The Fault in Our Stars (2014)

Deze film wilde ik al lang zien. Ik ben zo blij dat ik ‘m nu eindelijk gezien heb. Hij heeft veel indruk op mij gemaakt en mij geen moment verveeld. Het acteerwerk vind ik erg naturel. Niet overdreven en het voelde echt en oprecht. De emoties kwamen bij mij binnen. Het verhaal kende ik al en ik wist wat er zou gebeuren, aangezien ik het boek heb gelezen. Toch heeft deze film mij verrast. Hij is nog beter dan ik had verwacht en wat mij betreft zeker niet minder goed dan het boek. Ik vind het erg mooi, ontroerend, soms dromerig, lief. Hazel en Gus vind ik erg leuke en innemende personages. Zij zijn de sterren in deze film die ‘m nog meer glans geven. Zonder meer een 10. 5*

Redelijk drama, overladen met emotie, die nooit helemaal onder het juk van de jongere doelgroep uitkomt waar hij voor bedoelt lijkt, en daardoor niet tot volle wasdom komt.

Een meer dan prima beeld wordt er rond de terminale Hazel neergezet die samen met partner in crime Gus een motivatie ziet om niet bij de pakken neer te gaan zitten en er nog wat van probeert te maken qua humor, beleving en ondernemingen. Op zich een prima uitgangspunt omdat het een niet doorsnee beeld is van twee tieners die hun onvermijdelijk lot vooral met veel sarcasme bestrijden. Toch, niet onverwacht, neemt de romantiek te veel over, wordt het een beetje te klef en is het vernieuwende er wel weer af. Meer dan aardig zijn nog wel het bezoek aan Amsterdam en het Anne Frank huis.

Het einde is in die zin onvermijdelijk en zelfs voorspelbaar, toch is het moment van het nachtelijke telefoontje wel goed opgebouwd. Woodley is overigens in haar rol prima, Elgort vind ik dan weer niets, iets dat niet perse aan de film ligt maar aan die stupide grijns die hij altijd heeft. Kan dat ventje niet bepaald serieus nemen. Dan de film zelf en de doelgroep, ondanks het behoorlijke interessante beginpunt, eens geen oude zieke mensen, hangt de film toch teveel op geforceerde emotie en daarna romantiek. En vooral met de zogenaamde liefdesperikelen ontstijgt de film daarna niet het niveau van de gemiddelde Twillight/Divergent film. Iets dat overigens niet voor iedereen zo zal zijn, maar voor mij wel in dit geval.

The Fault in Our Stars is voor een keer een aardige drama, maar daar houd het voor mij toch op.

Een must see film als je van het genre houdt. Top acteerwerk, emoties goed - en niet over de top - neergezet. Wordt nooit zoetsappig. En hoe knap om van zo'n onderwerp geen zwaar drama te maken. Een goed uitgewerkt pittig onderwerp dat indruk maakt. Een film waar je de volgende dag nog over na blijft denken. 5 sterren volledig verdiend!

Ik krijg de kriebels als een film over tieners begint met opmerkingen als “mensen denken dat het leven net zo is als in de film” en “maar dit is de waarheid”. Dit is de uitzondering die de regel bevestigt en dat is vooral te danken aan het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Green, en aan de charmante vertolkingen van Woodley en Elgort. Hazel [Shailene Woodley] weet sinds haar elfde dat ze niet veel levensjaren meer heeft en lijkt zich te hebben berust in haar lot. Met frisse tegenzin sluit ze zich aan bij een steungroep met lotgenoten en daar leert ze Gus [Ansel Elgort] en Isaac [Nat Wolff] kennen. Hazel moet aanvankelijk niets hebben van Gus’ “glas halfvol”-mentaliteit, maar geleidelijk ontstaat er een innige vriendschap tussen de twee gedoemde tieners. Maar is er ruimte voor meer? En heeft dat wel zin? Een loodzwaar onderwerp krijgt een nuchtere, realistische en uiterst onderhoudende behandeling in een film die de belofte van onvoorspelbaarheid keer op keer waar weet te maken, al laat het einde zich raden. Het slot is een tikje aan de sentimentele kant, maar een kniesoor die zich daarover beklaagt.

Een film die speciaal ontworpen is om een tranentrekker te zijn. En daar slaagt hij met gemak in. Dat is ook niet zo moeilijk bij een verhaal over twee jonge ongeneeslijk zieke mensen die van elkaar houden. Alle clichés worden uit de kast gehaald en de voorspelbaarheid ligt er ook behoorlijk dik bovenop. Net als het bekende valse Amerikaanse clichésentiment. Maar toch zitten er wel een aantal erg mooie scenes in die ook heel mooi worden geacteerd. En daarom is de film voor mij toch een ruime voldoende.