Blue Ruin (2013)

Best sterk. Vooral behoorlijk sfeervol geschoten en de klankband is erg goed. Knap dat Saulnier dit eigenhandig heeft geproduceerd, geregisseerd, en ook nog de DOP was. Ook met een interessant verhaal als basis, dat weliswaar iets dieper had mogen graven. Desalniettemin de moeite waard. 3.5*

Bijzondere film met een vrij traag verhaal, maar die toch in de uitwerking veel indruk maakt. Het thema 'wraak' uit zich door het slome moveren van de protagonist in een haakse positie, waarbij de gevoelens van wraak niet emotioneel waarneembaar zijn. Zwarte humor ligt er na enige tijd bovenop en zet gaandeweg de film in een ander daglicht. Fysiek gezien gaat het er zeker van komen en creëren diverse plotwendingen merkwaardige verhoudingen binnen het geheel. Het is een groteske wraakfilm van een merkwaardig kaliber, die ondanks de traagheid en de onzinnige typetjes nu juist het kijken waard is.

Een film met een boodschap over wraak lijkt Blue Ruin op het eerste gezicht niet te zijn, toch zijn er zeker dingen waar over kunnen worden nagepraat. Zo is het einde van de film zo klaar als een klontje boter, maar de boodschap die het einde wilt vertellen is vrij interpreteerbaar. Al met al is de film een prima film om te zien en een om zeker aan te raden aan liefhebbers van dit soort film. Daarbij komend dat de film voor slechts twee ton gemaakt is en eruitziet als een film van een paar miljoen geven de film extra credits. Uiteindelijk is het plot echter wat te rechtlijnig om er meer van te maken dan het is, een prima wraakfilm die zeer droge grappige momenten biedt, expliciet geweld en daarnaast een bijzonder sterke opening heeft. Helaas wordt dat niveau nergens meer gehaald, anders was het een zeer goede film geweest.

‘Blue Ruin’ Review | Filmtakers

Interessante en vrij originele wraakfilm, waarin de aan lager wal geraakte Dwight (Macon Blair) wacht op het moment dat de moordenaar van zijn ouders uit de gevangenis komt. Traag en bij vlagen aan de saaie kant, maar tegelijkertijd intrigerend en sporadisch ultra-gewelddadig. Niet helemaal geslaagd dus, maar qua akteerwerk en vormgeving in orde en er zijn veel treffende momenten.

Blue Ruin voelt vooral aan als een visitekaartje van Jeremy Saulnier. Het zou me niet verbazen als dit ooit voor hem is wat Duel is geworden voor Spielberg, een soort film waarin hij laat zien wat hij kan. Dat doet hij niet op een flitsende manier zoals veel beginnende regisseurs, maar met een stevige hand en een flinke controle op zijn thrillerelementen. Het verhaal is vrij standaard, maar Saulnier haalt eruit wat eruit te halen valt. Het is constant spannend, want hij weet hoe hij een scène moet opbouwen en schieten voor maximaal effect. Dat het verder allemaal erg minimalistisch is, zonder grote muzikale cues, groteske filmische effecten, grote acteerprestaties of plottwists, is extra knap. Het is een wraakfilm die de gevolgen van verschillende acties overziet en veel meer niet.

Daardoor is dit gewoon enorm vermakelijk, een constant puntje-op-de-stoel ervaring, met wat extra humor, een aardig beeld van een bepaald deel van de Verenigde Staten en een boeiend hoofdfiguur. Macon Blair is zo iemand die ik verwacht veel vaker te gaan zien in de toekomst, wellicht in een carrière als Paul Giamatti of Michael Shannon. Hij weet erg veel over te brengen met weinig woorden (niet dat de dialogen die er zijn slecht zijn, integendeel). Leuk ook om Devin Ratray hierin te zien, die net als in Nebraska weer een kleurrijke vorm van Amerikaanse white trash mag spelen.

Blue Ruin is wellicht te weinig verrassend om echt een lange indruk achter te laten, maar als spannende thriller en als aankondiging van Saulnier is het een erg fijn stukje cinema. Sowieso een sterke aanbeveling voor een avondje suspense.

3,5*

Dead man walking in een wraakthriller zonder toeters en bellen. Sereen en berustend met beheerste fotografie en een af en toe lichtelijk sinistere ambient score om die ambiance nog wat te versterken. Saulnier heeft het onder controle, rondom zijn hoofdrol speelt exact het tegenovergestelde zich af.

Eentje die je in dit soort films doorgaans niet voor de kiezen krijgt. Op het oog een verlopen zwerver die leeft uit een barrel, maar onder de baard gaat een onopvallende, onzekere, stumper schuil, wiens leven eerder overhoop is gehaald. Geraffineerd en stilletjes aan wordt zijn relaas uit de doeken gedaan.

En dat terwijl hij ondertussen verstrikt raakt in een spiraal van geweld waar geen weg terug meer lijkt. Geen wilde capriolen wanneer de film de volop aanwezige wapens trekt, ook daar een zakelijke, bijna ijzige aanpak. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat idee maakt het beangstigend.

Als Saulnier een punt wil maken, zou dat het kunnen zijn, samen met het gemak waarbij zoiets tot stand komt, het zinloze en een al dan niet terecht gevoel van rechtvaardigheid. Er zitten voor Dwight per slot van rekening nog wat addertjes onder het gras. Klein maar fijn, deze ingetogen, doordachte thriller.

"I don't know how this ends."

Op het eerste gezicht lijkt dit de zoveelste wraakthriller, maar het gaat toch net iets dieper. Zelf zie ik enige gelijkenissen met een Out of the Furnace (2013).

Qua verhaal is het vrij rechttoe-rechtaan, ondanks dat je als kijker enigszins in het duister wordt gelaten door de zwijgzame protagonist (sterke rol van Macon Blair) die aan lager wal is geraakt. Maar gedurende de speelduur wordt al gauw duidelijk hoe - simpel - de vork in de steel zit.

Het verloop mag dan erg slow burn zijn, maar daar krijg je wel een hoop mooie, sfeervolle shots en onderhuidse spanning voor terug. Hoewel als het erop aankomt, deinst men niet terug om de actie rauw in beeld te brengen. Zeker als je met zo een onbehouwen antiheld te maken hebt. Tevens kon ik enkele momenten met subtiele, zwarte humor wel waarderen.

Al met al een intrigerende thriller die wellicht niet voor iedereen is weggelegd, maar als je door de traagheid heen kan kijken, zit je goed bij 'Blue Ruin'.

Kleine 3,5 sterren.

Vrij donker en sobere thriller. Het verhaal is niet bijzonder en wordt op een rustige, stille maar boeiende manier verteld. Het geweld is hard en grof, maar past bij de kleine boodschap die de regisseur wilt meegeven. Blair zet zijn personage prima neer en belooft nog wel wat voor de toekomst. De scene met de tijdschakelaar is memorabel.

Sterke maar niet voor iedereen weggelegde thriller. 3.5/4.0

Blue Ruin is een lekkere weg kijker van een wraakfilm. Niet heel bijzonder maar weet van begin tot eind je aandacht vast te houden. Blue Ruin is niet bijster origineel en gelukkig maakt dat niet zoveel uit omdat het een film is die even zijn tijd neemt om in het verhaal te komen, en je beloond voor je geduld. De film is vrij sober als je kijkt naar de cast, budget en promotie. Dit is in het geval van Blue Ruin zeker geen kritiek omdat regisseur Jeremy Saulnier deze middelen perfect weet te benutten. Blue Ruin weet zich goed staande te houden tussen alle wraakfilms en excelleert zelfs in een aantal opzichten. Je kijkt naar een wraakfilm zonder poespas, een film die niet meer probeert te zijn dan het is.

Macon Blair speelt simpelweg briljant. Zelden heb ik een man zo overtuigend zien spelen in een wraakfilm. Hij weet zijn karakter vanaf de eerste seconde sympathie te geven. Als kijker wil je het beste voor Dwight omdat je alleen al door in zijn ogen te kijken, kan zien dat hij heel veel geleden heeft. Naarmate het verhaal vordert verandert het leven van Dwight en Blair weet daar goed op in te spelen. Blair is een vrij onbekende acteur die hopelijk dankzij deze film meer veel betekende rollen kan spelen. Ik gun het hem in ieder geval van harte want hij heeft duidelijk de film op zijn schouders gedragen.

Blue Ruin is een film die geen reden heeft om niet gezien te worden. Het is een sobere wraakfilm waar de filmwereld nog wat van kan leren. Het kan namelijk: een goede film maken met beperkte middelen. Ik ben in ieder geval blij dat deze film mij niet is voorbijgegaan, helaas zal dat bij een hoop andere mensen wel zo zijn geweest.

3,5*

Dit is weer zo'n film die zogenaamd een goede opbouw en een verhaal heeft een hoger geschoolde film. Voor mij is het een draak van een film wilde hem na 10 minuten al afzetten omdat er gewoon niets gebeurd. daarna bleek er toch een verhaal in te komen en ik heb hem toch maar afgekeken. maar wat een ontzettend trage film. snap niet dat deze film zo'n hoog cijfer heeft gekregen. je kunt tussendoor gewoon koffie zetten zonder bang te zijn dat je iets mist.

Grijpend vanaf het begin. Mooi geschoten en toch echt geen standaard wraakfilm. Saulnier neemt inderdaad zijn tijd, wat sommigen als traag zouden kunnen ervaren, maar er gebeurt toch echt genoeg. Ik heb in elk geval geen moment gedacht dat het plot stil lag, of me verveeld.

Macon bleek een behoorlijk goed acteur, die veel kan zeggen met zijn blik en lichaamstaal. Verrassend ook om eens een ordinary Joe in zo'n film te zien. De muziek is redelijk understated, versterkt de beelden waar dat nodig is, maar af en toe komt er even een popsong doorheen, al viel me dat eigenlijk alleen aan begin en eind op.

Ben benieuwd wat deze man nog meer gaat doen, las dat hij een hoop op het spel zette financieel om deze film te maken. Paid off, wat mij betreft!

Sterk gefilmde wraakfilm of liever soort van familie-vete die uitgevochten wordt in de VS.

Komt beetje kabbelend op gang en het thema is misschien wat overbekend, maar genoeg aan spanning en goede hoofdrol inclusief fijne beginnersfoutjes.

Zonde dat Blue Ruin het sterke begin niet weet vast te houden. Want vanaf het moment dat Dwight zijn wraak genomen heeft is de film ook direct een pak minder sfeervol. Zonde, want het begint allemaal lekker pakkend. Macon Blair heeft zeker met zijn baard een charismatisch uiterlijk en acteert prima, de locaties zijn mooi en een en ander is stylistisch gefilmd. In de tweede helft kabbelt het allemaal maar wat voort. Maar omdat het nergens écht saai wordt kan ik het ook weer geen onvoldoende geven.

2,5*

Harde wraakfilm die me goed is bevallen. positief is dat de wraakengel hier een gewone Jan Modaal is, een in verval geraakte kerel die uit is op de moordenaar van zijn ouders, zo zal blijken. Dat maakt dat je als kijker makkelijk meeleeft met Dwight. Dat moet ook wel, aangezien de camera bijna 100% op zijn huid zit.

Het tempo is traag, de dialogen minimaal maar vond het hier helemaal niet storend. Het zorgt voor een gevoel van onbehagen en een onderhuidse spanning. Er gebeurt ook voldoende in dit anderhalf uur om de aandacht er bij te houden. En wat een rauwe sfeer wordt hier ook neergezet : genieten geblazen. Weer jammer dat zo'n film de bioscopen bij ons niet bereikt heeft. Kan me toch niet herinneren dat ik deze op een affiche in België zag (?). Wraakfilms zijn er in alle geuren en kleuren, maar deze is een aanrader in zijn genre vind ik.

Aardige film waarin een man de moordenaar van zijn ouders opzoekt als deze wordt ontslagen uit de gevangenis. Het verhaal stelt op zich niet al te veel voor van deze wraakfilm. De uitwerking is wel iets minder conventioneel. Zo zijn de dialogen vrij spaarzaam en is het tempo traag. Een goeie sfeer en hier en daar wel spannend.

Originele wraakfilm.

Vaak is de hoofdrolspeler in een wraakfilm een kille meedogenloze moordmachine. In deze film is hij een nogal neurotisch en ontaard persoon, die niets meer te verliezen heeft nu hij vrijwel in de goot ligt.

Macon Blair kende ik nog niet. Hij overtuigt hier als een merkwaardige man. Achter zijn bange voorkomen schuilt meer dan je in eerste instantie zou denken, al word je over zijn achtergrond niet veel wijzer, behalve de motieven voor zijn handelen.

Zijn berekende plan leidt tot een reeks van impulsieve en onberekenbare (re)acties.

Het verhaal stelt zoals bij veel wraakfilms niet heel veel voor, maar de chaotische en rauwe uitwerking alsook de losse vertelstructuur zorgt dat deze film onderhoudend is.

Net genoeg diepgang, zodat het geen kolder is, al komt het soms wel zo over, door de aparte en vage personages.

Een goed misdaad/drama/thriller film...

Prima verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Te snel camerabeweging...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Hm, hier had 'k wel wat meer van verwacht. Het tempo lag toch wel iets te laag naar m'n zin. 'k vond het geheel ook maar matig te boeien. De cast deed het niet slecht en verder zag het er redelijk grauw uit.

't was niet helemaal m'n ding en hoef deze toch niet meer terug te zien.

Aardig, maar mist toch wat ballen.

Vooral het eerste gedeelte van de film, met Dwight als zwerver, maakt het wel waar. Klinisch, en erg sfeervol. Bovenal een overtuigende performance van Blair. Geen koelbloedige killing machine gelukkig, maar eerder een doodgewone, burgerlijke lul.

De rest van de film blijft ook vermakelijk, verveling was er zeker niet bij, maar echt groots wil het nergens worden. Visueel blijft het allemaal netjes binnen de perken, met de soundtrack had ook meer gedaan kunnen worden had ik zo het idee. Blijft wat teveel op de achtergrond treden ook vooral. Ander puntje van kritiek is de ietwat teleurstellende climax, zeker aangezien je er toch een behoorlijk tijdje op hebt moeten wachten.

Toch best jammer allemaal, aangezien de film op veel vlakken origineler is dan het leeuwendeel van de films uit het wraakgenre. Beetje meer panache en het had zomaar een topper(tje) kunnen zijn. Ondanks dit alles wel een vermakelijk filmpje, waarbij vooral het eerste halfuur er echt uitspringt. Kleine 3,0* voor deze.

Onderhoudend, zeker het begin van de film waarbij de richting nog wat onbekend is en nauwelijks een woord gesproken wordt.

Daarna zeker nog aardige scenes maar het gaat wat mij betreft wel als een nachtkaars uit.

Over het geheel genomen ook te vlak en Macon Blair als Dwight weet mij niet helemaal te overtuigen.

Ik bewonder de aanpak van de film. Gedurfd. Erg veel suspense. Ook erg goed en overtuigend geacteerd. Lekkere stiltes. Je blijft echt geboeid kijken. Maar (omdat het mijn genre niet echt is) het werd me aan het eind te gewelddadig en op een gekke manier zinloos bruut. Voor de liefhebber een climax, voor mij een lichte afknapper. Maar de film staat als een huis.

2.5 *

Bruut wraakfilmpje die lekker weg kijkt.

Met een duffe sul van een wraaknemer die niets meer te verliezen heeft verwacht je niet dat het nog wat wordt, maar integendeel, de wraak wordt genomen!

Het minimale gebruik van dialoog en muziek vond ik de film goed doen. Het blijft spannend en boeiend van begin tot het end.

Iets anders dan "man vermoord iedereen uit wraak en meer niet".

Hier gaat het ietsje dieper. We volgen Dwight, die nog steeds niet over het feit is dat zijn ouders zijn vermoord enkele jaren terug. Hij probeert de pijn blijkbaar te verzachten door er zoveel mogelijk op uit te trekken met zijn roestbak "Blue Ruin". De stoppen slaan helemaal door wanneer hij verneemt dat de moordenaar word vrijgelaten. En of het nou tegen al zijn principes ingaat, hij moet er iets tegen doen. Uiteindelijk gebeurd er wat je mag verwachten. Maar één vergissing was al fataal geweest, waarbij, naast dat Dwight doelwit word van de familie, ook nog niks weet van een schokkend geheim in zijn familiegeschiedenis.

De uitwerking is toch echt wel meedogenloos en de film liet me ook regelmatig met een benauwend gevoel zitten. De Zuidelijke settings en de montage zijn broeierig en sompig en vormen een perfecte achtergrond bij dit concept. Het acteerwerk was ook keurig gedaan, en ook Dwight is eigenlijk alles behalve een koelbloedige killer. Het zit oorspronkelijk niet in zijn bloed en dat merk je overduidelijk in deze film. Het einde is keihard.

Hoe maak je een wraakthema origineel; gewoon een andere pad bewandelen en iets dieper gaan. Dat heeft de regisseur met Blue Ruïn kunnen bewijzen.

4,0*

Geen typische wraakfilm, bovendien doet die term de film ook te kort.

Meer een meeslepend drama, die intiem en subtiel is neergezet.

De paar grafische scenes maakten het realistisch en intens.

Wat mij betreft had het drama veel meer uitgewerkt mogen worden,

meer verdieping in de karakters. Daardoor pakt het geheel me minder.

*3.0

Blue Ruin

Blue Ruin is een exacte productie waarbij ik kan vertellen dat het niet mijn voorkeur heeft. Mijn hart gaat niet sneller kloppen bij het kijken van Blue Ruin. Dit is zo'n typische productie waarbij ik blij ben dat ik de plotomschrijving vooraf eventjes gelezen heb. Wanneer ik dit niet had gedaan zat ik met de gebakken peren hier in mijn gloednieuwe bureaustoel want dan wist ik voor de helft niet waar deze film over gaat. Informatie komt heel traag op je af, je word eerst nog beloond met een paar mooie scenes, dat wel. Onder andere de badkamer scenes dat hij Wade in zijn nek en hoofd steekt.

Deze wraakfilm heeft een prima verhaal in zich verwerkt. Een echte 'wraak' film kon ik het niet noemen, die zie ik liever in het horror genre waar iedereen open gehakt word. Toch is dit een leuk alternatief. De vader (en volgens mij ook de rest van de familie) van Dwight is vermoord door Wade. Hij gaat op jacht wanneer hij hoort dat Wade weer vrij komt. uiteindelijk vermoord Dwight bijna de hele familie, en op het eind, doorzeefd met kogels, eindigt ook zijn leven.

Het concept was leuk, verhaal kon dus wel. De film was niet echt erg speciaal maar voor een tussendoortje of, zoals nu nood. Dat ik dus als nood in mijn kijk lijst ga zoeken is dit een prima vermaakje. Niks bijzonders, gewoon een redelijke avond wegkijker!

3.0*

Een Europese film uit Amerika. Zo voelt het toch aan. Zwartgallige humor die we niet gewoon zijn uit de VS. En het draait vooral rond de sfeer. De achtergrond komen we amper te weten, wat ook niet nodig is voor de film. Gewoonlijk zorgt teveel informatie in dit genre dat de spanning helemaal verdwijnt.

Hopelijk horen we nog meer van Jeremy Saulnier. Met meer centen, maar behoud van z'n stijl mogen we nog mooie dingen verwachten.

Langdradig, niks schokkends.

Niet onaardig, met name redelijk origineel. Geen standaard wraakfilmpje. Helaas is het een nogal langdradig geheel, tot op het punt in het huis. Daar is de spanning dan weer om te snijden. Feit is wel dat Saulnier een interessante eigenzinnige regisseur is. Al met al een kleine voldoende.

3*.

Toch wel genoten van deze wraakfilm. Trage opbouw, maar met veel spanning. Saulnier doet het uitstekend en beheerst perfect de feeling om spanning op te drijven met de uitstekende camerastandpunten, sfeer (donker en grauw) en de beperkte dialogen. Geen blitzfilm, maar de kracht zit hem in zijn eenvoud, stiltes, en opbouw.

Macon Blair deed het uitstekend. Ideale rol voor hem denk ik, acteren zonder veel dialogen. De onzekerheid en angst droop ervan af. Geen Rambo of superhero (gelukkig maar). Ook fijn om Devin Ratray nog eens te zien (Buzz uit Home Alone en Cole uit Nebraska).

De film verveelde geen moment. Geschoten met weinig budget, vrij donkere grauwe film ook van een gewone man die uit is op wraak. Geen topper, maar misstaat zeker niet. Biedt meer dan een hersenloze actiefilm, maar damn, dat wapenbezit is echt geschift in the States. Of hoe je met actie en reactie een totally f*cked up situation krijgt... nipt een 3,5* voor mij.

Goed!

Knap staaltje spanning van Saulnier. Wát een sprong vanaf Murder Party (2007)! Green Room (2015) vond ik ook al gaaf, maar hier lijkt hij het plot tot de ware essentie gestript te hebben. En zeer effectief.

Want heel veel intro is er niet, en expliciete uitleg ook niet echt. Toch duurt het niet lang voor we weten wie Dwight is, en waar hij naar op zoek is. Als hij door de politie opgepikt wordt aan het begin, wordt op indirecte wijze heel goed een beeld geschetst van zijn situatie.

Dwight is de sullige benadeelde, veel te oenig om een held te zijn maar zijn onhandigheid staat wel aan de basis van een realistische of minstens andersoortige benadering van veel wraakcliché’s. Als hij opschrikt van een lamp die aanspringt (nadat ie in slaap is gevallen tijdens een stake-out), hoe hij zijn gijzelaar in de kofferbak mist op drie meter afstand (en mooi onverwacht overmeesterd wordt), die kleine paniekerige reactie in zijn ogen als er iets niet meteen goed gaat. Prachtig gespeeld door Blair.

Pluspunt naar de camera, die héél geduldig en doelgericht te werk gaat. Verder weinig poespas aan deze film, zowel audiovisueel als plottechnisch is dit simpelweg zeer stijlvast en degelijk. Ook het streepje humor kon ik waarderen. Net toen ik dacht: ‘goh, je ziet personages niet vaak een glas water hervullen en weer leeg drinken’, wordt er gecut naar een grafsteen waar op gepist wordt. Nice.

Fijn filmpje. 3,5*