La Belle Noiseuse (1991)

Een film van vier uur, die grotendeels een oude schilder en zijn naakte model uitbeeld, is wel iets dat even wat aandacht van de kijker vraagt. Sommige films vragen nu eenmaal wat meer aandacht en als je dat ervoor over hebt kan het soms mooie zaken bij de kijker teweegbrengen. La Belle Noiseuse had ik me van tevoren goed op voorbereid. Ik verwachtte een trage film met niet al teveel actie, die hopelijk genoeg boeiends zou kunnen bieden. Uiteindelijk bleken mijn verwachtingen gelukkig wel grotendeels te kloppen, al moest ik wel even wachten voor het boeiende op het scherm naar voren komt.

Vooral het eerste uur is ietwat doorbijten geblazen. De introductie van de hoofdrolspeler, een aantal redelijke dialogen en diverse shots van een Frans pittoresk plaatsje, zorgen ervoor dat het na een uur uiteindelijk toch de goede kant op gaat. Vanaf het moment dat Piccoli zijn inspiratie terugkrijgt en begint met het naschilderen van Béart, die in de meest diverse posities voor hem poseert, wordt het allemaal boeiender. Vooral de manier waarop Rivette alle details van het schilderen laat zien in combinatie met de diversiteit van de gespreksonderwerpen tussen de twee is soms best fascinerend.

Het laatste uur sleept dan wel weer een klein beetje aan richting het einde, maar het fascineert wel. Piccoli speelt erg sterk en Béart is fijn naar te kijken en heeft toch ook niet bepaald de gemakkelijkste rol, om een paar uur in haar blootje diverse poses te moeten poseren. Geen topper, daarvoor is het net iets te wisselend in niveau, maar wel een bovengemiddelde film, die zeker bijzonder is om eens een keertje te mogen aanschouwen, al zal de tijdsduur ervoor zorgen dat je deze niet zomaar “even “ zult opzetten.

Ietwat traag, poëtisch en licht-erotisch zijn de kernwoorden hiervoor. Oftewel een beetje vreemd, maar wel lekker, vat de kern hiervan ook goed samen.

3,5*

Een ruim vier uur durende film over een schilder en zijn naakte model. Moet haast wel een zeer saaie film opleveren zou je haast zeggen. Niet dus! Ik raakte enorm gefascineerd door het mooie naakte lijf van Emmanuelle Béart. Ik zou haast durven zeggen dat dit het mooiste naakte lijf is dat ik ooit in een film gezien heb. Zou het komen omdat het in deze film niet om seks gaat maar puur om het uitbeelden van de naakte vrouw, ofwel het vereeuwigen hiervan. Ik denk het. Voor mij is een naakte vrouw het mooist als ze wandelt,als ze op een divan ligt of in een bepaalde houding ligt op een bed. Let wel; het mag niets te maken hebben met porno, er mag ook geen sprake zijn van het bedrijven van de liefde, het gaat puur om het esthetische, het schone, het erotische of hoe je het maar noemen wilt. In dat opzicht is deze film bijzonder geslaagd ondanks de lange speelduur. Niet alleen Béart deed het goed met haar fascinerende blikken, maar laten we ook Piccoli niet vergeten. Een beter acteur voor die rol van de getormenteerde schilder Frenhofer is volgens mij niet denkbaar.

4,0*

Afgeschrikt door de lange speelduur heb ik deze film tijdenlang iedere keer weer opzij gelegd. Ten onrechte naar nu blijkt..

Michel Piccoli speelt wellicht zijn beste rol ooit als de narcistische, schijnbaar uitgebluste schilder, die na jaren van niets doen, zijn penselen weer oppakt om het ongrijpbare grijpbaar te maken op canvas. Zijn inspiratiebron in de bloedmooie Emmanuelle Béart als het aanvankelijk gekwetste én kwetsbare model, die zichzelf niet alleen letterlijk maar van lieverlee ook figuurlijk bloot geeft en gaandeweg voldoende eigenwaarde opbouwt om haar leven weer in eigen hand te nemen. De interactie tussen schilder en model wordt met ambivalente gevoelens gadegeslagen door Jane Birkin als de veel jongere vrouw van de schilder (en zijn ex-model), die psychisch door haar geobsedeerde man op nogal onverschillige wijze langzaam maar zeker naar de marge van zijn bestaan wordt gedirigeerd. Gedurende heel de film zijn de onderhuidse spanningen tussen de hoofdpersonages voelbaar. Dat maakt het fascinerend, maar het blijft een lange zit…

Weet niet wat de kortere versie niet laat zien, maar ik zou het geschets, geschilder en geposeer niet hebben willen missen, vond het fascinerend om te zien. Piccoli is -uiteraard- weer erg goed maar ook Birkin mag niet worden onderschat als de schijnbaar timide, haast dociele ex-muze Liz. Béart is meer dan prima in een moeilijke rol, en zij is bepaald geen straf om naar te kijken, maar haar aantrekkingskracht verdwijnt gedurende de film wel steeds meer op de achtergrond- bloot slaat dood, er zit wel iets in.

Vond het einde sterk, de onthulling van het schilderij (wat je als kijker niet te zien krijgt- spijtig aan de ene kant maar ik denk wel de juiste beslissing) was zelfs spannend te noemen. Daarna had de film van mij wel iets eerder mogen aflopen.