The Piano (1993)

mooie film met hele goed bijpassende muziek

Wat een fantastische film en wat bevreemt het mij weer als ik naar de verdeeldheid van de beoordelingen kijk. Dit is zo'n film, die nu niet over een paar karakters gaat, maar over een universum van gevoelens. Van liefde, trots, frustratie, onvermogen, kracht en hoe je het uiteindelijk nooit komt te weten als je het ook niet vraagt..... Boeiend van begin tot het het einde 4,5* en top performance van Harvey, Holly en het kleine meisje, die een performance neer zet, die zijn gelijke niet kent op haar leeftijd en daar ook terecht en onverwacht een oscar voor won.

Voortreffelijke film! De hele sfeer van de film, met het acteerwerk van Holly Hunter en Sam Neill zijn echt prachtig.

Geweldige film. Is i.m.h.o. een der beste van de jaren 90. Indrukwekkend is vooral de muziek, hoewel de soundtrack wat eentonig is. Prachtige rol van dochter met haar heerlijke accent. Deze film maakt bij mij emoties los.

is het waar dat je in deze film Harvey Keitel's zijn euh... "kruis" ziet

klein meesterwerk van Jane Campion , shitterende vertolkingen van Harvey Keitel (en ja 't komt in beeld) Holly Hunter,Sam Neill, maar vooral Anna Paquin als Flora is indrukwekkend , die oscar was zeker verdiend ! .Een sfeerschepping die je meteen onderdompeld in het verhaal , en een sound-track die het gehele gevoel van de film samenvat 4,5*. Spijtig dat Jane Campion hierna deze film nooit meer geevenaard heeft.

Ik heb ontzettend genoten van de muziek.. heerlijk. Daarnaast vond ik de omgeving in de film ontzettend passen bij de hele sfeer. Prachtig geacteerd. Ontzettend ontroerend.

Om te huilen zo mooi.

Mooie film, erg sfeervol in een mooie omgeving en met interessante personages. Enkel doodjammer dat het verhaal zo verschrikkelijk standaard is en daarom totaal oninteressant. Het kleine meisje slaagt er nog in de film wat te redden, maar ik snap niet dat je met zo'n elementen niet iets beters kunt verzinnen.

dit is echt een hele mooie film. Vooral de muziek maakt dit erg apart. Ook de sprakeloosheid van Ada is iets heel apart, omdat ze dan alleen haar emoties maar kan uiten door middel van de piano. 3,5 sterren

Vond dit maar een matige film. Te beginnen met dat kleine meisje (met name die woede uitbarsting) wat een staaltje Kut acteerwerk. Daarnaast was onze zwijgende hoofdpersoon ook mateloos vervelend, eigenlijk irriteerde alleen Kietel niet. Verder vond ik het allemaal te cliche uitgewerkt om echt te boeien.

Toch wel een tegenvaller. 2 kleine *

In welk opzicht cliché?

Voornamelijk enkele personages, en de manier hoe het verhaal verteld word.

Wie goed oplet zal in deze film zien dat wij mensen in de westerse en rijke wereld heel wat acherlopen op culturen die wij als onderontwikkeld beschouwen, wat betreft vrouwen, natuur en homoseksualiteit. Het dochertje van Holly Hunter maakt op het strand een levensgroot zeepaardje van schelpen. Dan zie je een camera-shot van Holly Hunter en haar dochtertje die weglopen van het zeepaardje en Harvey Keitel (de man) achter zich laten. Op symbolische wijze zegt Jane Campion met deze scene: Wij vrouwen weten wat kunst is, en de keuze is aan jullie mannen zelf om ons te volgen in onze reis naar het licht.

Mooie en sfeervolle film, goede cast en met mooie muziek. 'Het meisje' Paquin die hier debuteert met een oscar (was ze niet de jongste ooit) is nu overigens Rogue uit de X-men films. 3,5*.

Tegen verwachtingen in een erg mooie film. Sommige shots zijn werkelijk prachtig, zoals die van de dochter met engelen vleugels in de modder, een paar close-ups en het moment wanneer Anna de berg oprent om de piano toets aan haad ‘vader’ te geven .. Het deed me soms aan Innocence denken. Geweldige acteerprestatie ook, vooral van de dochter, maar ook van Holly Hunter zelf.

Ook de manier waarop de film verteld wordt vond ik erg mooi, bijna sierlijk. En dan het einde, prachtig.

Verschrikkelijke saaie bagger film zeg!

Niet om door te komen... Het is dat ik geen 0 kan geven!

0,5

Adembenemende film!

Werkelijk prachtig!!

erg goed film, meerdere malen gekeken. zeer ontroerend verhaal. kan hem zeker aanraden

4,0

Deze film is qua verhaal prachtig maar ook qua beelden. Je kunt zowat elk frame wel aan de muur hangen.

The Piano is een meesterwerk op alle fronten.

Het verhaal is erg mooi, de muziek is schitterend, het camerawerk is briljant en Keitel, Hunter, Neill en de kleine Paquin zijn allemaal geweldig in hun rollen. Vooral Paquin is indrukwekkend en die oscar voor haar was toentertijd dan ook dik terecht.

Weer zo'n goede film die laat ziet dtat spanning niet in achtervolgingen met snelle auto's door piepkleine straatjes of donkere hoekjes in stille huizen hoeft te zitten. Harvey Kietel is fantastisch en zo ook Holly Hunter die ik hierna zelden nog zo goed heb zien acteren...

Het verhaal is geloofwaardig en begrijpelijk van allerlei kanten en posities het gevoel van aale hoofdpersonen is zo begrijpelijk dat je niet 100% voor 1 persoon kunt zijn. EEn echte aanrader en een 4,5* van moi!

Op dat strand heb ik een keer gelopen, in Nieuw Zeeland. Mooi hoor. Maar nergens muziek te horen...

Aardige film, beetje te gestileerd en dat verhaal met een piano over zee, op een strand bl bla... gezocht en symbolisch.

Once we were warriors, dat was andere koek!

Hele mooie film met goede rollen van Hunter, Keitel, Neill en vooral Anna Paquin. Holly Hunter speelt wat mij betreft haar beste rol tot nu toe. De scène waarin Ada's vinger door haar man (Neill) wordt afgehakt is verschrikkelijk om te zien, maar je blijft kijken en leeft helemaal mee met het personage. Ontroerende film die een 4,5 van mij krijgt..

Het verschrikkelijkste aan heel ‘The Piano’ is het voortdurende besef dat dit mainstream-product boordevol mislukte emotie net zo goed een uitstekende film had kunnen zijn. Alleen maakt de regisseur daarvoor de verkeerde keuzes...
Het eerste deel van de film lijkt interessant te gaan worden, door de vraag wat de vrouw precies vindt in haar piano dat “het praten” compenseert. De scenaristen kiezen echter voor de eenvoudige keuzes en gaan de echte psychologische vragen uit de weg. Langzaamaan ontplooit zich een onwaarschijnlijke liefdesrelatie, die noch kant noch wal raakt en toch übervoorspelbaar verloopt. In het tweede deel van de film is het dan ook vooral de bedoeling je niet te ergeren aan de talloze cliché’s en de score, die op den duur zijn aanvankelijke frisheid verliest en richting Wim Mertens-toestanden gaat. Toch nog even wakker worden als er toch iets onverwachts op het scherm gebeurd, al blijkt dat bepaalde acteurs (en zeker de echtgenoot of het irritante kind) moeite hebben om wat op papier staat ook waarlijk te vertolken. Niettemin komt de daad (van het afhakken van de vinger) hard aan, en vraag je je af of de vrouw dan toch tot communicatie zal overgaan nu ze geen piano meer kan spelen – kwestie van je in elk geval iets af te vragen. De zelfmoord lijkt dan de ideale, wrede uitweg om de film zijn definitieve ontknoping te geven. Maar wat de regisseur dan nog uit de Hollywoodtrucendoos tovert is te onwaarschijnlijk voor woorden.
Dat er in alle opzichten een happy-end komt voor deze tragische vrouwenfiguur is er gewoon te ver over. Daarenboven is de regisseur erg mild met mooie plaatjes, waardoor ‘The Piano’ meer dipjes bevat dan je van een drievoudig oscarwinnaar zou verwachten. Dat de film toch zijn momenten heeft, bespaart hem een totale afgang. Al mochten bepaalde scènes toch ook in de montagekamer blijven hangen zijn... Het zoveelste bewijs dat de oscarjury geen smaak heeft (Holly Hunter als beste hoofdrolspeelster tot daar aan toe, maar beste scenario?).
2*

Dat is dit niet.

De film is in elk geval mainstream (qua opbouw).

zoals jij zeg maar...

Daar ben ik het niet mee eens. The Piano (dat de Gouden Palm - en beste actrice - in Cannes won) was een grote arthouse film. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld nu Perfume.

Dank je, zal ik dan maar hetzelfde van jou beweren?

Trouwens, een jury die geen oscars uitdeelt aan Kubrick, Hitchcock, Welles, Chaplin en voorlopig nog Scorsese; neem jij deze mensen nog serieus?