The Fault in Our Stars (2014)

Uiteindelijk toch wel een lieve film over een zwaar thema waar niet alleen de doelgroep (toch de tieners lijkt me zo) en masse naar de zakdoekjes zullen gaan grijpen. De film mixt humor met drama en romantiek, al wordt er soms (veel) te vet aangezet (die hemeltergende ovatie in het Anne Frank huis, hoe kom je er werkelijk op) en dreint de film eenmaal terug in Amerika een beetje door. De scenes met Dafoe waren ook wel erg ongemakkelijk, ongeloofwaardig en over the top.

Al met al ben ik dus wat ambivalent over deze film, John Greene (die we nog even op het vliegveld zien) volg ik al jaren trouw met zijn CrashCourses op Youtube en ik had gezien zijn stijl daar iets minder zwaar aangezet melodrama verwacht. Voor het boy meets girl genre een aanrader, maar helaas niet de moderne klassieker die ik misschien een beetje verwacht had.

Viel mee.

Het is Hollywood ten voeten uit natuurlijk. Je moet er dan ook in gaan als het ware het een genre film is. Net als bij velen horror of actie, zit er geen grijze zones in, maar voor iedereen die een geliefde heeft waar die ziels veel van houdt, is het niet zo moeilijk om mee te kunnen in de sprookjes werkelijkheid van deze film.

De film omzeilt het echt vervelende vrij netjes. Anne Frank scene was vreselijk dat staat vast. Maar verder waren de twee acteurs lief, en de scene dat ze verliefd geraken verterend. Vond juist dat je niet veel van het aftakelen van de ziekte te zien krijgt een fijne afwisseling. Dat is juist nog platter en makkelijker spelen op de emotie. Doet de film dat uiteraard best, spelen op de emotie. Maar je kunt je afvragen of dat bij dit thema niet altijd het geval is ook al geef je ze wat mindere eigenschappen. Nergens hoogstaand maar prima gemaakt.

3 sterren.

(gezien op 30 december 2014)

Dit is geen vreselijke film. Het leven is wel oneerlijk, vooral als het jonge mensen treft. De dood is altijd klote. Soms kan humor (ook aanwezig in de film!) soelaas bieden. Al is het maar even.

De scène in het Anne Frankhuis was er om te vertellen dat er voor alles een oplossing moet gezocht worden. Denk aan alle mooie dingen om je heen en wees gelukkig. (Wat niet wegneemt dat ook ik het daar moeilijk mee heb.)

Iedere kleine oneindigheid is waardevol. Er zijn oneindig veel getallen tussen nul en één.

Of dit gefilosofeer (uit de film!) helpt, weet ik niet. Dat de film bijzonder aangrijpend is weet ik wel.

Wat een belachelijk hoge score voor deze RTL 4 film.

Persoonlijk vond ik het niet pakkend. Heb betere films gezien met dit thema.

Acteerwerk op zich was goed maar het verhaal is echt onder de maat. Zwaar overtrokken her en der en puur voor het effect. De opnamen in Amsterdam vond ik leuk om te zien maar daar is echt alles wel meergezegd.

Ik was vooraf vrij cynisch over deze film. Al die meisjes die hier lyrisch over waren en naar 'het bankje in Amsterdam' moesten, ik vond het maar wat overdreven. Dacht ik, tenminste. Ik werd namelijk behoorlijk geraakt door de film. En niet omdat het gaat over iemand met kanker, maar omdat er mooie en ontroerende film is gemaakt over iemand met kanker. Door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en het realisme wat ze neer zetten kwamen bij sommige scenes eventjes de tranen opzetten. Er zijn echt wel dingen op de film aan te merken, maar dat wil ik eventjes vooral niet doen. Gewoon een erg mooie film die raakt, 4*

Een film vol emoties heeft altijd het gevaar om melig te worden. Het is film en de emoties zijn immers gespeeld. De maker neemt zijn tijd en zet niet de pijn en de dood centraal - wat je bij veel films in dit thema ziet - maar net de levenslust. Genieten van het leven, echte liefde, de kleine dingen van het leven. Opvallend dat niet de zieke personages het meest afzien, maar de mensen rond hen die niet weten hoe ze er mee moeten omgaan. Zij die sterven halen blijkbaar meer uit het leven omdat ze net beseffen dat het zo kort is.

Knappe prestaties van zowel Shailene Woodley en Ansel Elgort, twee acteurs die toch nog niet zo bekend zijn maar al wel iets moois neerzetten. Namen om in 't oog te houden. De bijrollen zijn dan wel bekender, maar slorpen gelukkig niet alle aandacht op. Af en toe dreigen die de trein van de sporen te halen, maar Woodley en Elgort blijven de centrale figuren die de teugels strak in handen houden.

De film heeft misschien wat tegen om het bij de critici te halen: veel sentiment, liefde en humor. Niet het ideale recept om in top-lijstjes te komen. Maar gelukkig trekt het wel z'n publiek. En het is toch wel goed gedaan. Deed me wat denken aan Intouchables of Scent of a woman. Geen pure drama, maar komische tragedie met een lach en een traan. Hartverwarmend in alle eenvoud, als je hier van houdt.

Een aanrader is deze film! Pak een doos tissues bij de hand, maar bereid je ook voor op de humor en de diepzinnigheid. Ik weet zeker dat ik deze film nog een keer ga zien. En ik denk daarna zelfs nog een keer. Omdat ik denk dat er nog van alles in te ontdekken valt. En heel misschien ben ik dan niet meer zo overdonderd door mijn tranen, maar zie ik juist de liefde en de schoonheid van het leven.

Volledige recensie op Ebella.nl: Recensie Ebella.nl

Het boek The Fault in Our Stars heb ik ademloos gelezen. In het boek werden er andere kanten belicht van het hebben van kanker met een goede dosis humor. Na het lezen van het boek had ik wel mindere verwachtingen van de film, omdat het boek echt goed was. Dit bleek inderdaad wel een beetje het geval, helaas. Maar ik ben nog steeds verliefd op het verhaal. Het feit dat een deel van de film ook zich in Nederland afspeelt vond ik ook erg leuk om te zien. Zou de film zo nog een aantal keren willen kijken.

Aangenaam verrast door deze film. Er werd zoveel reclame over gemaakt dat ik twijfelde of deze film wel de moeite waard zou zijn want meestal overdrijft men hierin. Shailene Woodley en Ansel Elgort vertolken hun rol zeer goed. Ze acteren heel geloofwaardig. Zelf ben ik wel een liefhebber van dit soort 'sentimentele' films , dus mij ontroerde de film wel. De dialogen tussen de hoofdpersonages doen je soms wel nadenken , ik vind dat er wel diepgang in zit. Ik kan wel begrijpen dat mensen die niet voor dit genre film zijn , hier niks aan vinden. Als je je niet kan inleven in dit genre , is deze film niks voor jou. In het algemeen dus zeer tevreden over deze film zou hem zeker nog eens kijken.

Goeie film waarin een jongen en meisje elkaar ontmoeten bij een praatgroep voor tieners met kanker. Een mooi verhaal met een luchtige eerste helft. Veel goeie en mooie momenten en dito dialogen, maar daar staat tegenover dat het sentiment niet overal vermeden kan worden. Shailene Woodley zet niet alleen een prima rol neer hier, ze sprankelt ook.

Ik heb lange tijd gewacht om deze fillm te bekijken en zelfs, als ik eerlijk moet toegeven, de film ook wel wat vermeden. Het feit dat hij aangestipt werd als een soort van tearjerker, zorgde voor mij meer voor een omgekeerd effect.

Nu moet ik toegeven dat het gewoon een heel mooie, integere film is over twee jongeren die elkaars lotgenoten zijn en ontzettend verliefd zijn geworden op elkaar. Je voelt de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Ik ben heel onder de indruk van Elgort maar vooral van Woodley. Ik heb het gevoel dat we nog enorm veel gaan horen.

Ik vind dat je de film zelf moet ervaren, dus ik wil er niet te veel over uit te doeken doen. Maar tijdens de film bevind je je op een emotionele rollercoaster. Prachtig verhaal dat je even terug met de voetjes op de grond zet.

Must see!

Een mooie drama film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk..

Wel bekende actrice Shailene Woodley (Divergent) speelt goed...

en ook een bekende acteur Ansel Elgort (ook Divergent) speelt ook goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een mooie plek in mijn persoonlijke top 10, want wauw wat een indrukwekkende film!

De film steekt goed in elkaar. Een aangrijpend verhaal wordt uitstekend vertolkt door de cast. Het verhaal grijpt je direct aan, laat je niet meer los en blijft verrassen. De film voelt nergens lang aan. Alles wordt goed weergegeven en trapt nergens in storende valkuilen. De chemie tussen de hoofdrolspelers is ook sterk weergegeven. Wat is Shailene Woodley een prachtige dame trouwens!

Waar deze film voor mij in uitblinkt is het achter laten van een indruk. De gebeurtenissen en hoe deze werden weergeven grepen mij enorm aan. Er zitten bizar indrukwekkende momenten in de film. Ze deden mij echt beseffen hoe heftig dergelijke omstandigheden voor alle partijen zijn en hoeveel geluk mensen hebben die gezond zijn. Het zette mij ook aan het denken over leven, dood en zware vragen en thema's. Richting het einde van de film en na afloop had ik een enorm drukkend en zwaar (naargeestig) gevoel. Ik moest voor mijzelf echt even e.e.a. over denken en weer op een rijtje zetten.

Een zware, indrukwekkende ervaring die doordat deze mij aan het denken zet en mij enorm heeft geraakt een plekje in mijn top 10 heeft veroverd!

Hmm, wel een redelijke film die een zwaar onderwerp (jongen en meisje dealen met kanker) licht probeert te behandelen maar dan toch ook weer de nodige emoties wil meegeven. Ik vind zulke films maar ongemakkelijk en dan niet vanwege het zware onderwerp zelf maar op de manier waarop alles vertolkt moet worden en welke gevoelens het bij de kijker moet oproepen. Ik trap daar niet zo snel in.

The Fault in Our Stars heeft ook enige last van dit euvel. Het is cheesy en af en toe te dik aangezet. Het geheel echter kan er wel mee door al snap ik niet zo goed waarom de twee geliefden zo nodig naar het ranzige Amsterdam moeten als make-a-wish tripje. Okee, ze gaan vanwege Willem Dafoe, een schrijver die hen mateloos fascineert, maar vond dat gedeelte wat overdreven allemaal. Gelukkig laat Willem Dafoe met een weergaloze toffe scene zien dat hij de ster is van de film. De twee jonge acteurs (Woodley en Elgort) probeerden heel hard goed te acteren. Voor latere grote films waar ze ongetwijfeld in zullen spelen, schrijf ik ze nog zeker niet af, maar hier vond ik het maar zo-zo wat ze lieten zien.

Met films zoals deze kan je er bijna niet aan ontkomen om wat clichés te gebruiken. Dat is nu ook het geval. Het mooie van clichés is echter wel dat ze vaak ook kloppen. De film is door de clichés wel wat voorspelbaar. Maar dat wordt heel goed opgelost door het feit dat deze film heel goed gemaakt is. Ten eerste geloof je de karakters, die zijn goed geschreven en de acteurs doen heel goed hun best. Een paar mooie singer-songwriter liedjes voegen veel emotie toe aan sommige scenes. Op het juiste moment, houdt ook de vaart in de film.

Een film met een behoorlijk Nederlands tintje. Wel grappig, maar ik heb zelf heel weinig met Amsterdam. Het werkte als decor goed, maar verder had het geen toevoeging. Wel vond ik het kunstwerk van Joep van Lieshout leuk erin verwerkt. Op een bepaalde manier klopte die scène. Het voegde iets rustgevend, iets onschuldigs toe. Mooi.

De humor is ook goed, dat komt vooral door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Een romantische film die weliswaar alle wegen bewandeld die een andere film bewandeld met hetzelfde onderwerp, maar deze film heeft een groot hart.

Matig drama met natuurlijk een zwaar onderwerp, nogal luchtig vertolkt, maar de film lukt het niet de juiste toon te vinden. Gus overtuigde me niet als zelfverzekerde grappenmaker. Hazel was wel beter maar vond haar ook niet heel sterk. Comic relief Isaac was ook niet geloofwaardig- het kwam eerlijk gezegd een beetje (goedbedoeld) amateuristisch over.

Laura Dern, die er altijd uitziet alsof ze net een uur op de WC heeft lopen huilen, speelt weer eens een moederrol, doet dat wel naar behoren hoor, maar zie haar toch liever in Lynch films. Defoe was de enige die me wel positief opviel als cynische zak.

Dat applaus in het Anne Frank huis was wel erg slecht, sowieso vond ik de Amsterdam scenes wat minder omdat het wat te overdreven blij was (natuurlijk om de deceptie bij "Peter van Houten" extra hard te laten aankomen).

Klinkt allemaal best negatief, zo slecht is het allemaal niet, maar het is me iets te braaf, op een of andere manier leken Gus en Hazel me typisch jongeren die op de EO jongerendag uit hun dak gaan- niet dat daar iets mis mee is, maar ik kon er niet zoveel mee. Ben ook niet de doelgroep want duidelijk bedoeld voor tieners.

"I’m like a grenade, and at some point I’m going to blow up and I would like to minimize the casualties, okay."

The Fault in Our Stars is een mooie boekverfilming en een emotionele achtbaan van begin tot eind. Regisseur Josh Boone laat gelukkig genoeg ruimte over voor de luchtigere momenten en de dramatische scènes komen vaak als een mokerslag aan.

Shailene Woodley speelt de zestienjarige Hazel Grace Lancaster die kanker heeft wat is uitgezaaid naar haar longen. Woodley’s acteerprestatie kan niet genoeg worden geprezen. Ze speelt Hazel op een mooie natuurlijke wijze en je kan haar frustratie, verdriet, blijdschap en verliefdheid soms zelf voelen zo inlevend maakt ze het. Erg knap. Hazel heeft zich berust in haar ziekte en gaat er zo goed mogelijk mee om. Een meisje met dromen zeker, maar ook met een realistisch kijk op het leven en het vechten tegen haar ziekte. Wanneer ze in een praatgroep Augustus (Ansel Elgort) tegen het lijf loopt durft ze weer te dromen. Augustus is het type “glas is halfvol” en staat positief in het leven ondanks zijn ziekte. De vlinders kunnen uiteraard niet uitblijven. Klinkt dit zoetsappig? Dat is het ook maar gelukkig vergeet Boone nooit de situatie waar deze personages in zitten uit het oog en houdt de film met beide benen op de grond.

Zijn er dan geen minpunten? Zodra het verhaal zich naar Amsterdam verplaatst gaat het een beetje mis. Het karakter Peter van Houten (Willem Dafoe) is misplaatst en in de al veel aangehaalde scene in het Anne Frank huis vliegt de film gierend uit de bocht. Augustus is in het begin ook niet meer dan een droom van ieder tienermeisje. Stoer, cool, leren jas, sigaret (metafoor of niet) in de mond, check, check en check. Gelukkig wordt hij in het tweede gedeelte menselijker en vooral de scene in de auto is hartverscheurend.

Het laatste gedeelte is waar de film echt de middelmaat overstijgt. Ik geef toe dat ik het laatste half uur als een emotioneel wrak heb beleeft. Prachtig werk van iedereen die aan de film heeft meegewerkt. Wanneer Hazel haar eulogie voor Augustus voorleest op de pre-begrafenis met Augustus en Isaac erbij staat het kippenvel metersdik op je arm. Mevrouw Woodley

Ik vind het heel lastig wat hier van te vinden. Het duurt best wel lang voordat duidelijk is wat de toon is van de film (als me dat ooit al duidelijk werd). Het begint lekker scherp en amusant, en ik zat al helemaal klaar voor een Juno-achtige quirky tienerfilm, maar alles rondom het Amsterdamavontuur is juist erg gezapig en bijna suf. Helemaal vanaf de bevreemdende scene met Peter van Houten (en aansluitend het Anne Frank huis) is het maar afwachten wat je precies voorgeschoteld krijgt, en wat de film nu uiteindelijk écht wil gaan doen. Wat mij betreft wordt dat nooit helemaal duidelijk, maar dat kan natuurlijk helemaal aan mij liggen. Wellicht dat het boek uitsluitsel geeft, en is het wat gemankeerd naar film vertaald, wie zal het zeggen.

Afgezien van die verwarring vond ik het wel erg fijn om te kijken, met name omdat de karakters zo geweldig neergezet zijn en hun romance ook weer eens écht leuk en oprecht overkomt. Niet zo vaak een film gezien waarin dat zo goed gedaan is en je ook echt nooit het idee hebt dat je naar acterende mensen zit te kijken. Met name Shailene Woodley is een geweldige actrice die een superrol neerzet.

Had misschien wel 4,5* kunnen worden als het de feel van pakweg het eerste half uur vast had kunnen houden. Zo'n toch wel 'quirky' scene als die van Isaac die op de achtergrond die de trophy's kapot gooit zie je de rest van de film totaal niet meer terug bijvoorbeeld. Nu verviel het toch iets teveel in serieusheid en iets teveel tranentrekkerij (natuurlijk is het een tranentrekkend onderwerp, maar Hazel die dan nog even een huilmomentje moet hebben met haar ouders over haar naderende dood vond ik overbodige 'oja, laten we dit ook nog even doen').

4*

De film is een ietwat vreemde mix van drama, romantiek en komedie. Het eerste deel lijkt het vooral een absurde komedie , met een gekkige groepstherapeut, een nerdy vriend van de hoofdrolspeler die trofeeën aan gort ramt en nog wat ludieke scenes. Daarna lijkt de romantiek de overhand te nemen en wordt de film -met name het deel in Amsterdam- wat gezapig.

Gus vond ik bijna onuitstaanbaar met zijn corny ,pretentieuze semi-poëtische geneuzel. Dat je positief in het leven staat is één ding, maar bij hem kwam het heel ongeloofwaardig en gemaakt over. Alsof alle cliché's van de 'de leuke romcom jongen' uit de kast zijn getrokken; extreem blij, geduldig, goedaardig zonder ook maar één slechte eigenschap.

Hazel daarentegen was een veel realistischer personage (uitstekend geacteerd trouwens!), hoewel ze soms iets te volwassen voor haar leeftijd overkwam, zoals Juno in de gelijknamige film.

Willem Dafoe als de norse schrijver vond ik ook sterk, en de scene bij hem thuis zette volgens mij de essentie van de film neer, hoewel ik nog niet helemaal heb doorgrond wat hij nu probeerde te zeggen.

De beelden van Amsterdam en het Nederlandse tintje aan de film waren erg leuk om te zien, hoewel het in feite niet veel toevoegde aan het plot; het had wat dat betreft net zo goed Londen of Parijs kunnen zijn.

Het slot van de film is één en al tear-jerker. Soms wat teveel van het goede, maar inhoudelijk vond ik dit het beste deel van de film.

top film...kijken

Van tijd tot tijd zie je een film die je grijpt en die je eigenlijk gelijk opnieuw wil kijken. ER is genoeg aan te merken op deze film; maar het daadwerkelijk te doen lijkt mij op dit moment flauw. Er dan is er niets meer te zeggen.

Dit was me wel weer een tranendal hoor. Nou zegt dat in mijn geval niet bijster veel, want zet The Lion King op en het moment dat Mufasa dood gaat jank ik nog steeds tranen met tuiten. Maar bij The Fault in our Stars is het niet alleen omdat het zo triest is, het is ook mooi. De boodschap die word meegegeven, of eigenlijk meerdere boodschappen. De oneerlijkheid van het leven. Het feit dat je altijd moet blijven genieten, zolang dat kan. Ik vond het een prachtige film, met een tikje humor en een hoop tranen. Maar dat is onlosmakelijk verbonden met die ziekte.

4*

8/10 (IMDB)

Een film die ik na het kijken direct de volle mep had gegeven. Nu, een tijdje verder, ga ik daar toch net onder zitten. Het is een geweldig drama, welke een hoop emoties van de kijker oproept, maar net niet alles heeft.

De film is zeer goed onderhouden en Hazel en Gus zijn echte toppers. Het onderwerp (misschien wat kort door de bocht) is kanker. Een verschrikkelijke ziekte die, helemaal bij het zien van de jeugdige karakters, direct al een hoop emoties oproept. Dit is natuurlijk slim gedaan door de schrijver van het verhaal (in boekvorm). Nu is dit een gevoelig onderwerp dus ik moet waarschijnlijk oppassen wat ik zeg, maar toch voelt dit inderdaad als een bewuste "zet". Bij vlagen licht dit er dan ook te dik boven op en lijkt er wel geschreeuwd te worden om medelijden.

Wat er verder allemaal omheen is gebouwd is, op zijn minst, indrukwekkend te noemen. De film is zeer sterk, hier probeer ik alleen het halve puntje verlies aan te duiden. Want zeg nou eerlijk, het gaat mij veel meer dan een handjevol zinnen kosten om de overige 4,5 sterren kracht bij te zetten.

Want wat is het een geweldig drama. De emoties en levenslessen van de jonge, wijze Hazel, Gus en vrienden / familie vliegen je om de oren en het complete verhaal zet eenieder aan het denken over zijn eigen leven. Want wees nou eerlijk (cliché in de maak); het leven is zeer fragiel. Tel je zegeningen en wees dankbaar voor wat je hebt, had zo een ondertitel van de film kunnen zijn. Voor iemand die normaal niet zo van de clichés is, heeft deze toch wel een diepe indruk op mij gemaakt. Op het moment dat de film je weet af te leiden van het overduidelijke, ben je naar mijn mening naar een pareltje aan het kijken. Menig persoon zal het niet droog weten te houden bij deze film, grote klasse.

Sympathieke en ontroerende film over 2 jonge tieners die beiden erg ziek zijn en daar op hun eigen wijze mee om weten te gaan. Erg goed geacteerd en zeker richting het einde erg pakkend op emotioneel gebied. De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers is erg oprecht en mooi. Gelukkig is het niet de hele film een zware film en is er lange tijd genoeg ruimte voor luchtigheid, geestige dialogen en uitdieping van de personen. Maar wanneer het tijd is om de kijker te treffen, lukt dit ook goed.

3,5*

Uitstekend drama dat op een luchtige manier wordt verteld. Daarbij deden de beelden van Amsterdam natuurlijk leuk aan. Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van ziekte en ellende films, maar zo af en toe pik ik er eentje mee. Zo vond ik Alice ook helemaal niet verkeerd. Nu hadden we te maken met twee kankerpatiëntjes die wisten dat ze geen lang leven zouden krijgen. Dus probeerde ze er maar het beste van te maken. Vooral de rol van Woodley vond ik subliem gespeeld. Die krijgt vast nog een mooie toekomst tegemoet. De rol van Willem Dafoe vond ik daarin tegen buitengewoon irritant. En helaas komt die vogel doodleuk op de begrafenis van Gus. Jammer en onnodig Daarbij wordt en werd er geen woord Nederlands gesproken in Nederland. Maar de beelden zijn mooi en de muziek vond ik ook dik in orde. Vervelend werd de film nooit ondanks die vervelende ziekte waar veel mensen aan lijden en sterven. Het foutje in onze sterren. Overall vond ik het een prettige film om naar te kijken ondanks het zware thema. En al helemaal om steeds maar weer met dat ding te lopen. Dan mogen we gezegend zijn dat we niets hebben.

Een Weeffout In Onze Sterren weet de ontroering te triggeren. Romantiek, tragiek en sentiment roepen emotie op en daar gaat het in deze film om. Doel bereikt! De twee jonge acteurs spelen een uitstekende hoofdrol en Willem Dafoe is in een kleine bijrol als asshole goed op dreef.

Familiepak tissues bij de hand houden!

Goede film.

Ik heb het meestal niet erg gericht op hele droevige drama's maar de cast deed mijn wenkbrauw wel optrekken dus heb ik hem aangezet. Was toch wel verrast. Het onderwerp is natuurlijk wel zwaar en dat maakt wel droevige momenten dat de film goed opbouwt.

Had misschien zelfs wel de top 250 kunnen halen maar als het einde in beeld komt, Ik bedoel Dafoe op de begrafenis. gaat de film naar beneden. Dafoe speelt een goed karakter maar hij neemt alle droevigheid weg die de film zo mooi maakte. Hierdoor had er met een einde nog een klap bovenop moeten komen maar dat gebeurde niet.

Tsja, kan aan mij liggen. Maar toch.

Deze film wou ik een tijdje zien omdat door sommigen de vergelijking werd gemaakt met 'Me and Earl and the dying girl". Waar deze laatste me wat tegenviel, was deze "The fault in our stars" een schot in de roos. De thematiek is soortgelijk waarbij kanker bij jongeren centraal staat en vooral hoe zij en hun omgeving hiermee omgaat.

De één wordt steeds vergezeld door een zuurstoftank als trolley, de ander loopt rond met een beenprothese. The fault in our stars is een ontroerende liefdeshistorie die nooit te sentimenteel wordt, toch niet voor mij althans al begrijp ik dat de regisseur daar toch af en toe naar streeft. Daarentegen vond ik de cinematografie erg goed en waren de acteerprestaties van Shailene Woodley en Ansel Elgort uitstekend. Mooie chemie tussen die twee! En ook de dialogen en filosofische oneliners zitten snor. Het zorgt er ook voor dat dit de gemiddelde romcom overstijgt en je vragen gepresenteerd krijgt of het wel de moeite loont relaties aan te knopen in de wetenschap dat je er binnenkort toch niet meer bent. Waarom je netwerk uitbreiden als je weet dat je hen verdriet zal aandoen?

Ondanks het zware thema blijft de film bovenal luchtig en makkelijk verteerbaar. Fijne personages, duidelijk ingespeeld op elkaar, humoristisch, spitsvondig, mooie subplot met het boek en bovenal een leuke trip naar het mooie Amsterdam. Alleen de rol van Willem Dafoe vond ik een beetje uit de toon vallen - hoewel op zijn acteerprestatie niet aan te merken was. Bizarre ontmoeting en bovendien vond ik zijn aanwezigheid op de begrafenis niet geslaagd. Het andere minpunt was de kus in het Anne Frankhuis die op het randje balanceerde. Voor de rest prima film! Nipte 4,0*.

Genre ligt mij over het algemeen niet zo, maar dit was wel weer even een andere slag.

Het is een liefdesfilm, maar nu met als thema: Kanker. We maken kennis met Hazel, een meisje dat al bijna haar halve jeugd lijdt aan deze ziekte, en ook op het randje van de dood heeft gestaan. Blijkbaar was dit al goed genoeg om toch optimistisch en positief bij de dag te leven. Ze heeft helemaal geen zin in een praatgroep met lotgenoten omdat ze denkt dat ze daar alleen maar weer in het diepe wordt getrokken... maar dit lot brengt haar wel bij de zekere Gus.

Er volgt al snel een vlam tussen deze twee patienten en het lot dat ze heeft getroffen lijkt de verliefdheid en de hechtheid alleen maar sterker te maken. Zodanig dat zowel de prothese van Gus als de zuurstoffles van Hazel niet altijd opvalt. Hazel kan Gus ook wel gebruiken; ze is fan van een boek met de ziekte als thema, maar het einde ervan is niet helder. De enige persoon die weet hoe het precies eindigt is de zekere Peter van Houten, een schrijver die woont in, jawel, Amsterdam.

En in plaats van om thuis weg te zitten kwijnen met allerlei medicatie trekken Hazel en Gus erop uit in de Nederlandse hoofdstad. Er wordt uitgebreid aandacht aan geschonken, alsof de kijker zelf de toerist is. Vele mooie en bekende shots, de teleurstellende doch schrijnende ontmoeting met Peter van Houten (leuk vertolkt door Dafoe) en uiteindelijk het avontuur door de stad zelf, met als hoogtepunt, dat bankje. Jammer echter dat ze op het laatste half uur toch wel terug naar huis gaan. Maar ook dat levert nog wat ontroerende momenten op.

Leuke bijrol is ook de blinde Isaac en dat hele gedoe rond zijn vriendin. Ook de ouders van Hazel zijn erg sympathiek neergezet en nergens wordt de film hopeloos.... maar helaas vaak nog wel te Amerikaans, waarbij het over de toppe nog wel eens om de hoek komt kijken. Neem bijvoorbeeld die scene in het Anne Frank Huis... Ja, dat was nou toch wel even te veel voor het goede. En misschien is het ook wel een gewoonte van de Amerikanen in het algemeen om de dingen mooier te maken dan het al is... Echter blijft het gelukkig in deze film wel minimaal... ook al zijn de neigingen aanlokkelijk.

Het einde was wel, ondanks het soms overbeladen momentjes, wel erg sterk.

Al met al, wel een van de betere Romantische films uit de US.

3,5*

Ik recenseer slechts heel sporadisch een film: alleen als ik deze vreselijk slecht of vreselijk mooi vind. A fault behoort tot de laatste categorie. Mijn god, wat had ik het te kwaad tijdens de film, het snot liep uit mijn neus en door de tranen zag ik soms niks meer. Dit meen ik serieus, niet sarcastisch. Het verhaal greep me bij m'n strot. Ik leefde zo erg mee met deze jonge mensen. En dan te bedenken dat deze situaties ook in het echt kunnen gebeuren. Hazel vond ik echt een lieverd, net als Gus. Uitstekende casting. De scene waarin Hazel op bed ligt en haar verdriet niet meer de baas kan vond ik hartverscheurend. Ik denk dat deze scene niet beter zou kunnen worden geacteerd. Net als de scene met Gus in de auto bij het tankstation.