Miss Zombie (2013)

Geniaal.

Ik ben het zombie gebeuren zo énorm beu (ondanks dat er de laatste tijd wel wat originele variaties zijn boven komen drijven), maar Tanaka krijgt het onmogelijke klaar: een ongemeen boeiende zombie film die amper te vergelijken valt met z'n genregenoten.

Een film die er plots was. Had er nog nooit van gehoord, zag hem helemaal niet aankomen. Maar eigenlijk vanaf de eerste scene is wel al duidelijk dat het iets speciaals zou zijn. Supercrispy clean zwart/wit, een tergend traag tempo en een opvallend gebrek aan goor of actie.

Wat er wel is, is een langzaam nijpender wordend sfeertje. De zombie is een slaaf die langzaamaan het gezin binnensluipt en de gezinsleden uit elkaar trekt. Het leidt tot een geweldige climax die best nog even nazindert.

Tanaka is een held. Blij om te zien dat ze weer dit soort filmpjes maken in Japan, hopelijk volgt de rest van de regisseurs snel.

Dikke 4.5*, een warme aanrader en een uitgebreide review

Als doorgewinterde horrorliefhebber kunnen zombiefilms me altijd wel smaken, maar het is ook eens een keer leuk om het over een andere boeg te gooien. Net als in o.a. Zombie Honeymoon wordt er vooral medeleven opgewekt met het vleesetende gedrocht, en een kundige regisseur als Sabu weet er iets moois van te maken.

Afgezien van het interessante gegeven is deze film in de regel niks voor mij. De film is voor 99% in het zwart-wit geschoten. Ben er geen groot fan van, maar hier werkt het verstikkend. Mevrouw Zombie die continu als een slaaf door het zwart-witte huis kruipt is claustrofobisch en geeft een gevoel van gevangenschap. De vele stille momenten in de film dragen daar aan bij en vermoedelijk is de film zelfs zonder subs te volgen aangezien er bijna geen dialoog in zit. Zaken die ik meestal vermijd, maar die ook hier goed uitpakken.

Het knappe is dat er geen dialoog nodig is. De acteurs weten hun gevoelens perfect uit te drukken waardoor je medelijden krijgt met het meestal zo angstaanjagende monster. Goed voorbeeld daarvan is de verkrachting, die net zoveel bij me losmaakte alsof het om een mens ging. Terwijl als je er een Braindead-saus overheen gooide je er waarschijnlijk smakelijk om zou lachen.

Goed einde ook dat even triest als mooi is. Goed bezig Sabu!

Vreemd filmpje die het van mij vooral moet hebben van de schitterende zwart/wit fotografie. Dat stukje in kleur had van mij nog niet eens gehoeven. Miss Zombie is een van de weinige zombie filmpjes ook die ik echt goed vind. Deze doorgaans rustige film staat veraf van de doorsnee schreeuwerige zombiefilms waar ik inmiddels de buik van vol heb. Dat de film weinig dialoog heeft ervaar ik zelfs als een sterk pluspunt. Het komt de mysterieuze sfeer alleen maar ten goede.

4,0*

Fijn dat je nog steeds af en toe verrast kan worden, ook in een subgenre wat inmiddels compleet is uitgemolken, en waarvan je dacht dat je nu alle mogelijke invalshoeken wel een keer gezien had. De titel Miss Zombie geeft al weg over welk subgenre we het hier hebben. Maar regisseur SABU doet er compleet iets anders mee dan je wellicht gewend bent.

Sara is een zombie wiens viruswaarden laag liggen, en dat maakt haar geschikt om simpele klusjes te doen rondom het huis, mits men de gebruiksaanwijzing volgt. Al snel blijkt de omgang niet zo simpel, al is de vraag bij wie we daarvan de schuld neer moeten leggen. Er blijkt bij sommige dorpelingen een hoop haat (en vooroordelen) jegens zombies te bestaan.

Miss Zombie is opgenomen in prachtige zwart-wit beelden van Daisuke Sôma (Helter Skelter, Tokyo Tribe) en echt een lust voor het oog. Waar dat al niet iedereen zal kunnen bekoren, is het echter iets anders dat wellicht meer horrorfans weg zal jagen: Miss Zombie is langzaam, en veel dialoog is evenmin aanwezig. Een rasechte slowburn horror in dit geval, die soms meer van een drama wegheeft. Persoonlijk ben ik daar dol op, maar er zullen zeker mensen teleurgesteld zijn, die verwachten dat dit iets is in de trant van Busanhaeng (2016), maar dan van Japanse origine. Dat is het beslist niet. Toch, met een speelduur van 85 minuten duurt Miss Zombie niet lang, en het is met name het eerste half uur, waar sommigen even doorheen zullen moeten bijten.

Erg mooi.

4*

Wederom een tip van John Milton, die me op het hart gedrukt had dat ik er blind in moest gaan - vooral niks erover lezen, ook zijn recensie niet. Nou ja, wie ben ik dan om dat te weigeren? Miss Zombie speelt zich af in een Japan waar schijnbaar ooit een zombie-uitbraak is geweest; tenminste, zombies bestaan, en sterker nog, de centrale familie uit de film neemt een zombie als een soort van huisdier. En er wordt nog zo gewaarschuwd: groenten, rijst, allemaal prima, maar hoe vriendelijk en mensachtig de zombie nog lijkt, voedt haar vooral geen vlees! Inderdaad, het lijkt Gremlins wel.Maar dan loopt de film compleet anders dan je op dat moment wellicht zou denken. Op langzame wijze zien we de arme zombie gepest worden door allerlei dorpelingen, je krijgt er zowaar medelijden mee. En na een half uur komt er wat meer actie, maar ook hier weer niet op de wijze die je zou verwachten. Het is niet zozeer de zombie, al gaat die ook nog een keertje los tussen de neutrale en goede dingen die ze doet, maar het is daarentegen de vrouw des huizes die compleet postal gaat uit jaloezie en misbegrip.

Het is inderdaad een trage film; niet al te lang met z'n 80 minuten en een beetje, en op zich is dat maar goed ook want het is zeker in het begin een moeizame zit door het langzame verteltempo en de beperkte dialogen. De film is grotendeels in zwart-wit wel zeer fraai op de plaat gezet, en qua verhaal, originaliteit en en acteerwerk heb ik ook weinig aan te merken. Toch, ondanks al dat en het feit dat het simpelweg een interessant kwaliteitswerkje was, blijf ik toch voorlopig steken op 3.5* omdat ik toch best wel moeite had met het tergend langzame tempo. Maar naar meer smaakt de regisseur alsnog.

On-dodelijke langzaam en soms sympathiek.Bij de film staat het genre Horror vermeld echter als ik de film hierop zal waarderen zal de film verre van geslaagd zijn! De film is namelijk een Drama-film pur-sang. Wel dan één waarbij de persoonlijke ontwikkelingen van een zombie-vrouw centraal staan. En waar de zombie metaforisch moet gezien worden. De film is verder vooral heel zen, zonder muziek, overbodig dialoog en met alleen geluid, herhalend geluid, wel te verstaan. Zo werkte het herhalende geluid van de sloffende slippers mij halverwege op de zenuwen. Gek genoeg is de enige andere vrouw die we zien wel erg veel en overvloedig aan het blèren en schreeuwen. Ook de repeterende beelden van het dagelijks boenen, ontvangen van fruit en teruglopen naar haar verblijfplaats deden boeddhistisch aan. Vreemd is dat ondanks dat de film verder in zwart-wit beelden (erg mooi gedaan door Daisuke Sôma0 was geschoten, er aan het einde plots nog wat kleur te zien was. Zeker is dat ik dit niet opnieuw zou kijken maar over het algemeen genomen heb ik wel enigszins genoten van de film (al heb ik tweemaal terug moeten spoelen door in slaap te vallen)

Inderdaad bijzonder. Bepaalde zombie-elementen zijn onvermijdelijk, maar door daar drama doorheen te mengen weet SABU er iets van te brouwen dat totaal anders smaakt dan elke andere zombiefilm die ik heb gezien.

Daar bovenop is de fotografie schitterend. Prachtige zwart/wit contrasten, de beelden zien er verder zeer gestileerd uit, met af en toe een geweldig shot van de lucht wat versneld afgespeeld wordt. De soundtrack is zeer passend met veel nadruk op omgevingsgeluiden, met name van het schrobben door de arme zombie.

Tempo is wel tergend traag, waar ik toch wat moeite mee had. Misschien dat het wat beter valt een volgende keer als ik me wat rustiger voel. 4*.

Goed.

Dicht tegen de 3,5* aan, maar richting het einde komen er iets te veel tegenvallers voor mij. Het is zeker een aparte film geworden, maar horror is het eigenlijk verre van. Ja, er zitten zombies in, maar het is vooral een arthouse drama dat me in bepaalde maten deed denken aan het recente Roma .

Wat ik vooral erg fijn vind, is dat er geen overdreven acteerwerk in zit. Heel af en toe zit het er wel dicht tegenaan, en dan verliest het me vooral. Maar het is gelukkig best wel humaan qua uitwerking en dat kan ik persoonlijk erg goed smaken.

Wat traag en saai, maar in het algemeen nooit dodelijk saai. Het verhaal is vooral interessant, en ook prima uitgewerkt. Het zwart-wit tijdens de film leveren soms krachtige visueel beelden op. Maar stiekem denk ik soms ook dat het een verhulsel is van weinig budget.

De film is interessant en hier en daar zitten er goede momenten bij. Vooral de eerste 10 minuten vind ik erg sterk. Dat hele idee met fasen van een zombie is geinig. Bovendien is de hele film toch wel redelijk origineel, opmerkelijk want met zombiefilms kan je niet veel meer doen om het origineel te maken.

Een prima filmpje, maar richting het einde vliegt het eventjes de bocht uit qua toon. Ik weet niet wat ik moest voelen toen dat vrouwtje opeens raar begon te piepen en schreeuwen voordat ze zichzelf in haar maag schoot. Vond het in ieder geval erg hilarisch, maar aangezien de toon van de film denk ik dat dat niet helemaal de bedoeling was.

Dat soort gekkigheid waardeer ik wat minder. De vrouw des huizes was dan ook vooral irritant en als enige soms iets te theatraal. Maar de rest is mooi humaan en de vertelling is best interessant. Een merkwaardig filmpje.

Toch wel een hoge score hier tja, zo goed vond ik de film nu ook wel niet.

Verveeld, zeker niet. Het is een apart filmpje met originele invalshoek richting zombies dat zich langzaam voortkabbelt waarbij vooral het drama aspect de bovenhand heeft dan de horror. Op gebied van horror is het zelfs braafjes en kom je pas naar het einde toe wat aan je trekken. Maar daarvoor moet je de film zeker niet zien. De mooie zwart-wit beelden dragen bij tot een gepast eigenaardig sfeertje waar je als kijker voelt dat er stilaan iets staat te gebeuren, maar je weet nog niet wat. De traagheid van de film stoorde mij niet echt. Storend vond ik wel dat Miss Zombie telkens naar haar verblijfplaats moest gaan. Vond ik een raar gegeven , zeker gezien de meningen van de dorpelingen om dan een light-zombie die je toch niet zomaar kan vertrouwen om alleen naar haar verblijfplaats te laten gaan. 6/10

Horror als genre-aanduiding lijkt me hier wat misleidend, ondanks de obligate bloedspetters en een lichaam in ontbinding. Zwarte humor las ik ook meermaals, en zelfs dat voelt in weerwil van de soms wat absurde ondertoon eerder misplaatst. Persoonlijk zou ik Miss Zombie in de categorie arthouse-drama plaatsen, niet dat dat verder zo belangrijk is, maar je wil toch vermijden om met verkeerde verwachtingen in een prent als deze te stappen.

Vond ik de film goed? Jazeker! In de eerste plaats omdat het een originele zombie-variant is, met invloeden uit de voodoo- en vampiercultus. Het laatste decennium waren de ontwikkelingen binnen het zombiegenre behoorlijk lachwekkend, zelfs pijnlijk (wie bedenkt het in hemelsnaam om 10 seizoenen van The Walking Dead te draaien, laat staan te kijken), en dan is het altijd uitkijken naar verfrissende ideeën. Daaraan voldoet Miss Zombie absoluut. Bovendien hangt er een beklemmend sfeertje over de gebeurtenissen, die zich via enkele wendingen afwikkelen tot een dramatische ontknoping. De combinatie drama-gruwel is iets waar Japanse cinema over het algemeen in uitblinkt en dat is deze keer niet anders: het voelt vaak oprechter dan de Amerikaanse tegenhanger.

Minstens zo belangrijk als de originele invalshoek is de cinematografie. De keuze om deze film in zwart-wit te schieten is dankzij de uitstekende belichting een voltreffer. Je merkt dat elk afzonderlijk shot nauwkeurig uitgedacht is en dat bevordert uiteraard het kijkplezier. De score is eerder spaarzaam, maar wel doeltreffend; het meest aanwezig is het monotone schrobgeluid dat op den duur op de zenuwen gaat werken, vermoedelijk een bewust effect.

Een origineel idee, een zombie die als een soort slaaf annex huisdier wordt opgenomen door een gezin, die wordt vernederd, mishandeld en verkracht en dat alles gelaten ondergaat. Sterk ook hoe de soundtrack vooral bestaat uit het monotone, zinloze geschrob, en het zwart-wit heeft een meerwaarde alles er nog troostelozer uit te doen zien. Helaas werkt het drama niet voor mij. De dood van het jongetje die dan binnen een minuut in een zombiekind wordt getransformeerd wordt bijna schouderophalend geaccepteerd, en dat het ondode ventje vervolgens de zombie als zijn moeder beschouwt leidt vooral tot een hoop gekrijs van zijn hevig overacterende mensenmoeder. Ook wordt op het einde het rustige tempo volledig losgelaten en vliegt de film serieus uit de bocht.

Psychologische arthouse horror... Het idee is best origineel en had op zich genoeg potentieel maar er werd veel te weinig mee gedaan. Miss Zombie is te herhalend en te traag om een positieve indruk na te laten. De opgeheven kont van de schrobbende zombie had ik naderhand genoeg gezien. De zombie heeft meer een symbolische functie als "untermensch" of zwakkere in de samenleving die blootgesteld wordt aan mishandelingen en als object gebruikt wordt. Het kabbelt dan inderdaad maar verder tot een lauwe climax. Het ironische is vooral dat de gebeurtenissen op het einde eigenlijk niet de schuld van de zombie zelf zijn en de rijken eigenlijk hun eigen graf delven.

Pfoe.

Dit is toch wel een uniek filmpje hoor. Ik verwachte een beetje een up-tempo stijlvolle wraak/horrorflick, maar het is eigenlijk precies het tegenovergestelde. Het is bijna Béla Tarriaanse slow cinema van de bovenste plank. Het is echt uitzonderlijk effectief en geeft de film zodoende een als maar toenemende weemoed. De melancholie druipt werkelijk van het scherm en de zeer fraai gemonteerde soundscapes (boenen) zorgen dat deze zwart wit prent veel en veel meer is dan haar som der delen.

Het heeft door de beschikbaarheid even geduurd, maar heel blij dat ik deze dan toch eindelijk heb mogen aanschouwen. Absoluut niet wat ik er van verwacht had, maar wellicht heeft de film daardoor juist wel zoveel indruk weten te maken. Aanvankelijk is het even gissen waar de film heen wil, maar wanneer het eenmaal duidelijk is, is er geen weg meer terug.

Spoiler edit: Aanvankelijk denk je dat het miss Zombie allemaal niks doet en ze levenloos is, maar op het einde blijkt het dus dat er wel degelijk emotie in zit, wat het stenen gegooi en de messteken nog tragischer maakt.

4.5*

Een Japanse arthouse horror. Daar kan ik wel van genieten. Zombies zijn geen onbekenden in de samenleving. Meer nog, ze zijn gedomesticeerd en fungeren als huisdier of als werkslaafje. Veel rechten hebben ze niet, om niet te zeggen geen. Ze worden uitgebuit, vernederd, geslagen of verkracht.

Ik had er medelijden mee en je kan je wel wat moreel ethische vragen stellen met dit hele gedoe. Zeker omdat je de idee hebt dat ze best emoties had. Zielig ook hoe ze hier stond te schrobben op die terrastegels. En dan dat slakkengangetje met het hoofd naar beneden op weg naar haar slaapplaats.

De film is traag en bij momenten repetitief, maar dringt tegelijk tot je binnen. Je weet dat het op een bepaald moment zal ontsporen, maar het verliep toch anders dan dat ik in gedachten had. Ik moest even de klik maken met dat kind. Liever een zombiekind dan een dood kind waarschijnlijk, al was het resultaat niet echt wat de echte moeder in gedachten had. Interessant!