Camp X-Ray (2014)

Sterk. Enorme performance driven film waar Stewart en Maadi echt enorm goed voor de dag komen. Prachtige emotionele nuance en chemie. Erg boeiende band die langzaam verbrandend maar altijd intrigerend is. Fijne kweekvijver vol talent dat Twilight, Stewart en Pattinson zijn voorlopig de lichtpunten dit jaar.

Ijzersterk debuut van Sattler, die de uitzichtloosheid van Guantanamo Bay treffend weet vast te leggen. Het tempo ligt niet bijzonder hoog, maar de film zakt nergens te ver in en blijft boeiend richting het einde, daarnaast zijn Stewart en Moaadi beiden in topvorm. Dit alles leidt tot een pijnlijk mooie slotscene (met het prachtige Kettering van The Antlers op de achtergrond).

4*

P.S. Mijn respect voor Stewart groeit met elke film die ze maakt. Ze kiest absoluut niet de makkelijkste weg in haar carriere, maar puur voor de projecten die haar aanspreken. Tot nu toe heb ik haar nog nergens door het ijs zien zakken.

Mooi klein psychologisch drama in een beklemmende kleine setting.

Niet precies het soort film waarin in Kristen Stewart had verwacht, en nog minder dat ze dat echt goed zou doen. Maar toch is dat zo. Een slimme keuze die ze hiermee maakt, ze slingert hiermee een heel groot deel van het toch wat karikaturaal wordende image dat ze met Twilight en Snow White en alle onzin in de media om zich had opgebouwd weer van zich af.

De film gaat misschien niet over Guantanamo Bay op zich, maar slaagt er desondanks het vermijden van discussie daarover toch in om de onmenselijkheid en twijfelachtige juridische constructies daarvan indringend over te brengen. Detainees, not prisoners.

Sterk psychologisch drama, met prima rollen van Kristen Stewart waar ik eigenlijk niks mee heb , ik vind het maar een gedrocht. Maar de show wordt gemaakt door Peyman Moaadi als gedetineerde Ali . De chemie die ontstaat tussen de twee personen waar het om draait is mooi om te zien en komt erg geloofwaardig over .Het werk wat de soldaten doen is trouwens ook enorm zwaar vooral als je het hart op de goede plaats heb zitten verder prima regie debuut van Sattler en dit smaakt na meer.

Deze fim is gek genoeg een bijna exacte kopie van Boys of Abu Ghraib! Van kopstoot tot poepcocktail... Ongelofelijk, en allebei uit 2014! Maar ondanks dat ik deze film na drie kwartier afgezet heb ( sorry ik kan dus niet helemaal juist oordelen omdat ik het einde niet heb gezien,maar ik kan die eeuwig getergde,pijnlijke blik van Kirsten Stewart niet zo goed trekken) kon ik Boys of Abu Ghraib WEL waarderen. Stukken beter acteerwerk,en ook de sfeer was anders. Jammer!

De censuur ligt er dik bovenop en ondanks dat dit een film niet per definitie zwak hoeft te maken, verliest het wel aan overtuigingskracht m.b.t. een realistische weergave van feiten. Het is ook maar net welk gedeelte je als regisseur aangrijpt om er een beeld mee te vormen, maar in werkelijkheid gaan procedures er in Gitmo heel anders aan toe. De relatie tussen bewaker en gedetineerde moet ook haast een onmogelijke optie kunnen zijn, waarbij de houding escaleert tot enige vorm van sympathie. Ondanks dit is het wel mooi weergegeven hoe het kwetsbare schild van een onervaren soldaat wordt doorbroken, door een gelouterde gedetineerde van het lange termijn.

Redelijk drama met mooi acteerwerk,maar mist helaas iets om echt een topper te zijn.

De film blijft wat vlak en word soms een beetje saai.

Net niet sterk genoeg,maar wel een goed onderwerp in de film...en was het kijken wel waard.

Een dubbelgevoel overheerst na het zien v/d film maar misschien was dat ook de bedoeling van de regisseur Peter Sattler.

De treurige blik van Kristen Stewart, haar handelsmerk langzamerhand, werkt gedeeltelijk op je zenuwen maar wonderbaarlijk werkt het hier wel. Haar gelaatsuitdrukking straalt machteloosheid en empathie uit op de detainee en op mij als objectief kijker waar de neiging om mijn levensverhaal bij haar uit te storten moet onderdrukken. Het is geen vriendschap, zeker niet, daarvoor zijn de verhoudingen te ongelijk. Door elkaars begrip en inlevingsvermogen te tonen ontstaat een breekbaar band. Dat wordt mooi verfilmd in de vorm van transformatie, Van gedetineerde naar hoog opgeleide man en van bewaakster naar een onzekere jonge vrouw.

Het dubbelgevoel slaat op de vrij oppervlakkige dialogen die zij heeft t.o.v. haar mede bewaarders en de focus geheel ligt tussen Stewart en Moaadi maar ergens begrijp ik het wel.

Dat het begint bij gesprek over boeken getuigd van een zekere authenticiteit en schoonheid. Eerste gesprekken die uiteindelijk leiden tot vriendschap of relatie hebben de meest triviale zaken als gesprekstof, in dit geval Harry Potter. Mooi is wanneer Moaadi verteld hoe belangrijk Harry Potter wel niet is voor hem en tegelijkertijd een metafoor is over zijn verblijf in Gitmo.

Het einde zie je van heinde en ver aankomen maar blijft je desondanks ontroeren.

Uitstekende film over een vrouwelijke soldaat die gestationeerd wordt op Guantánamo Bay. Allereerst boeiend om de dagelijkse gang van zaken te zien hier. Verder leveren de interactie en dialogen tussen de soldaat en een gedetineerde een aantal sterke momenten op (ook al is het wellicht niet altijd even geloofwaardig). Mooi, ingetogen acteerwerk.

Bij een Amerikaanse film die zich afspeelt op Gitmo, verwachtte ik het aloude refrein van: "the good Americans against the very bad Muslims". Gelukkig werd mijn vooroordeel niet bewaarheid. Er was zelfs plaats voor een kritische noot. Heel prettig.

De regisseur slaagde er in om de benauwende en claustrofobische atmosfeer van het strafkamp goed weer te geven. De regisseur slaagde er echter niet om om een geloofwaardige product neer te zetten. Het gegeven dat een bewaarder vriendschap sluit met een gevangene is natuurlijk belachelijk. Het sentimentele sausje hielp ook niet echt.

Stewart overtuigde me niet. Ze acteerde met maniertjes. Ik betwijfel of ze eigenlijk wel een erg goede actrice is. Toch heeft ze wel altijd mijn sympathie. Het zullen haar "looks" wel zijn.

Bovenstaande gezegd hebbende, bleef toch een aardige film over. Ik werd ondanks mijn kritiek toch gegrepen door het verhaal. Eerlijk is eerlijk, het verhaal (hoe onwaarschijnlijk ook) werd goed uitgespeeld. Daar zijn die Amerikanen wel goed in.

Camp X-Ray

Een film over het beladen gevangeniscomplex Guantanamo Bay geeft op voorhand al een interessant verhaal, puur om te zien welke visie en welke mening de regisseur over het kamp heeft. Nu wordt het nog leuker als de film ook van Amerikaanse makelij is. Op naar Camp X-Ray dan maar!

Sattler spreekt uiteindelijk heel duidelijk zijn mening uit over de baai. Hij laat dit in de gehele relatie tussen Cole en Ali - en dat die überhaupt al mogelijk is - naar voren komen. De opbouw van de film en de relatie tussen Cole en Ali zit echter secuur in elkaar en neemt geen moment te weinig tijd. De opbouw is rustig en goed. Toch weet Sattler naarmate de film vordert de geloofwaardigheid niet vast te houden. Omdat het ook geen zwaar politiek statement is krijg je een gulden middenweg. De weg vormt echter het midden tussen ongeloofwaardige drama en zwakke politiek, wat afdoet aan het einde, dat losstaan nog aardig zou zijn geweest. Al is de slotscène natuurlijk tergend cliché.

Kirsten Stewert speelt een alleraardigste rol. Haar karakter ligt al vanaf punt één volledig bloot, maar ze weet haar prestatie goed constant te houden en op niveau te blijven. Ze groeit verder niet in de film. Haar spel is vrij doorsnee en niet opzienbarend in de filmwereld.

Peyman Moaadi speelt sterker. Dit komt mede doordat zijn karakter de ruimte krijgt om te groeien. Als hij meer van zichzelf bloot legt groeit hij tot grotere hoogtes in zijn spel. Hij weet met Stewert een aardige chemie op te zetten, die echter teniet gedaan wordt door de ongeloofwaardigheid van het verhaal. Jammer, maar dit valt Moaadi en Stewert weinig aan te rekenen.

De film is eenvoudig. Cinematografisch heeft Camp X-Ray weinig uitspattingen te bieden. Voor de visualiteit wat minder, maar dit geeft extra ruimte om te focussen tussen Ali en Cole. Door die focus komt er wel degelijk sfeer in het geheel. Een sfeer die tot de slotscène aanblijft en dan door des werelds grootste cliché teniet gedaan wordt. Een behoorlijke afknapper op een voor de rest goed niveau.

Camp X-Ray is een aardige film geworden die zich verder niet weet te onderscheiden. Eenvoudig, maar leuk.

3*

Sobere, gevoelige film. Ondanks het feit dat er maar één locatie is waar de handeling zich afspeelt, is de film blijven boeien omdat de tegenstelling tussen menselijk sentiment en harteloze bewakingsopdracht stelselmatig wordt opgevoerd. De toenemende twijfels omtrent het waarom van deze terechte of onterechte, langdurig opsluiting en de al dan niet verantwoorde behandeling zijn goed weergegeven door het hoofdpersonage. Tegenspeler Payman Moaadi zit eveneens goed in zijn rol.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Kristen Stewart...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Ik ben geen fan van Kristen Stewart, maar in deze sobere en eentonige politieke (soort van anti Amerika film) Drama film kon ze me wel bekoren.

In deze film draait het om de jonge vrouwelijke soldaat Amy Cole (gespeeld door Kristen Stewart), die in Amerika een saai leven lijdt en daarom maar besluit om in het leger te gaan. Ze hoopt daarbij door het leger uitgezonden te worden naar Irak, maar in plaats daarvan wordt ze uitgezonden naar Guantánamo Bay, om daar zogenaamde politieke islamitische gevangen te bewaken en dat is natuurlijk ook saai (tenzij je er natuurlijk misstanden van maakt zoals in de Abu Ghraib gevangenis in Bagdad daar mag van mij gerust ook eens een film over gemaakt worden). In de Guantánamo Bay gevangenis maakt ze kennis met één van deze politieke islamitische gevangenen, genaamd Ali (goed gespeeld door Peyman Moaadi), die haar steeds "blondje" (Amy mag namelijk volgens de regels haar naam niet zeggen tegen gevangenen) noemt en langzamerhand (mede omdat Ali maar blijft inpraten op haar) ontstaat er een soort van vriendschap tussen beiden, welke niet door iedereen gewaardeerd wordt (met name door haar leidinggevenden) en daar draait het dan om in deze film.

Hoewel het verhaal behoorlijk saai en langdradig is en ook best goedkoop oogt (speelt zich grotendeels af in het cellenblok waarbij steeds twee bewakers rondlopen, letterlijk en figuurlijk, en daarbij steeds in de cellen kijken naar de gevangenen via een raampje in de celdeur), wist het sobere en eentonige verhaal me toch te boeien en te interesseren en dat ondanks er eigenlijk maar niets in gebeurt. Wel zitten er behoorlijk veel dialogen in (met name tussen Amy en Ali), welke regelmatig kortaf zijn maar desondanks aardig zijn. De cast in deze film is vooral beperkt tot Kristen Stewart en Peyman Moaadi, maar toch weten beiden deze film interessant te houden tot het einde, welke best aardig was en zelfs wat emotioneel.

Al met al een aardige politieke Drama film, die misschien wel wat aan de lange kant is (ruim 90 minuten was meer dan voldoende geweest).

Net als vele andere ben ik geen liefhebber van de actrice Kristen Stewart. Echter vond ik het verhaal van Camp X-Ray zodanig interessant dat ik bereid was om haar hoofdrol te accepteren. Het viel me alleszins mee eerlijk gezegd. De film zelf valt wel wat tegen, het is soms echt te traag in de opbouw en toen de film was afgelopen had ik echt het idee dat er 'iets' miste. Geen slechte film, maar ook geen uitblinker.

3*

6/10 (IMDB)

Verrassend sterk. Ik snap dat het een film is die niet voor iedereen is weggelegd vanwege de ingetogen sfeer en de traagheid van de film.
Ik vond het echter beter dan ik had gedacht. Gewoon random aangeklikt en aardig verrast over de kracht van deze film. Het geeft toch een heel andere kijk op terrorisme en Guantanamo Bay.

Het verhaal is misschien erg simpel en je zou kunnen zeggen ook voorspelbaar van aard. Sommigen zullen hier vast bij zeggen: er gebeurd niks in deze film. Dit is een film die het moet hebben van de kracht van de dialogen en de sfeer die de eenzijdige locatie biedt. De uitzichtloosheid van de gedetineerde en het groeiende schuldgevoel van een vrouwelijke soldaat gespeeld door Kristen Steward zijn de centrale thema's van deze film.

Als je even went aan de snelheid van de film en echt in de juiste sfeer zit dan zal je deze vast goed vinden. Ik vond het ook een mooi einde hebben. Beetje jammer dat deze film niet zo'n groot publiek aantrekt eigenlijk want het thema is eigenlijk actueler dan ooit.

Deze film over een roemruchte schandvlek op het Amerikaanse blazoen komt (te) laat op gang. Pas is de tweede helft gaat Kristen Stewart ten volle de confrontatie aan met Peyman Maadi. Het moet gezegd Stewart houdt zich goed staande tegenover dit acteerkanon uit Iran (Jodaeiye Nader az Simin, Metri Shesh va Nim, e.a.).

Hoewel er niet bijster veel gebeurt, zorgen zij er samen voor dat de film alsnog een ruime voldoende scoort.

Amanda Cole [Kristen Stewart] is één van de nieuwe rekruten op Guantanamo Bay die als opdracht heeft om de ‘gedetineerden’ (een term die gebruikt wordt om de Conventie van Genève te omzeilen) “in leven te houden”. Doodsaai, eentonig werk, ware het niet dat de ‘gedetineerden’ regelmatig over de schreef gaan uit onvrede over de manier waarop ze worden behandeld. Eén van hen is Ali Aran [Payman Maadi], een man die de gedichten van Emily Dickinson leest en een voorliefde heeft voor Harry Potter. Hij probeert in gesprek te komen met Cole en op die manier iets van zijn eigen menselijkheid, maar ook die van zijn bewakers terug te vinden. Aangezien de film vooral bestaat uit gesprekken tussen twee mensen aan weerszijden van een cel is het voor zowel regisseur/scenarist Sattler als voor de twee hoofdrolspelers een uitdaging om de kijker geboeid te houden, maar ze leveren allebei topwerk af.