5 to 7 (2014)

Een romantische dramafilm met een vleugje humor die inmiddels al 1 prijs heeft gewonnen tijdens het Traverse City Film Festival.

Het verhaal lijkt cliché, maar weet op de juiste momenten een gevoelige snaar te raken. Hoofdrolspeler Anton Yelchin was samen met actrice Olivia Thirlby al eerder te zien in New York, I Love You (2008). Diane Kruger zou eveneens de hoofdrol vertolken, maar haar agenda liet dit niet toe wegens andere verplichtingen.

De film is alleen geschikt voor kijkers met een ruimer denkbeeld, en die zich willen verdiepen in zowel de Franse als Amerikaanse cultuur. Dit betekent dus dat niet iedereen er even dol op zal zijn, maar de recensies scoren over het algemeen hoog. Ook voor mij persoonlijk is deze geslaagd.

3,0 *

Superromantische film, die mij onwillekeurig aan Lost in Translation deed denken (verder gaat die vergelijking mank). Een confronterende liefdesrelatie vanwege cultuurverschillen, die je de leerzame boodschap meegeeft dat jouw eigen normen en waarden niet de maat der dingen zijn.

Aanstekelijk acteerwerk i.h.b. van Bérénice Marlohe. Wat een prachtige vrouw! Gave, komische bijrol van een ongemakkelijke Frank Langella. Ik heb erg genoten en vind dan ook dat deze ontspannende film in dit forum ondergewaardeerd wordt (tot nu toe). Gewoon een prima film die je met een goed gevoel achterlaat en dat hoort zo bij een feel-good movie.

Ja helemaal mee eens topfilm! Interessant en leerzaam die verschillen tussen beiden.

Nice feel good!

Marlohe is een mooie stijlvolle vrouw en ondanks haar accent is ze geloofwaardig. Dat is van Yelchin minder te zeggen, toch een beetje ook een loser, en hun samenzijn is niet alleen redelijk ongeloofwaardig, elk spatje chemie wordt er gemist. Dat maakt het allemaal een wat dood geheel. Dat begon wel pas halverwege de film echt een probleem te worden - tot die tijd verveel je je nog niet echt door de redelijk geschoten plaatjes en het prima tempo- maar het maakt de film als geheel wel zwak. Na twee dagen weet ik eigenlijk niet eens meer waar dit allemaal over ging, dat zegt al genoeg. 2,0*.

De film beschrijft een paar maanden uit het leven van een schrijver in wording. In die paar maanden heeft hij een romance met een getrouwde Franse vrouw. Het is een intense en heftige liefde zoals die misschien maar eens in het leven van iemand voorkomt.

Een film ook over een affaire die in alle vrijheid plaatsvindt, maar wel moet voldoen aan strakke tijdskaders en strakke regels. De vrije Franse moraal vervat in regelgeving.

In de film vele lange takes waarin vooral de strakke belijning en vormgeving opvallen. Rechte hoeken en rechte lijnen. De hoofdrolspelers bewegen zich in strak gezette kaders. Deze opvallende enscenering door de camera benadrukt de beperkte vrijheid die de hoofdrolspelers binnen de liaison genieten.

De lange takes zien er trouwens goed verzorgd uit. Een genot voor het oog.

Het verdere filmwerk is volgens het romantische boekje. Veel sightseeing in New York en scenes waar het geluk en de verliefdheid onmiskenbaar van af spatten.

Van veel diepzinnigheid is in verhalend opzicht weinig sprake. Van veel verdieping in de personages ook niet. Wel van goede rake dialogen met intelligente humor. De dialogen zijn vooral in de eerste helft van de film leuk om te volgen. Op een geestige manier prikkelend en aftastend pittig. Als de eerste laag van de kennismaking is afgepeld, verdwijnt de geestigheid echter uit de conversatie en wordt de inhoud meer romantisch van aard. Minder leuk om te volgen, want minder pit en meer obligaat suikerwerk.

De film die na de omslag resteert, is dan ook niet meer dan een aardige romantische film. Niet bijzonder, maar gewoon aardig. Het gebrek aan verdieping in de personages laat zich vanaf dat moment ook behoorlijk gelden. De inleving in de karakters gaat moeizaam.

Desondanks prima acteerwerk. De bijrollen van Close en Langella zijn fantastisch.

Helaas weet de film niet echt een snaar te raken. Misschien omdat de romance wat teveel doet denken aan een onrealistische jongensfantasie: een ietwat kneuzerige twintiger raakt aan de praat met een Franse 33-jarige vrouw wanneer ze buiten staat te roken tijdens haar lunchpauze. De vonk slaat blijkbaar over met dat eerste awkwarde moment en een affaire is geboren. Wat zij precies in hem ziet blijft de hele film een raadsel; hij komt groen en saai over en bovendien is zij way out of his league.

De film lijkt te willen zinspelen op een cultureel verschil in relaties; in Amerika is het not done om een buitenechtelijke affaire te hebben, in Frankrijk is een huwelijk veel opener. Nogal kort door de bocht in mijn ogen, maar goed.

Verder dan dat komt de hele film niet echt. Het gegeven dat de hoofdpersoon een beginnende schrijver is komt in de film nauwelijks aan bod. We zien hem geen letter schrijven en van zijn potentiële talent zien we niets. Ook zijn persoonlijkheid is moeilijk te plaatsen; is hij nou onzeker en een struggling writer of weet ie wel degelijk waar hij mee bezig is? Aan de ene kant kan ie sympathiek overkomen, aan de andere kant ook weer stijf en saai.

Wel mooi geschoten beelden van New York trouwens, maar dat is dan het enige wat me een beetje kon bekoren. Bovendien hebben andere films dat al vaker en beter gedaan.

Goeie film over een jongeman die een leuke vrouw tegen het lijf loopt, die helaas wel getrouwd blijkt te zijn. Een film over een niet alledaagse buitenechtelijke relatie met goeie dialogen over o.a. liefde en cultuurverschillen. Een toch wel enigszins originele romcom waarbij het verloop zich eens niet al te gemakkelijk laat voorspellen. Met gemak 3.5 sterren, ook vanwege de fijne cast waaronder de beeldschone Bérénice Marlohe.

Romantiek aan de top met een pak weetjes en bedenkingen, die zeker niet storen omdat ze op een sappige manier worden gebracht en meestal kaderen in het grappige van cultuurverschillen tussen enerzijds een knappe, behoorlijk vrijdenkende française en de ietwat houterige, eerder conservatieve Amerikaan, beide rollen zeer behoorlijk vertolkt.

Romantische zielen zullen hier beslist hun gading vinden en ook voor andere, minder extreme, is deze film genietbaar.

Mij deed het slot van de film denken aan de slotscène uit "Les parapluis de Cherbourg".

Heel geslaagde grappige rol weggelegd voor het paar Glenn Close en Frank Langella.

Nou nou super lekker wijf? Het is zeker een knappe vrouw ja, maar ze is iets te oud om een lekker wijf te zijn. In mijn ogen dan. Daarin verschillen we denk ik van mening ?

Anyway, over de film, tja waar ik zelf over struikelde was het enorme leeftijdsverschil. Hij leek 20 en zij 40. Ze was gewoon een milf voor hem.

Verder ben ik het met sommigen hierboven eens dat de chemie ontbrak en het niet helemaal lekker liep. Desalniettemin vond ik het verhaal wel erg boeiend en op het eind raakte het me wel. Denk dat je zelf iets soortgelijks meegemaakt moet hebben, wil je het een mooie film kunnen vinden.

Ik vond hem in elk geval heel mooi en sneu om te zien hoe de perfecte liefde niet geleefd mag worden in sommige gevallen, maar ondanks dat wel altijd zal blijven bestaan in de harten.

Aardig. Marlohe weet me helemaal in te pakken, aan de andere kant snap ik niet echt wat haar karakter in Yelchins karakter ziet, die weliswaar gevat is (zonder glad te zijn) en natuurlijk ook talentvol, maar tegelijkertijd helemaal geen partij voor haar is. Niettemin als je hun relatie maar gewoon aanvaardt, is het interessant om te zien. Leuke dialogen, dito karakters, ook de bijpersonen. Met name de vader die net zo gevat is, maar ook de editor, die op haar wijze ook een erg charmant is en eigenlijk veel beter bij de hoofdpersoon zou passen.

De beelden zijn niet erg bijzonder op een first-person shot na, wat de ongemakkelijkheid van de hoofdpersoon visueel goed uitbeeldt. Het grootste probleem dat ik bij deze film heb, is de soundtrack die op de dramatische momenten even flink aanzwelt, alsof we eraan herinnert moeten worden dat het dramatisch is. Dat kan en moet veel subtieler en kost de film helaas punten, want het gaat ten koste van de impact. 3*.

De 24-jarige Brian Bloom [Anton Yelchin] heeft zich volledig gestort op een carrière als schrijver, maar succes blijft uit, mede omdat door zijn kluizenaarsleven het contact met de buitenwereld is verwaterd. Daar komt verandering in wanneer hij op een middag een toevallig ontmoeting heeft met Arielle [Bérénice Marlohe] die hem na afloop uitdaagt om iedere vrijdagmiddag van 5 tot 7 met haar af te spreken op dezelfde plaats. Een vriendschap groeit uit tot meer en dat zorgt voor de nodige complicaties. Glenn Close en Frank Langella zijn amusant als Brians eigenzinnige ouders, maar ondanks de charmante hoofdrolspelers is er geen moment waarop deze romkom ontvlamt. Het suddert maar een beetje voort.