The Skeleton Twins (2014)

"Surprisingly emotional".

Nee dus, want ondertussen is er toch een zéér duidelijk patroon. De SNL komiek die zichzelf bewijst in een indie dramady, loopt al een tijdje erg goed. Ditmaal zijn Wiig en Hader aan de beurt, ze behoren nu officieel tot het clubje neem ik aan.

Vervelend zijn dit soort filmpjes meestal niet, maar verrassend ook allerminst. De focus ligt op het drama, met twee personages die het beiden erg lastig hebben in hun leven. Wilson loopt ertussen om de luchtigheid wat op te krikken, Wiig en Hader zorgen voor wat zwartere comedy.

Craig Johnson doet het aardig maar ontsnapt niet aan de genre clichés. Zachte muziek, wollige cinematografie, gebreide truien en veel trieste blikken. Echt wild zal ik er nooit van worden, al is het maar omdat de personages iets te ver van me af staan. Maar binnen z'n genre best een oké filmpje en de humor is meer dan aardig. Het drama is me alleen wat te nadrukkelijk.

3.0*

Deze indie film is een succesvolle mix tussen komedie en drama die vooral door de inzet en chemie tussen Wiig en Hader zo krachtig is. Het is een donker en deprimerend verhaal over de hereniging van een vervreemde tweeling die te dealen hebben met angst, pijn, depressies en suïcidale pogingen. Aan de andere kant kent het verhaal geraffineerde humor die vooral ontstaat bij de herleving van de jeugdigheid tussen de tweeling. Helaas werkt niet alles in de film en zijn de subplots met de oude liefde van Milo en de affaire van Maggie vrij oppervlakkig en saai uitgewerkt.

Best aardig drama met een mooie Kristen Wiig en een prima Bill Hader . De playback scene met het nummer van Starship - Nothing's Gonna Stop Us Now was werkelijk geniaal.

The Skeleton Twins Nothing?s Gonna Stop Us Now Lip-Sync - YouTube Starship - Nothing's Gonna Stop Us Now - YouTube Dus een film met een best wel heftig thema maar alleen al door de hechte band tussen broer en zus en na de scene met de play back werd ik echt vrolijk.

Aardig klein tragikomisch drama over een tweeling met suïcidale neigingen die elkaar na 10 jaar weer eens ontmoeten en er achter komen dat life sucks maar je er toch wel met de steun van de ander wat van kan maken.

Aanstekelijke en fijne kleine film. Ben sowieso een groot liefhebber van Wigg en helemaal van Hader. En zij spelen beide erg goed en ook leuk om ze eens iets serieuzer bezig te zien. Het is ook niet zo gek dat ze samen zo'n goede chemie hebben, slim gecast dus. Het verhaal is niet heel bijzonder maar weet wel genoeg te boeien en de aanwezige humor paste goed. Fijn sfeertje ook.

3.5*

Goeie film over een tweeling die elkaar na lange tijd weer zien, nadat ze beiden een eind aan hun leven wilden maken. Ondanks een aantal grappige momenten, leunt deze film zeker meer richting een klein drama. Een aantal prima dialogen en goed neergezette personages. Kristen Wiig en Bill Hader doen het leuk samen en de playback-scene is een juweeltje.

Film over twee mensen die niet bepaald gelukkig door het leven gaan en de oorzaak eigenlijk bij eigen karakteriële tekortkomingen moeten zoeken en dit ook wel beseffen maar dan nog de moeilijkheid ervaren om met elkaar om te gaan.

Pure drama komedie met trieste passages maar ook feel-good-momenten (de playback-scène is best prettig) doorspekken de film.

De sarcastische humor komt vooral van de rol die Bill Hader, zeer behoorlijk vertolkt. Ook Kristen Wiig overtuigt en dit in een film die in het eerste deel toch wel wat laagtes kent. Op die momenten is er dan ook geen muziek om wat te ondersteunen. Nadien gaat dat stukken beter.

Humaan.

Toch altijd wel leuk, dit soort films waarin komedie-acteurs in een wat serieuzer vaatje tappen, terwijl er vrijwel altijd wel een klein plekje vrij blijft voor wat humor. In dit geval zijn Hader en Wiig aan de beurt. Beide waardeer ik niet heel erg, maar hier passen ze goed.

Beide doen het dan ook goed. Beide karakters blijven humaan en subtiel en daarom krijgt de film iets meer inleving in de situatie. Het fijne aan deze film is dat alles ook gewoon humaan gebracht is en vrijwel nooit terugvalt in flauwe en irritante humor, wat ik wel vaker zie bij voornamelijk Wiig.

Tempo is soms wel onnodig traag. Regisseur Johnson slaagt er redelijk in om alles humaan neer te zetten maar doet soms te geforceerd zijn best om het allemaal nog extra subtieler te brengen. Dat had niet gehoeven, en het tempo had er daarom iets meer in kunnen blijven.

Ook is de film soms redelijk kort-door-de-bocht en behandelt eigenlijk net wat te weinig om echt indruk te maken. Een snel filmpje is het er wel mee, maar daardoor niet heel indrukwekkend of met veel impact. Gewoon een goede, humane film die boeit.

Het raakte me niet, maar de dialogen zijn soms aardig scherp. Diverse thema's worden in het daglicht gezet en allemaal krijgen ze net voldoende uitdieping om het tot een goed geheel te brengen.

Nadat Rich [Ty Burrell] zijn relatie met Milo [Bill Hader] heeft beëindigd, probeert Milo tevergeefs een eind aan zijn leven te maken. Hij ontwaakt in het ziekenhuis in het bijzijn van zijn tweelingzus Maggie [Kristen Wiig] die hij als naaste familie had opgegeven en eveneens overwoog een einde aan har leven te maken. Milo en Maggie hebben elkaar 10 jaar lang niet gesproken en hebben elkaar harder nodig dan ooit. Hader en Wiig zijn volstrekt geloofwaardig als broer en zus en het scenario van Craig Johnson en Mark Heyman is een diepgaand portret van een complexe, maar liefdevolle relatie waarin veel tweelingen – maar broers en/of zussen – zich zullen herkennen. Haden en Wiigs act op Starships “Nothing’s Gonna Stop Us Now” is een juweeltje.