The Piano (1993)

Ik heb een stukje van deze film gekeken maar na de scene waar ze haar vinger gingen afhakken heb ik 'm uitgezet, ik was even getraumatiseed hoor! Maar opzich wel een goeie film ja.

Deze film heeft een geweldige sfeer. Er wordt bijzonder weinig gezegd en door het gebruik van lichaamstaal en muziek weten de makers een prachtig kunstwerkje neer te zetten. Fantastisch acteerwerk van Hunter, enkel een verhaallijn die wat achterblijft helaas.

4.5 sterren!

Ik zag hem een paar maanden geleden op t.v en ik vond het toen al een fantatische film, maar door de reclame blokken nam hij toch wat in kracht af. Daarom heb ik hem vandaag gekocht en ga hem binnenkort voor de 2e keer bekijken zonder onderbrekingen. Ik geef hem nu een 3.5 maar dat kan zeker een 4 worden

waarom men dit destijds als een "vrouwenfilm" bestempelde, is mij een raadsel. Ik heb zelden zo'n intens verlangen, zo intens zien vertolkt worden als door de als steeds sublieme Keitel. Zet maar gerust naast het (terecht) alom bejubelde "In the mood for love". Met de schitterende Hunter tegenover Keitel en de heel slim gecaste, wat sullige Sam Neill, is dit een meesterwerk geworden.

Prachtfilm, maar ik snap het wel, hoor.

24e Minuut: Oh, zijn dat tranen in mijn ogen? 52e Minuut: Ja, dat zijn tranen. En zo ging het toch wel een paar keer de film door. Ik voel me weer eens niet heel lekker, beetje hoofdpijn, wat misselijk en wat verkouden, daar kan het ook aan liggen.

Omschrijf het tederste gevoel dat je ooit gevoeld hebt, het gelukkigste moment, de bitterste en pijnlijkste ervaring die je ooit hebt ervaren, en je hebt mijn ervaring tijdens het kijken van the Piano. Wat een film. Dit vond ik best heftig. Maar wat een vertolkingen. Jane Campion heeft het 'm weer geflikt zeg, jeetje. The Piano is veel gedurfder dan Holy Smoke, in elk geval net ietsje gewaagder. In Fly Away Home en X-Men was Anna Paquin duidelijk aanwezig met wel goede rollen. Maar ze was nooit zo krachtig, nooit zo schattig, nooit zo lief als hier.

Een vriendin van me, die aan de Filmacademie te Amsterdam studeert voor Production Designer, bij mijn weten nog in elk geval, noemde ooit eens een keer de films van Jane Campion als vreemde films. Dat is zeer zeker waar. Jane Campion maakt vreemde films. Ik schaam me bijna dat ik deelgenoot werd gemaakt van deze film. Dat ik hiernaar mocht kijken. Dat Jane mij een kijkje gunde in het leven van Ada, haar dochter, haar intieme relatie met landverkoper George. Er zitten werkelijk prachtige scenes in, waarbij ik me écht bijna schaamde dat ik deze mocht kijken. Omdat ik het gevoel had dat ik bij m'n buurvrouw naar binnen stond te gluren. Terechte Oscarwinnaar(s).

Idd een prachtfilm. Ik vind het helemaal geen vrouwenfilm, zie ook niet wat het verband is dan.

Wat was er dan mis met die laatste paar minuten?

Vond ik wat geforceerd happy.

Als een schilderij zo mooi en erg emotionele film en dan nog de mooie soundtrack erbij, pure melancholie .

Deze film heb ik heel lang geleden op tv gezien.

Ik kan me herinneren dat ik het indrukwekkend vond, want ik was wat jonger.

Helaas kan ik deze film niet a la minute vinden, online of in de winkels, maar ik ga zeker door tot ik m heb!!

hele mooie muziek....geweldig verhaal,je leeft je in holly..erg goed geacteerd...mooiste scene voor mij was dat ze eerst met de piano mee wou en toch besloot te leven....

kep ook lang moeten zoeken naar deze film maar bij fame in amsterdam vond mn vriend em....

leuke film

Ik had altijd begrepen dat The Piano bekend stond als een genadeloos feministische film. Dat blijkt allemaal wel mee te vallen al zorgde dat predikaat er wel voor dat ik er langer over deed om Keitel te vertrouwen dan Hunter. Maar ik ben blij dat het een genuanceerdere film is in plaats van zo'n vrouwenfilm waarin alle mannen Slecht zijn. Zelfs Sam Neills personage was geen echte schurk. Wel vreemd dat Soom hierboven Anne Paquin als schattig en lief omschrijft. Zelden zo'n onsympathiek kind gezien in een film. Een leugenachtig, onbetrouwbaar kreng was het. Waarmee ik overigens niets af wil doen aan Paquins prestatie die prima was.

Een probleem dat ik wel met de film had was dat juist de twee vrouwelijke personages, Hunter en Paquin, voor mij vrij onduidelijk bleven. Het zijn erg gesloten personages die ik maar moeilijk kon volgen op sommige momenten. Dat komt denk ik meer door het script en de regie dan door de acteerprestaties die van beide dames zeer goed zijn.

Verder is het geheel heel sfeervol, maar uiteindelijk liet de film me toch onbevredigd achter. Een beetje met de gedachte: "Is dit alles?" Het is een aardig verhaaltje, aardig verfilmd, fijn geacteerd, maar de genialiteit ontgaat me. De hele tijd had ik vooral het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. De film had meer potentie in mijn ogen.
3*

Graag meer van dit soort mooie films met dito soundtrack die perfect aansluiten op elkander . De rol van Holly Hunter is prachtig geacteerd .

De sterkste aspecten aan The Piano vind ik de schitterende pianomuziek en de sfeer. Een sfeer, die een beetje inhangt tussen sprookjesachtig en sinister. Soms lieflijk, soms dreigend. Soms hoopgevend, soms deprimerend. Prachtig weergegeven middels diverse schitterende shots die je als een poster aan de muur zou willen hangen en via de blikken in de ogen van een zeer sterke Holly Hunter. (Iemand schreef hier al gekscherend -of was het serieus?-dat ze goed is in deze film omdat ze haar mond houdt, maar in zekere zin vind ik daar ook wel een kern van waarheid inzitten. Als ik haar bezig zie in films moet ik erkennen dat ze haar vak verstaat, maar haar stem wekt altijd enorme irritatie bij me op.)

De keuze voor Keitel en Neill zou achteraf gezien niet de mijne zijn geweest; ik bleef ze deels voor me zien als personages uit andere films waarin ze gespeeld hebben. Het lukte beide heren wat mij betreft niet om hier hun personage dusdanig overtuigend neer te zetten dat ze mij hun andere rollen even konden doen vergeten. Vooral met Keitel had ik dat probleem, ik vond het niet een rol die hem op het -in deze film zelfs zeer naakte- lijf geschreven is. Paquin was als het dochtertje letterlijk en figuurlijk akelig goed. Wat ik alleen opmerkelijk vond is dat aan haar gedrag (dat toch zeer bepalend is voor de verhaallijn!) later in de film geen enkele aandacht meer werd geschonken.

In die zin is The Piano in mijn ogen dus niet perfect, maar het is door de emotie die van het hele verhaal uit gaat dat ik het toch zeker als een bijzonder mooie film heb ervaren.

**** sterren, en een film die eens in de zoveel tijd weer uit de kast getrokken zal worden om te herzien, al was het alleen maar om dat shot van die schelpjes in het zand...

Ja, als je als kijker goed uitgewerkte karakters verwacht kom je bedrogen uit. Toch is dit niet meteen een ramp, want we krijgen inderdaad zoals Evervaet het omschrijft een universum van gevoelens die je zo meezuigen in de film en je uiteindelijk verwonderd achterlaten.

Wat ik ook knap vond aan deze film, is dat er eigenlijk geen echte "bad guy" was. Totdat Ada haar echtgenoot zijn zelfbeheersing verloor...

…en je zou voor minder. Niet dat we geweld goedkeuren, maar hier wordt mooi aangetoond dat 'in ieder van ons een moordenaar schuilt'. Prachtige film.

Thank god ik heb de dvd eindelijk gevonden.

Vind het een hele mooie film.

In mijn herinnering was ie nog beter, maar was veel jonger.

Het einde is subliem

Fantastisch. Zowel Hunter, Paguin als Keitel zijn uitmuntend...

4,5*

Een film met gebreken en kwaliteiten.

De eerste 10 minuten zijn prachtig, daarna wordt de bagger waar de mensen doorheen lopen, wat al te metaforisch voor de rest van het verhaal. En het kan aan mij liggen, maar de sexscenes verveelden me. (Heb ik vaak bij films, hoor).

De scenariste probeert om met minimale biografische informatie over de personages ,toch een op psychologie gebaseerd emotioneel universum te creeeren, en dat vooral met behulp van natuuropnamen. En die zijn wel erg mooi gedaan, maar voelen toch als stoplap, kunnen het gebrek aan informatie niet verklaren. Je zou kunnen zeggen: " door de woestheid van deze natuur komen de personages er niet toe verbaal tot hun diepere laag door te dringen", maar in niets van de scene's wordt dit tot uitgesproken thema. Wel krijgen we onbenulligheden van de plaatselijke gemeenschap te zien, waarin de Maori's het vooral moeten ontgelden als zijnde simpel, ongecompliceerd en grof, hoewel ook het eigen personeel niet gespaard wordt. Eigenlijk, wil de maakster zeggen, is er maar 1 gouden wezentje hier in de bush en dat is Ada...Maar het werkt niet. Ada valt in herhaling met haar onbegrip en woede naar haar omgeving toe, hoe goed ze het ook acteert. (De scenes waarin ze pianospeelt blijven echter allemaal volstrekt magisch en overtuigend.)

Onwillekeurig ga je je afvragen of de Australische/Nieuw Zeelandse psyche, tegen een achtergrond van kolonialisme, soms heel anders functioneert dan de Europese, maar dat lijkt me toch wat ver gaan.

En tenslotte, in het laatste half uur, dat weer beduidend sterker is, komt dan als een soort metafoor voor haar zwijgen de sterke wilskracht van Ada als rode draad naar voren. (" De sterke vrouw", ziedaar het feministische cliche. Vind ik.) Toch is het geheel dan te mager, want wat doet ze nu precies met die wilskracht..? Overleven, een piano met zich meeslepen, iemand het leven zuur maken en bedriegen, toch haar hart volgen... Er zijn ook mensen die dit zonder te zwijgen kunnen.

Maar goed, wel een film die je uitkijkt, met echt veel moois er in, en waarin ook gezocht en geprobeerd is.

3,5 sterren.

Rampzalige muziek, werkelijk te slecht om aan te kunnen horen...Besef van muziek in de tijd waarin de film zich afspeelt, rond 1900, had de 'componist' blijkbaar niet. Irritant gepingel zonder enige structuur...zo ongelooflijk a-muzikaal gewauwel heb ik nog nooit gehoord bij een speelfilm..Verder de meest overschatte film ooit!

Grootste misser allertijden... BAH!!

Wauw, wat een mooie film was dit zeg!!

Zeker een prachtig verhaal, goede film! Acteur Sam Neille speelt weer goed. Ik vond wel zielig dat mevrouw haar één vinger afgehakt is. Maar goed, ze is eindelijk naar huis terugkeert.

De muziek is in ieder geval beter dan de film. Je hoort nooit alle thema's in de film die op de cd staan. De muziek van Michael Nyman is gewoon een topper en past exelent bij de film.

Michael Nyman? Oh, die maakte toch ook de muziek bij veel films van Greenaway, bv. The Draughtmans Contract. Prachtige muziek daarin! Komt uit de minimalistische hoek, meen ik.

Dat Musica0003 zo boos om deze film kan worden, komt me nogal subjectief over. Het is ook de enige film waarop die gestemd heeft.... Jammer, om een serieus product zo negatief te kwalificeren.

Een film die toch wat gedateerd is moet ik zeggen. Echt genieten kan je van dit zwartgallig verhaal niet. Een ware prozacfilm bij wijze van spreken. De muziek is niet slecht, maar nergens rustig. Steeds hard, wat bevestigd werd in de scène waar de muziek nog het best tot z'n recht kwam: de achtervolging van Sam Neill achter Holly Hunter in de bossen. Holly Hunter acteert trouwens zeer sterk en weet zonder dialoog met haar lichaamstaal het scherm te vullen. Keitel en Neill lijken wel twee verslagen honden in de film en acteren niet zo sterk. Paquin doet het niet slecht, al zal het vooral aan haar rol liggen dat je dat kind gewoon een mep wil geven met momenten.

De film moet het dus vooral van het verhaal hebben en minder van sfeerzetting. De figuren worden niet uitgediept. Maar persoonlijk heb ik vooral problemen met de tijdsgeest die zeer deprimerend en aggresief overkomt. De periode heet de romantiek, maar daar is niet veel van te merken. Zelfs niet bij de affaire tussen Hunter en Keitel. De enige overtuiging is de passie voor de piano. Waar het uiteraard allemaal om draait, maar daardoor vallen belangrijke gegegevens als de liefde van de 2 mannen voor Hunter deels in het water. Te donker dus voor mij om echt te kunnen genieten.

Poster ziet er saai uit. Is dit een mega saaie film?

Zelden de liefde in zo'n vreemde maar adembenemend mooie symbolische context gezien en vooral ook mogen beluisteren als in The Piano. Het einde viel naar mijn beleving uit de toon, maar 't kan zijn dat ik na herziening hier misschien meer in weet te ontdekken; nu leek het me iets te zoet. Keitel als ruwe bonk met een hart van goud, kwetsbaar in al zijn naaktheid. Wat heeft die man een lef en ... en wat een uitermate geloofwaardig personage zet ie weer neer. Naar mijn idee is het voornamelijk zijn verdienste waardoor Hunter mede kan schitteren!

Hoe dan ook, een fantastische film, met prachtige muziek van Michael Nyman.

Een mooie, maar ook wel vreemde film. Zit goed in elkaar. Goede acteurs en het verhaal is boeiend.

Oh en natuurlijk de muziek, wow! Heerlijk!!