El Crimen de la Calle de Bordadores (1946)

Typisch Spaanse film uit die tijd, redelijk wat muzikale intermezzo's en prima acteerwerk. De film begint en eindigt sterk, maar het middenstuk vond ik wel wat slap en langdradig. Hoewel het script geïnspireerd is door een echt misdrijf heeft het daar verder weinig mee te maken. Neville maakt hier een fictief verhaal van (vooral het middenstuk) met enkele raakvlakken, waaronder de media-aandacht en impact op de samenleving destijds. Neville's verhaal draait meer rond het liefdesleven van het slachtoffer en probeert daar de dader te zoeken. In werkelijkheid liep het heel anders.

Het echte verhaal speelde zich af in Calle Fuencarral 109. Dat nummer bestaat niet meer, het oorspronkelijke gebouw wel en heeft nu nummer 95. Op zich is het echte verhaal meer dan een verfilming waard, zonder fictieve elementen aan toe te voegen. In het echt waren de zoon (een bekende van de politie) en het dienstmeisje de verdachten, waarbij de zoon een soort van alibi had omdat hij de nacht voor het misdrijf in de gevangenis zat. Neville vervangt de zoon door een minnaar als verdachte in de film, en laat vanaf dat moment ook het verband met de werkelijkheid los.

Tijdens de echte rechtzaak bleek dat de zoon de gevangenis vrijelijk in en uit kon lopen omdat de gevangenisdirecteur en het dienstmeisje goede bekenden van elkaar waren, ook stelde de rechter dat de dader hulp moet hebben gehad van een of twee personen. Uiteindelijk werd het dienstmeisje als enige dader aangewezen en ging de zoon vrijuit, in tegenstelling tot in deze film werd geen gratie verleend en werd ze ter dood gebracht. In de samenleving maakte het nogal wat los omdat het een misdrijf was op een welgestelde dame, met als potentiële daders het (arme) dienstmeisje en de criminele zoon (erfgenaam van de welgestelde dame). Door de samenleving werd de zoon gezien als de vertegenwoordiger van de rijken, en het dienstmeisje als vertegenwoordiger van de armen die altijd de schuld in de schoenen geschoven kregen zodat rijken vrijuit gingen.

Neville's fictieve verhaal is wel aardig, maar het echte materiaal is veel interessanter dus snap ik niet waarom Neville daarvan zo wou afwijken met deze film. Het echte verhaal is ook verfilmd, het maakt deel uit van een TV-filmreeks van 6 films: La Huella del Crimen: El Crimen de la Calle Fuencarral (1985) - IMDb.

Neville's versie gaat uit van een prima beginpunt, zwakt helaas vervolgens wat af en kent uiteindelijk een interessant eindstuk wanneer de film overgaat in het onderzoek en de rechtzaak, maar heeft dus weinig met de echte gebeurtenissen te maken. Ondanks dat wat slappe middenstuk toch wel een aardige film. 3*