The Fault in Our Stars (2014)

Plat, sentimenteel geneuzel. Vreselijke film.

Mooie film, gericht op sentiment, maar daarom niet minder goed. Van te voren dacht ik dat het wel heel cliche zou gaan wordebn, maar at viel erg mee. Goede acteurs die een mooi samenspel laten zien.

wat is er plat aan volgens jou ?

Het is een lieve film. Mits goed gedoseerd, erg fijn.

Geïntrigeerd door het verhaal heb ik na mijn eerste kennismaking een paar maanden geleden met deze film het boek “Een weeffout in onze sterren” van John Green gelezen. Green heeft zich laten inspireren door eigen ervaringen als geestelijk begeleider in een kinderziekenhuis en in het bijzonder door zijn contacten met een jong gestorven kankerpatiënte. Die contacten leidde bij hem tot de conclusie dat de standaardreactie om medelijden te hebben met deze doodzieke kinderen geen recht doet aan het feit dat een aantal van hen in weerwil van hun verschrikkelijke vooruitzichten nog volop in het leven wil staan.

Dat laatste gevoel weet de film, die ik nu twee keer gezien heb, uitstekend over te brengen. Maar een probleem blijft dat je je als gezonde lezer / kijker deze paradoxale gemoedstoestand van de hoofdpersonages maar moeilijk eigen kunt maken. Gezien de impact van het verhaal zijn de paar missers niet meer dan pietluttigheden. Diep onder de indruk heb ik mijn waardering verhoogd naar 4½*.

Een lastige film om te beoordelen. Ik had heel veel zin in deze film moet ik zeggen. Coming of age valt dit ook onder toch? Of een beetje . Anyway, fan van Woodley geworden dankzij The Spectacular Now en daarnaast sprak het script van deze Fault in Our Stars me wel aan. Woodley speelt weer top, Elgort kan aanvankelijk aardig bijbenen maar speelt zijn rol naarmate de film vordert wat minder. Het euvel waar ik echter met name tegenaan loop met deze film is dat de regisseur te snel en te geforceerd een gevoelige snaar wilt raken bij de kijker. Zo komt dit op mij over in ieder geval. Daardoor kom ik niet helemaal lekker in de film te zitten en pakt het verhaal me niet zo. Neemt niet weg dat de slotscene heel veel goed maakt. Daar hield deze jongen het niet bepaald droog. Prachtig. Toch een compliment voor Josh Boone .

Ik noem dat eerder typisch Amerikaans sentiment (bv overdosis aan "I love you's") . Maar persoonlijk vind ik plat geen goede kwalificatie voor een film over dit ondewerp.

Maar goed, zoveel mensen en net zoveel meningen

Dit was een verrassend goeie film. 'k had eigenlijk totaal geen verwachtingen bij deze film, maar 'k vond deze echt goed. De film kon me van begin tot einde boeien en was meeslepend.

De cast deed het ook erg goed en kwam overtuigend over.

'k vond dit een mooi, meeslepend drama en zeker het bekijken waard. Dit is ze absoluut een die 'k nog ga her bekijken.

Uiteindelijk toch wel een lieve film over een zwaar thema waar niet alleen de doelgroep (toch de tieners lijkt me zo) en masse naar de zakdoekjes zullen gaan grijpen. De film mixt humor met drama en romantiek, al wordt er soms (veel) te vet aangezet (die hemeltergende ovatie in het Anne Frank huis, hoe kom je er werkelijk op) en dreint de film eenmaal terug in Amerika een beetje door. De scenes met Dafoe waren ook wel erg ongemakkelijk, ongeloofwaardig en over the top.

Al met al ben ik dus wat ambivalent over deze film, John Greene (die we nog even op het vliegveld zien) volg ik al jaren trouw met zijn CrashCourses op Youtube en ik had gezien zijn stijl daar iets minder zwaar aangezet melodrama verwacht. Voor het boy meets girl genre een aanrader, maar helaas niet de moderne klassieker die ik misschien een beetje verwacht had.

Mooie film, af en toe een traantje weggepinkt

Heel mooie film en goed acteer werk. Een flim om blij bij te worden, ondanks het tragische gebeuren.

Deze veelal bejubelde film vandaag proberen te bekijken maar ik moest er helaas al na 50 minuten de brui aan geven. Dit mierzoete en over sentimentele product trek ik eenvoudigweg niet - zeker niet op 1e kerstdag - en als ik de recensie van Ramon K zoal lees wordt het alleen nog maar erger. Bovendien vind ik die Laura Dern een vreselijke onuitstaanbare actrice.

Niet afgekeken, dus geen stem. Kunnen de aanbidders van deze film ook weer tevreden zijn.

Viel mee.

Het is Hollywood ten voeten uit natuurlijk. Je moet er dan ook in gaan als het ware het een genre film is. Net als bij velen horror of actie, zit er geen grijze zones in, maar voor iedereen die een geliefde heeft waar die ziels veel van houdt, is het niet zo moeilijk om mee te kunnen in de sprookjes werkelijkheid van deze film.

De film omzeilt het echt vervelende vrij netjes. Anne Frank scene was vreselijk dat staat vast. Maar verder waren de twee acteurs lief, en de scene dat ze verliefd geraken verterend. Vond juist dat je niet veel van het aftakelen van de ziekte te zien krijgt een fijne afwisseling. Dat is juist nog platter en makkelijker spelen op de emotie. Doet de film dat uiteraard best, spelen op de emotie. Maar je kunt je afvragen of dat bij dit thema niet altijd het geval is ook al geef je ze wat mindere eigenschappen. Nergens hoogstaand maar prima gemaakt.

3 sterren.

(gezien op 30 december 2014)

Dit is geen vreselijke film. Het leven is wel oneerlijk, vooral als het jonge mensen treft. De dood is altijd klote. Soms kan humor (ook aanwezig in de film!) soelaas bieden. Al is het maar even.

De scène in het Anne Frankhuis was er om te vertellen dat er voor alles een oplossing moet gezocht worden. Denk aan alle mooie dingen om je heen en wees gelukkig. (Wat niet wegneemt dat ook ik het daar moeilijk mee heb.)

Iedere kleine oneindigheid is waardevol. Er zijn oneindig veel getallen tussen nul en één.

Of dit gefilosofeer (uit de film!) helpt, weet ik niet. Dat de film bijzonder aangrijpend is weet ik wel.

Als je een liefdesleven lijd en ziek bent , ik bedoel niet specifiek Kanker ,maar griepje ofsow en dan deze film op zet , dan past het wel allemaal in de stemming toch?

Wat een belachelijk hoge score voor deze RTL 4 film.

Persoonlijk vond ik het niet pakkend. Heb betere films gezien met dit thema.

Acteerwerk op zich was goed maar het verhaal is echt onder de maat. Zwaar overtrokken her en der en puur voor het effect. De opnamen in Amsterdam vond ik leuk om te zien maar daar is echt alles wel meergezegd.

Helemaal eens met eRCee.

Zeer zeer erg. Bij vlagen (ahum, sporadisch, ik bedoel: een zeldzame keer) aangrijpend. Maar ook: heel Amerikaans, kortom oeverloos sentimenteel, en nogal puberaal. Samengevat: niet echt genietbaar. Een jongerenfilm, misschien?

1,75*

De ultieme chickflick is natuurlijk The Notebook, maar dit is ook een hele aardige. Op de rand van melodramatisch sentiment en oprechte emotie zal deze film voor velen in het verkeerde keelgat schieten. Vooral de door het leven getekende ouderen geloven niet meer in deze sprookjes geloof ik. Zelf ben ik wellicht nog jong genoeg, of wellicht sta ik gewoon wat positiever in het leven.

The Fault in Our Stars liet mij niet onberoerd en dat is toch uiteindelijk waar film kijken om gaat?

Enige minpunt vond ik toch wel dat de Nederlanders niet of nauwelijks Nederlands spreken. Amerikanen hebben zo'n onverklaarbare afkeer tegen het moeten lezen van ondertiteling...

Een film die mij raakt. Moest even wennen in het begin... Maar het goede acteer werk en het realisme maakte deze film zeer indrukwekkend. Waar mijn vrouw de traantjes regelmatig rijkelijk liet vloeien (te bekend met deze ellende), kon ook ik mijn traanbuisjes niet gesloten houden en dan scoort een film bij mij altijd hoog... PUNT!

Blijft geweldig om te lezen hoe meningen uiteenlopen. Over smaak valt niet te twisten... Het moment, je feelings, alles telt als je een film gaat observeren. Een zak chips halen zonder de pauzeknop kan al fataal zijn voor je kijkgevoel... Ik ben een bevoorrecht mens dat ik maar weinig films afkeur... Van mijn 3000 titels heb ik misschien 5 bagger films bekeken... Heerlijk!

Ik was vooraf vrij cynisch over deze film. Al die meisjes die hier lyrisch over waren en naar 'het bankje in Amsterdam' moesten, ik vond het maar wat overdreven. Dacht ik, tenminste. Ik werd namelijk behoorlijk geraakt door de film. En niet omdat het gaat over iemand met kanker, maar omdat er mooie en ontroerende film is gemaakt over iemand met kanker. Door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en het realisme wat ze neer zetten kwamen bij sommige scenes eventjes de tranen opzetten. Er zijn echt wel dingen op de film aan te merken, maar dat wil ik eventjes vooral niet doen. Gewoon een erg mooie film die raakt, 4*

Dit is zeker een heel heftige film, maar het is niet helemaal mijn ding. De 2 hoofdrolspelers spelen perfect, maar toch weet de film mij niet helemaal te pakken. Het verhaal 'Van Houten' vind ik zelf niet zo boeiend. Ook het goed bedachte 'nep sigaret' wordt een beetje uitgemolken. Goed om deze film een keer te zien (qua problematiek en thema), maar niet helemaal mijn ding.

Een film vol emoties heeft altijd het gevaar om melig te worden. Het is film en de emoties zijn immers gespeeld. De maker neemt zijn tijd en zet niet de pijn en de dood centraal - wat je bij veel films in dit thema ziet - maar net de levenslust. Genieten van het leven, echte liefde, de kleine dingen van het leven. Opvallend dat niet de zieke personages het meest afzien, maar de mensen rond hen die niet weten hoe ze er mee moeten omgaan. Zij die sterven halen blijkbaar meer uit het leven omdat ze net beseffen dat het zo kort is.

Knappe prestaties van zowel Shailene Woodley en Ansel Elgort, twee acteurs die toch nog niet zo bekend zijn maar al wel iets moois neerzetten. Namen om in 't oog te houden. De bijrollen zijn dan wel bekender, maar slorpen gelukkig niet alle aandacht op. Af en toe dreigen die de trein van de sporen te halen, maar Woodley en Elgort blijven de centrale figuren die de teugels strak in handen houden.

De film heeft misschien wat tegen om het bij de critici te halen: veel sentiment, liefde en humor. Niet het ideale recept om in top-lijstjes te komen. Maar gelukkig trekt het wel z'n publiek. En het is toch wel goed gedaan. Deed me wat denken aan Intouchables of Scent of a woman. Geen pure drama, maar komische tragedie met een lach en een traan. Hartverwarmend in alle eenvoud, als je hier van houdt.

Mooie film. werd er door gepakt. Erg prettig dat het geen standaard is.

Mooie aangrijpende film die me toch verast heeft. ik vond de film heel goed en vooral emotioneel, het acteerwerk was heel goed voor acteurs die ik nog niet ken en nog niet bekend zijn is dit zeker goed geacteerd. de film verveelt niet en met een paar hartverscheurende scenes in. vind ik dit een verassend goede film!

Een aanrader is deze film! Pak een doos tissues bij de hand, maar bereid je ook voor op de humor en de diepzinnigheid. Ik weet zeker dat ik deze film nog een keer ga zien. En ik denk daarna zelfs nog een keer. Omdat ik denk dat er nog van alles in te ontdekken valt. En heel misschien ben ik dan niet meer zo overdonderd door mijn tranen, maar zie ik juist de liefde en de schoonheid van het leven.

Volledige recensie op Ebella.nl: Recensie Ebella.nl

Het boek The Fault in Our Stars heb ik ademloos gelezen. In het boek werden er andere kanten belicht van het hebben van kanker met een goede dosis humor. Na het lezen van het boek had ik wel mindere verwachtingen van de film, omdat het boek echt goed was. Dit bleek inderdaad wel een beetje het geval, helaas. Maar ik ben nog steeds verliefd op het verhaal. Het feit dat een deel van de film ook zich in Nederland afspeelt vond ik ook erg leuk om te zien. Zou de film zo nog een aantal keren willen kijken.

Met hoge verwachtingen, gezien de score op Imdb en hier, de film bekeken en wat een teleurstelling is

deze film. De film wordt echt met een luchtigheid verteld, die van verre verschilt met de realiteit en de mannelijke hoofdrolspeler Ansel Elgort, die 95% van de tijd met een big smile in de ronte loopt,een sigaret in zijn mond en een mooie jongen loopt te zijn. Wellicht leuk voor de vrouwelijke kijkers, maar zo vreselijk gemiscast voor deze film. Komt daar de hoge score vandaan zou ik bijna zeggen. Zij doet het nog wel aardig, maar zit met een mannelijke hoofdrolspeler die er niets van bakt.

Deze film heb ik dan ook met hangen en wurgen af kunnen kijken, maar er zijn betere films en betere cast, die hebben gezorgd voor een tranendal, maar zeker niet deze ondanks de verwoede pogingen.

Simpel maar effectief, pas op het einde ietwat sentimenteel (Augustus die luistert naar Hazels grafrede), en opmerkelijk naturel geacteerd door alle betrokkenen. Mooie film.

Formulefilm met een ziel.

Klinkt als een contradictie, maar door voldoende relativeringsvermogen en enkele gedurfde keuzes steekt deze film toch boven het gros van de jong-knap-en-terminaal-verhaaltjes uit.

Naast het verplichte knappe snoetje hebben de acteurs in deze film ook echt iets authentieks. Ansel Elgort is niet de gladde hipster met Taft-kapsel. En ook Shailene Woodley voelt niet aan als een fake Hollywoodmodel. Oh ja, ook een geamputeerd been of een zuurstoftank zijn doorgaans niet de beste ingrediënten om horden tieners naar de zaal te lokken. Maar kijk, het levert geen windeieren op. De twee hoofdrolspelers komen bovendien goed uit de verf als tortelduifjes, er is een mooie chemie.

Verder veel guitige conversaties. Bij het scenario kreeg ik af en toe flashbacks naar 80s-films als The Breakfast Club en consorten. Zo zijn de jonge personages absoluut niet op hun mondje gevallen en hebben ze elk hun eigen speciale manier om hun emoties te sturen. Vooral de jongen met het glazen oog lijkt zo uit een John Hughes-prent geplukt.

Zoals het een formulefilm betaamt moet die humor naar het einde toe wel plaats ruimen voor kommer en kwel. Hier gaan de makers toch ietwat de mist in, zeker aangezien de uitwerking behoorlijk cliché is.

Een ander puntje van kritiek is het gebrek aan pit op audiovisueel vlak. Qua stilering zit deze film ongeveer op het niveau van een TV-serie. Beetje magertjes. Alleen de weergave van de chatconversaties vormde een leuk visueel detail.

Hoe dan ook een mooi project. 3*

PS: fans van deze film raad ik ook het Belgisch/Nederlanse 'Adem' aan. Gelijkaardig thema, maar zonder dat Amerikaanse gedoe.