El Crimen de la Calle de Bordadores (1946)

Hij bestaat echt : de calle bordadores...in Madrid uiteraard, en ook die eponieme crimen is geen fictie : op 2 juli 1888 werd in deze keurige buurt een moord gepleegd die indertijd zeer veel publiciteit genereerde, genoeg om er meer dan een halve eeuw later nog een film aan te wijden.

Een film nog wel van auteur Edgar Neville ( die jullie ook kennen van la torre de los siete jorobados....), zodat het opmerkelijk kan worden genoemd dat hier door de Nevillebuffs nog niet op gestemd is...terwijl we toch mogen aannemen dat ze hier zelf om gevraagd hebben ! Er ontgaat ze wel erg veel de laatste tijd, hmm..het kan natuurlijk ook een valstrik zijn, en voor die Neville buffs moet je altijd oppassen.

Misschien komt het ook door de afwezigheid van fantasy elementen dat ze niet de moeite hebben genomen om te stemmen, misschien ook door de nogal clunky expositie van het geheel, dat eerder een zedenkomedie kan worden genoemd au fond dan een whodunnit of een drama, al raken we op het eind dan in onvervalst melodramaterrein verzeild.

Neville schreef het allemaal zelf, en zet het weliswaar op als een whodunnit van het gesloten ruimte mystery type, maar in feite blijkt dat slechts een dekmantel te zijn voor een ironische milieuschets van Madrid eind negentiende eeuw en enkele goeiig satirische karakterschetsen van de kleinburgerlijke en volkse protagonisten, resp. slachtoffer en verdachten.

Die eerste de groteske Lajos als cougar die dood wordt aangetroffen in haar appartement calle bordadores, als verdachten hebben we Delgado als haar toyboy Miguel ( die we in het begin weg zagen sluipen van de locus delicti en het dus niet gedaan zou kennen hebben, zou je zeggen...), Delgado als de volkse Lola die het ook met Miguel deed tot woede van het latere slachtoffer, en Plana als de bonne van Lajos die een goede gekende van Lola blijkt te zijn...wat dan "getelefoneerd " resulteert in de melodramatische finale meets courtroom drama.

Geen elementen die de auteurscinema buffs hier overdreven zullen aanspreken, wat waarschijnlijk ook geldt voor het komische gedeelte, dat zich ontvouwt via uitgebreide al dan niet clunky POV flashbacks, waaronder 1 hele lange van 3 kwartier ongeveer. Ik vond het gebruik ervan niet overdreven clunky eigenlijk, althans voor die plaats en tijd.

Je hoeft hier verder ook ggen Margritte of weet ik veel wie achtige visuals te verwachten, al evenmin veel expressionisme of gotiek. Wel theaterachtige decoraties, zoals gekend immers was Neville ook een theaterman. Buitendien aardig wat- voor ons- weinig interessante muzikale optredens, zelfs een volwaardige flamenco act !

Op zich tamelijk onderhoudend en je zou het kunnen samenvatten als een oldschool mystery met toen verplichte comic relief, tegen een typisch Spaanse achtergrond die deze film voor een internationaal publiek minder toegankelijk maakt dan eg. LTDL7J.

Kan worden gedownload met fansubs, al lijkt me dit niet meteen het favoriete voer van fansub/ auteurscinema/ Neville/ Fantasy buffs. Maar waarschijnlijk wisten ze dat al.

Het is verder aan hen om bovenstaande met enkele vlijmscherpe observaties te fileren, me totaal voor lul te zetten, te vernederen, onsterfelijk belachelijk te maken, voorzover dat nog nodig zou zijn...

Typisch Spaanse film uit die tijd, redelijk wat muzikale intermezzo's en prima acteerwerk. De film begint en eindigt sterk, maar het middenstuk vond ik wel wat slap en langdradig. Hoewel het script geïnspireerd is door een echt misdrijf heeft het daar verder weinig mee te maken. Neville maakt hier een fictief verhaal van (vooral het middenstuk) met enkele raakvlakken, waaronder de media-aandacht en impact op de samenleving destijds. Neville's verhaal draait meer rond het liefdesleven van het slachtoffer en probeert daar de dader te zoeken. In werkelijkheid liep het heel anders.

Het echte verhaal speelde zich af in Calle Fuencarral 109. Dat nummer bestaat niet meer, het oorspronkelijke gebouw wel en heeft nu nummer 95. Op zich is het echte verhaal meer dan een verfilming waard, zonder fictieve elementen aan toe te voegen. In het echt waren de zoon (een bekende van de politie) en het dienstmeisje de verdachten, waarbij de zoon een soort van alibi had omdat hij de nacht voor het misdrijf in de gevangenis zat. Neville vervangt de zoon door een minnaar als verdachte in de film, en laat vanaf dat moment ook het verband met de werkelijkheid los.

Tijdens de echte rechtzaak bleek dat de zoon de gevangenis vrijelijk in en uit kon lopen omdat de gevangenisdirecteur en het dienstmeisje goede bekenden van elkaar waren, ook stelde de rechter dat de dader hulp moet hebben gehad van een of twee personen. Uiteindelijk werd het dienstmeisje als enige dader aangewezen en ging de zoon vrijuit, in tegenstelling tot in deze film werd geen gratie verleend en werd ze ter dood gebracht. In de samenleving maakte het nogal wat los omdat het een misdrijf was op een welgestelde dame, met als potentiële daders het (arme) dienstmeisje en de criminele zoon (erfgenaam van de welgestelde dame). Door de samenleving werd de zoon gezien als de vertegenwoordiger van de rijken, en het dienstmeisje als vertegenwoordiger van de armen die altijd de schuld in de schoenen geschoven kregen zodat rijken vrijuit gingen.

Neville's fictieve verhaal is wel aardig, maar het echte materiaal is veel interessanter dus snap ik niet waarom Neville daarvan zo wou afwijken met deze film. Het echte verhaal is ook verfilmd, het maakt deel uit van een TV-filmreeks van 6 films: La Huella del Crimen: El Crimen de la Calle Fuencarral (1985) - IMDb.

Neville's versie gaat uit van een prima beginpunt, zwakt helaas vervolgens wat af en kent uiteindelijk een interessant eindstuk wanneer de film overgaat in het onderzoek en de rechtzaak, maar heeft dus weinig met de echte gebeurtenissen te maken. Ondanks dat wat slappe middenstuk toch wel een aardige film. 3*