Redelijk onderhoudend, ondanks het soms wat trage tempo. Echt veel over de Yakuza kom je niet te weten, ook al doet de titel wellicht anders vermoeden. Twee goed gecaste hoofdrolspelers.

Nog niet zo lang geleden Peckinpahs The Killer Elite gezien. Ook eentje die met de verhoudingen tussen Oost en West aan de haal gaat. Waar die film, tot en met het geweld nota bene, meer en meer instortte, doet Pollacks film precies het omgekeerde. Bovendien slaat hij zich netjes door een katana sessie heen, in wat sowieso een vrij pittige film is als het gaat om de actie.

Enfin, de zeventiger jaren begeleid met late night muziek, dan ben ik meteen in m'n element. Schraders scenario doet daar langer over. Het heeft soms wat weg van een lesje in de ondoorgrondelijke Japanse (Yakuza) cultuur waar giri en alles wat daarbij komt kijken hoog in het vaandel staat, maar ondertussen legt het wel de basis voor een harde en verraderlijke film.

Het spitst zich toe op de ongemakkelijke relatie tussen Mitchum en Takakura. Beide staan ze als vorsten te acteren, Tokio was blijkbaar toen ook al een kleurrijke stad, er is iets met een fietsje en een scène als die in het fleurige badhuis valt natuurlijk op. Het drentelt uiteindelijk iets te lang door en dit slot had voor mij ook niet zo gehoeven, maar de film staat als een huis.

Sterke film, waarin Japanse erecodes centraal staan, zoals het uiten van berouw, het verlenen van wederdiensten e.d. in een verhaal met een vreemde driehoeksverhouding. Het duo Mitchum en Takakura werkt zoals het moet in haar strijd tegen de Japanse mafia, maar toch is het de dramatische laag die er sterkst uitkomt.

Deze film lanceerde auteur Paul Schrader... zonder "The Yakuza" geen "Taxi Driver" wellicht, dus op zich historisch ergens wel een belangrijke film. Deze neo-noir is verder erg mooi geschoten. Veel van Japan zie je niet, op dat vlak miste ik wat landmarks of meer inkijk in de Japanse samenleving. Pollack ging immers toch ter plaatse om te filmen, maar het ademt wel sfeer uit. Voor die tijd was de film ook berucht voor zijn geweld.

Mitchum is een vrij saaie acteur, die in westerns aardig voor de dag komt maar hier toch vooral als een zak hooi overkomt. De bijrollen, op Takakura na, zijn ook niet echt sterk. Het verhaal is rechtoe rechtaan, maar wel met zorg geschreven. De Japanse cultuur wordt aardig getroffen, al is het jammer dat we weinig van Japan te zien krijgen. De setting is saai, hier had meer mee gedaan moeten worden.

Onderhoudende film met een inderdaad wat suf ogende maar o zo dodelijke Mitchum in de hoofdrol. De echte hoofdrol is eigenlijk weggelegd voor 'eer' of 'giri'. Naast het plot biedt de film een aardige inkijkje in de Japanse ziel. Leuk om gezien te hebben.