Camp X-Ray (2014)

Stewart lijkt het geweldig te doen in deze aparte film.

Sterk. Enorme performance driven film waar Stewart en Maadi echt enorm goed voor de dag komen. Prachtige emotionele nuance en chemie. Erg boeiende band die langzaam verbrandend maar altijd intrigerend is. Fijne kweekvijver vol talent dat Twilight, Stewart en Pattinson zijn voorlopig de lichtpunten dit jaar.

Een (politieke) oorlogsfilm die meer over mensen ging dan over hun idealen. Een subtiele, roerende, menselijke, maar ook ongeloofwaardige film over eenzaamheid en twee mensen die tot een wederzijds begrip (en verder) kwamen, ondanks de verschillende omstandigheden (soldaat vs. gevangene) waarin ze zich bevonden. Naast dat het verhaal niet erg voor de hand lag, bleven er ook teveel vragen open.

Lastig dit, aan de ene kant een draak van een film, aan de andere kant een van de weinige films die de uitzichtloosheid van Guantanamo Bay goed laat zien. Het draakdeel is om het drama uit te vergroten in een ongeloofwaardige situatie en het teveel beperken tot spelen of effect.

Het werkt allemaal wel, maar het laat inderdaad grotere vragen als waarom is Guantanamo bay nog steeds open en wat is het nut om die detainee's nog vast te houden onbeantwoord.

Het werd niet echt interessant. Conversaties waren ook beetje geforceerd.

Ijzersterk debuut van Sattler, die de uitzichtloosheid van Guantanamo Bay treffend weet vast te leggen. Het tempo ligt niet bijzonder hoog, maar de film zakt nergens te ver in en blijft boeiend richting het einde, daarnaast zijn Stewart en Moaadi beiden in topvorm. Dit alles leidt tot een pijnlijk mooie slotscene (met het prachtige Kettering van The Antlers op de achtergrond).

4*

P.S. Mijn respect voor Stewart groeit met elke film die ze maakt. Ze kiest absoluut niet de makkelijkste weg in haar carriere, maar puur voor de projecten die haar aanspreken. Tot nu toe heb ik haar nog nergens door het ijs zien zakken.

Tommeh

Ik denk niet dat dit de reden is voor de Amerikanen is om hem nog langer vast te houden....Uit humanitaire overwegingen omdat ie nergens anders meer welkom is?

Maar je hebt wel gelijk de film gaat niet over de grotere vragen rondom Guantanamo.

Mooi klein psychologisch drama in een beklemmende kleine setting.

Niet precies het soort film waarin in Kristen Stewart had verwacht, en nog minder dat ze dat echt goed zou doen. Maar toch is dat zo. Een slimme keuze die ze hiermee maakt, ze slingert hiermee een heel groot deel van het toch wat karikaturaal wordende image dat ze met Twilight en Snow White en alle onzin in de media om zich had opgebouwd weer van zich af.

De film gaat misschien niet over Guantanamo Bay op zich, maar slaagt er desondanks het vermijden van discussie daarover toch in om de onmenselijkheid en twijfelachtige juridische constructies daarvan indringend over te brengen. Detainees, not prisoners.

Sterk psychologisch drama, met prima rollen van Kristen Stewart waar ik eigenlijk niks mee heb , ik vind het maar een gedrocht. Maar de show wordt gemaakt door Peyman Moaadi als gedetineerde Ali . De chemie die ontstaat tussen de twee personen waar het om draait is mooi om te zien en komt erg geloofwaardig over .Het werk wat de soldaten doen is trouwens ook enorm zwaar vooral als je het hart op de goede plaats heb zitten verder prima regie debuut van Sattler en dit smaakt na meer.

Om iets overtuigender over te komen had men de film wel hard harder mogen maken.

Nu blijven de ondervraag methodes en psychologische oorlogsvoering in Quantana Bay eigenlijk nadrukkelijk buiten beeld gelaten. Dat is jammer. Het had "Camp X Ray" net wat indrukwekkender gemaakt. Nu moet de film het vooral hebben van de dialogen tussen Ali en bewaakster Cole.

Verder degelijk (oorlogs)drama met een verrassend overtuigende Kristin Stewart.

Zij is wel lekker stoer in deze rol

3.5*

Camp x Ray is een prima drama waar niet heel veel op aan te merken is. Kristen Stewart is als altijd de afstandelijk ogende iets wat stroeve en koude meid. Geknipt voor deze rol dus. Een verademing tegenover al die zogenaamde Amerikaanse fotomodel actrices. Maar had graag iets meer overtuigende emoties gezien, dus was het echt wel zo geknipt....?

Ze deed het prima en redelijk overtuigend, maar toch was Peyman de gene die de show stal. Mooie kop die goed de verschillen emoties kon weergeven. Paar goede dialogen gezien tussen de twee.

Ik weet dat het moet, maar alle scenes buite de cellen om waren overbodig, en dus was een film van anderhalf uur alleen maar via de deur misschien indrukwekkender geweest, maar daar is niet voor gekozen helaas.

Prima filmpje over cipier en gedetineerde.

3,5 **

Deze fim is gek genoeg een bijna exacte kopie van Boys of Abu Ghraib! Van kopstoot tot poepcocktail... Ongelofelijk, en allebei uit 2014! Maar ondanks dat ik deze film na drie kwartier afgezet heb ( sorry ik kan dus niet helemaal juist oordelen omdat ik het einde niet heb gezien,maar ik kan die eeuwig getergde,pijnlijke blik van Kirsten Stewart niet zo goed trekken) kon ik Boys of Abu Ghraib WEL waarderen. Stukken beter acteerwerk,en ook de sfeer was anders. Jammer!

De censuur ligt er dik bovenop en ondanks dat dit een film niet per definitie zwak hoeft te maken, verliest het wel aan overtuigingskracht m.b.t. een realistische weergave van feiten. Het is ook maar net welk gedeelte je als regisseur aangrijpt om er een beeld mee te vormen, maar in werkelijkheid gaan procedures er in Gitmo heel anders aan toe. De relatie tussen bewaker en gedetineerde moet ook haast een onmogelijke optie kunnen zijn, waarbij de houding escaleert tot enige vorm van sympathie. Ondanks dit is het wel mooi weergegeven hoe het kwetsbare schild van een onervaren soldaat wordt doorbroken, door een gelouterde gedetineerde van het lange termijn.

Redelijk drama met mooi acteerwerk,maar mist helaas iets om echt een topper te zijn.

De film blijft wat vlak en word soms een beetje saai.

Net niet sterk genoeg,maar wel een goed onderwerp in de film...en was het kijken wel waard.

Een dubbelgevoel overheerst na het zien v/d film maar misschien was dat ook de bedoeling van de regisseur Peter Sattler.

De treurige blik van Kristen Stewart, haar handelsmerk langzamerhand, werkt gedeeltelijk op je zenuwen maar wonderbaarlijk werkt het hier wel. Haar gelaatsuitdrukking straalt machteloosheid en empathie uit op de detainee en op mij als objectief kijker waar de neiging om mijn levensverhaal bij haar uit te storten moet onderdrukken. Het is geen vriendschap, zeker niet, daarvoor zijn de verhoudingen te ongelijk. Door elkaars begrip en inlevingsvermogen te tonen ontstaat een breekbaar band. Dat wordt mooi verfilmd in de vorm van transformatie, Van gedetineerde naar hoog opgeleide man en van bewaakster naar een onzekere jonge vrouw.

Het dubbelgevoel slaat op de vrij oppervlakkige dialogen die zij heeft t.o.v. haar mede bewaarders en de focus geheel ligt tussen Stewart en Moaadi maar ergens begrijp ik het wel.

Dat het begint bij gesprek over boeken getuigd van een zekere authenticiteit en schoonheid. Eerste gesprekken die uiteindelijk leiden tot vriendschap of relatie hebben de meest triviale zaken als gesprekstof, in dit geval Harry Potter. Mooi is wanneer Moaadi verteld hoe belangrijk Harry Potter wel niet is voor hem en tegelijkertijd een metafoor is over zijn verblijf in Gitmo.

Het einde zie je van heinde en ver aankomen maar blijft je desondanks ontroeren.

Twijfel tussen 3,5 ster maar toch maar naar 4 gezet, mede door de boeiende chemie tussen Stewart en Moaadi.

Film was voorbij voor ik er erg in had, en zo moet een film zijn.

Vind Stewart wel een verademing vergeleken bij vele Amerikaanse sterren, is normaal en speelt hier voortreffelijk, prima rol en goed gecast.

Absoluut een aanrader, zeer zeker van genoten.

Middelmatige film ze, vooral ook saai. Ik heb al veel drama films gezien in mijn over de 30 jaar bestaan maar deze vind ik zeker niet top.

Ik ergerde me net aan de hoofdacteurs,ppff.

Diene da altijd zit te roepen zeg mee zijn irritante stem, bah zeg.

Het enige me een beetje kon boeien is zien hoe het tussen die 2 dan toch ging.

Ieder zijn smaak en gedacht e maar ik vind een 4 voor deze film toch wel heel veel.

Een ongewone benadering voor een Amerikaanse film, geen hoorngeschal, maar klein menselijke kritiek op eigen handelen. En de eeuwige kracht van het individu, krachtiger dan welke politiek dan ook. Dat vond ik heel goed. Film is behoorlijk ingetogen, eigenlijk zou de film meer dan een ruim voldoende verdienen. Maar zo heb ik er nou ook niet van genoten. Maar petje af voor deze film.

had beter moeten weten, gaf de film toch een kans maar not my cup of tea

Ik ga ook onder het gemiddelde omdat deze wel ontzettend traag was. Ik had meer verwacht dan veel dialogen .

Uitstekende film over een vrouwelijke soldaat die gestationeerd wordt op Guantánamo Bay. Allereerst boeiend om de dagelijkse gang van zaken te zien hier. Verder leveren de interactie en dialogen tussen de soldaat en een gedetineerde een aantal sterke momenten op (ook al is het wellicht niet altijd even geloofwaardig). Mooi, ingetogen acteerwerk.

Wat mij betreft een film met twee kanten. Enerzijds een ingetogen drama dat het trieste en geestdodende bestaan van de gevangenen en de moeilijke omstandigheden waarin bewakers hun werk moeten doen op een overtuigende manier weergeeft. Anderzijds een film die bij tijd en wijle ronduit saai was. Toch goed om gezien te hebben.

Deze film is te vergelijken met Boys of Abu Ghraib, het is praktisch dezelfde film. Maar ik raadt aan om deze te gaan kijken i.p.v. Boys of Abu Ghraib want deze film zit toch nét iets beter in elkaar. Deze film maakt meer gevoel los en heeft ook een mooier einde. Ook is het acteerwerk iets beter. Dus als je twijfelt zou ik voor deze gaan.

Best aardige film! Stewart speelt een goede rol.

Bij een Amerikaanse film die zich afspeelt op Gitmo, verwachtte ik het aloude refrein van: "the good Americans against the very bad Muslims". Gelukkig werd mijn vooroordeel niet bewaarheid. Er was zelfs plaats voor een kritische noot. Heel prettig.

De regisseur slaagde er in om de benauwende en claustrofobische atmosfeer van het strafkamp goed weer te geven. De regisseur slaagde er echter niet om om een geloofwaardige product neer te zetten. Het gegeven dat een bewaarder vriendschap sluit met een gevangene is natuurlijk belachelijk. Het sentimentele sausje hielp ook niet echt.

Stewart overtuigde me niet. Ze acteerde met maniertjes. Ik betwijfel of ze eigenlijk wel een erg goede actrice is. Toch heeft ze wel altijd mijn sympathie. Het zullen haar "looks" wel zijn.

Bovenstaande gezegd hebbende, bleef toch een aardige film over. Ik werd ondanks mijn kritiek toch gegrepen door het verhaal. Eerlijk is eerlijk, het verhaal (hoe onwaarschijnlijk ook) werd goed uitgespeeld. Daar zijn die Amerikanen wel goed in.

Goede maar saaie film

Camp X-Ray

Een film over het beladen gevangeniscomplex Guantanamo Bay geeft op voorhand al een interessant verhaal, puur om te zien welke visie en welke mening de regisseur over het kamp heeft. Nu wordt het nog leuker als de film ook van Amerikaanse makelij is. Op naar Camp X-Ray dan maar!

Sattler spreekt uiteindelijk heel duidelijk zijn mening uit over de baai. Hij laat dit in de gehele relatie tussen Cole en Ali - en dat die überhaupt al mogelijk is - naar voren komen. De opbouw van de film en de relatie tussen Cole en Ali zit echter secuur in elkaar en neemt geen moment te weinig tijd. De opbouw is rustig en goed. Toch weet Sattler naarmate de film vordert de geloofwaardigheid niet vast te houden. Omdat het ook geen zwaar politiek statement is krijg je een gulden middenweg. De weg vormt echter het midden tussen ongeloofwaardige drama en zwakke politiek, wat afdoet aan het einde, dat losstaan nog aardig zou zijn geweest. Al is de slotscène natuurlijk tergend cliché.

Kirsten Stewert speelt een alleraardigste rol. Haar karakter ligt al vanaf punt één volledig bloot, maar ze weet haar prestatie goed constant te houden en op niveau te blijven. Ze groeit verder niet in de film. Haar spel is vrij doorsnee en niet opzienbarend in de filmwereld.

Peyman Moaadi speelt sterker. Dit komt mede doordat zijn karakter de ruimte krijgt om te groeien. Als hij meer van zichzelf bloot legt groeit hij tot grotere hoogtes in zijn spel. Hij weet met Stewert een aardige chemie op te zetten, die echter teniet gedaan wordt door de ongeloofwaardigheid van het verhaal. Jammer, maar dit valt Moaadi en Stewert weinig aan te rekenen.

De film is eenvoudig. Cinematografisch heeft Camp X-Ray weinig uitspattingen te bieden. Voor de visualiteit wat minder, maar dit geeft extra ruimte om te focussen tussen Ali en Cole. Door die focus komt er wel degelijk sfeer in het geheel. Een sfeer die tot de slotscène aanblijft en dan door des werelds grootste cliché teniet gedaan wordt. Een behoorlijke afknapper op een voor de rest goed niveau.

Camp X-Ray is een aardige film geworden die zich verder niet weet te onderscheiden. Eenvoudig, maar leuk.

3*

Best een redelijke film over een soldaat die een vriendschap opbouwt met een gedetineerde. Omdat zij eigenlijk niet met elkaar mogen praten is iedereen er tegen. Op zich een goed verhaal maar de film is slecht uitgewerkt, je weet niets over Ali, eigenlijk ook niets over de soldaat, je weet niets over de eventuele gevolgen die dit had, hier had veel meer ingezeten.