Melody Time (1948)

Alweer een onweerstaanbare muzikale compilatie uit de oude doos. Verrukkelijke animatie, verrassende muziek- en verhaalkeuzes en boordevol humor, al zijn sommige fragmentjes een beetje aan de brave kant.

Vooral "Little Toot" is verschrikkelijk moraliserend en meteen ook het sufste deeltje uit de compilatie. Minstens even braaf, maar ruimschoots gered door de prachtige teken stijl, is "Johnny Appleseed", over een rechtvaardige weldoener die heel de wereld wil verblijden met zijn appelbomen. Dit segment is zeker qua stijl een van de beste dingen die Disney ooit heeft gedaan. Simpel, dromerig en tot in de perfectie geanimeerd.

De rest van de filmpjes experimenteren overduidelijk met nieuwe animatiestijlen (en in het geval van "Blame it on the Samba" ook met de combinatie live action/animatie), maar dat levert altijd wat fraais op. Zeker als in het geval van "Pecos Bill" (en de schitterende intro "Blue Shadows") ook nog een het verhaaltje meewil. De geschiedenis van Texas vertelt in pure slapstick-stijl. Zeker voor die tijd opvallend flitsend getekend met snelle humor en veel sight-gags.

Een absolute aanrader deze "Melody Time", niet alleen voor de liefhebbers van vroege Disney.

4 sterren.

Fantasia '48

Het begint een gewoonte te worden dat wanneer ik wat kan uitslapen dat ik een film kijk voor het slapengaan. Meestal kies ik voor iets luchtigs en aangenaam dus leek de Disney collectie die ik heb opgebouwd daar een ideaal oeuvre voor. Eerst wou ik voor Mary Poppings gaan maar die duurde me net iets te lang dus pakte ik maar iets dat daar in de buurt stond en dat was deze Melody Time. Geen idee waar de film over ging, de plotomschrijving op de hoes was op zijn minst summier te noemen maar de aanwezigheid van Donald Duck leek me al genoeg te zijn om me de gehele film te amuseren.

Wel, ik zat er dus serieus naast op dat gebied. Ik weet nog dat ik een aantal maanden geleden Fantasia eindelijk eens kon kijken (ik had die film nog nooit gezien maar vanwege de grote status erg benieuwd naar geweest) maar die viel enorm tegen. Melody Time lijkt dan ook een sequel op die film te zijn in de mate dat er weer wordt gekozen om een x aantal klassieke muziekstukken te ondersteunen met animatie. Het is een gegeven dat ik nooit echt zo heb kunnen waarderen want ik geraak altijd vrij snel verveeld. Hier is het dan ook weer van hetzelfde want maar één à twee filmpjes van de 7 konden me eigenlijk wat bekoren. Persoonlijke favoriet is dan ook het verhaal over Pecos Bill geworden waarin er een erg leuke touch wordt gegeven aan de reden waarom coyotes huilen. Langs de andere kant zijn het overgrote deel van de filmpjes enorm moraliserend waardoor het allemaal eerder nogal ergerlijk wordt dan amusant naar te kijken. Nu weet ik ook wel dat de Disney films in hun vroegere jaren (en ook in de latere films) soms nogal bol stonden van levenslessen en dergelijke maar toch, het wordt nergens zo erg zoals hier met Little Toot en de zijnen. Wat ook enorm teleurstellend was, was het segment van Donald Duck. De hoes sprak over grappen en grollen van de bekendste eend ter wereld maar meer dan wat gedans gebeurt er niet. Jammer, want hier had misschien wel meer in gezeten als het allemaal wat meer zoals dat laatste segment was geweest.

Wel leuk om een aantal bekende gezichten terug te zien zoals The Andrews Sisters. Die ken ik voornamelijk vanwege hun rollen in de allereerste Abbott & Costello films maar daar waren ze soms eerder wat vervelend. Langs de andere kant zorgden hun dans nummers vaak voor het nodige amusement maar hier hebben ze de pech dat ze voor het meest suffe fragment worden gekozen. Qua animatiestijl is dit trouwens nog redelijk geslaagd want praktisch elk fragment heeft toch zijn eigen stijl. Sommige fragmenten zijn geslaagd zoals het Donald Duck - samba fragment dat weliswaar saai maar op zich wel mooi en kleurrijk geanimeerd. Dat is dus wel degelijk iets dat ze in de Disney studio's blijkbaar nooit echt verleerd zijn want hoewel de stijl in de loop der jaren enorm vooruit is gegaan, met o.a. als hoogtepunt The Aristocats, is het van in het begin altijd wel oerdegelijk geweest.

Melody Time is dan ook een film die, net zoals met Fantasia, aan twee kanten snijdt. De verhalen zijn verouderd en redelijk saai te noemen maar vanwege de soms geslaagde animatie wordt nog wel enigszins interessant. Toch, dit blijkt niet echt mijn ding te zijn maar de allerkleinsten zullen zich hier wel goed mee kunnen amuseren.

2*

Disney blijft het volhouden om dergelijke animaties uit te brengen. Ik verschiet ervan dat ze toen nog volk vonden om hiernaar te kijken. Opnieuw een samenraapsel van korte animaties (moet de 6e achter elkaar zijn denk ik) met wisselend niveau die vooral teren op bekende melodieën en soms ook het in beeld brengen van bekende figuren als Donald. Men had hier beter korte animaties van gemaakt met meer tijd aan de afwerking en het tekentalent. Dat laatste gaat al iets beter dan bij de vorige compilatielangspeelfilms, al is het nog altijd wachten. Te bedenken dat Disney ooit klassiekers voort bracht als Bambi, Pinocchio, Dumbo, Sneeuwwitje,... en nu al enkele jaren iets klaarmaakt met samenraapsels waar concurrenten als Tom & Jerry gewoon korte metten mee maken. Disney in weeral een dieptepunt, het is nog wachten op een echte comeback.

Minder dan z'n voorganger.

Komt vooral omdat de film ook iets langer duurt en de beste filmpjes zich hier vooraan bevinden. Altijd gevaarlijk in een omnibus film. Daardoor begint het tweede deel vreselijk te slepen en wordt het lastig om alles rustig uit te kijken.

Vooral Johnny Appleseed was een leuke verrassing. Fijne tekenstijl met een rustig, dromerig sfeertje. Da's dan wel weer het leuke aan films als deze, je ziet ook wel eens wat geëxperimenteer. Bumble Boogie was ook leuk, bij Toot begint het jammer genoeg wat scheef te lopen.

Eerste onovertroffen irritatie is het Samba nummer. Vreselijk lelijk, vooral ook omdat er met echte mensen gewerkt wordt. Ook Pecos Bill is niet om aan te zien, wat opvallend is omdat het de short is met het meeste verhaal (en diegene die het langst doorloopt, of misschien voelde dat gewoon zo). Vreselijk einde aan deze verder wat teleurstellende compilatie.

1.0*

Eigenlijk wel eens met Onderhond\; het beste in inhoud en visuele direct aan het begin - prima muziekfilmpjes en verhaalfilmpjes met mooie kleuren, impressionistische invloeden en enige pogingen tot abstractie. Dat ligt dan vooral aan de financiële situatie waardoor achtergronden als ik Pinocchio niet mogelijk waren, maar dat wordt hier eigenlijk perfect aangepakt. Dat soort werk past prima bij korte films (en absoluut niet bij een normale avondvullende tekenfilm) en werkt hier dus goed. De rest is veel conventioneler getekend, saaier en lawaaiig.

"Once Upon A Wintertime": 4,0*

"Bumble Boogie": 4,0*

"Johnny Appleseed": 4,5*

"Little Toot": 1,0*

"Trees": 1,5*

"Blame It On The Samba": 0,5 sterren

"Pecos Bill": 2,0 sterren

Gemiddeld 2,5*

Niet echt geweldig en dat is vooral te danken aan de zeer wisselende kwaliteit van de diverse animatiefilmpjes. Ik ben het met de voorgaande meningen eens, dat het best hierbij duidelijk aan het begin zit.

Het eerste filmpje is erg leuk, hetzelfde geldt voor Johnny Appleseed. Het verhaaltje over Little Toot kende ik uit een Donald Duck, maar bleek dus ook in animatievorm te bestaan en hier zakt het niveau al duidelijk in. Blame It On The Samba is het dieptepunt en lijkt typisch zo'n filmpje te zijn, dat niet goed genoeg was om The Tree Caballeros te halen.

Het laatste filmpje is de langste en gelukkig weer ietsje beter, al is het allemaal wel erg blij en overdreven. Melody Time is zeker niet de allerbeste Disney en het is inderdaad jammer dat het beste vooral al aan het begin zit, omdat het einde van zoiets vaak beter blijft hangen.

Een paar goede, een paar redelijke en een paar slechte filmpjes, is de conclusie over Melody Time in een notendop.

2,0*

Disney Classic #10

Niet bepaald een mijlpaal te noemen deze tiende Disney speelfilm. Voor de vijfde keer op rij en zesde keer in de reeks krijgen we een verzameling korte sketches op ons bord en misschien is dit wel de minste van allemaal. Gelukkig werd hierna de weg omhoog gevonden maar als we de balans van de jaren '40 opmaken valt die niet al te rooskleurig uit. Na de ijzersterke opening waar Pinocchio, Dumbo en Bambi uit voortkwamen leek de inspiratie in één klap op te zijn.

Geldgebrek is natuurlijk debet aan de matige tekeningen maar het schort Melody Time aan veel meer zaken. Zo lijken de beste filmpjes allemaal aan het begin te zijn gezet waardoor er op het einde nauwelijks meer iets te genieten valt. Nu was Donald Applecore net zijn Tom and Jerry-achtige overdrijvingen nog wel te pruimen maar deze maakte geen dienst uit van het oorspronkelijke Melody Time. In mijn beleving is Blame It on the Samba de meest overbodige. Dit hebben we een paar films hiervoor toch allemaal al gezien? Snel vergeten deze ongeïnspireerde compilatie.

2*

De zoveelste Disney bundel van filmpjes waar liedjes het belangrijkste ingrediënt vormen. Het kon me maar matig interesseren, en het leek ook wel een beetje een slap aftreksel van voorgaande projecten. Ook hier mogen Donald Duck en Joe Carioca met een live-action Zuid-Amerikaanse mevrouw dansen, net als in The Three Caballeros, de kinderen uit Song of the South komen weer voorbij, de doorsnede met Make Mine Melody wat betreft zangers was niet leeg en tenslotte is er net als bij Fantasia een filmpje gebaseerd op een klassiek stuk.

Kortom, het voelt weinig origineel aan na de eerdere projecten, en ik ben eigenlijk ook wel op dit soort filmpjes uitgekeken. Ik hecht altijd veel waarde aan de soundtrack, maar type muziek dat hier voorbijkomt doet me over het algemeen vrij weinig. Ik geloof dat ik ook daadwerkelijk aan het einde van een periode van kortfilm collecties ben aanbeland. Alleen nog The Adventures of Ichabod and Mr. Toad, die als ik het goed begrijp uit twee langere filmpjes bestaat, maar waar de nadruk meer op plot dan op muziek ligt. Daarna komen de langere films. Ik kijk er naar uit. Melody Time moet het in ieder geval doen met slechts 1*.

Snap de lage waarderingen niet. Geweldige, sfeervolle tekenfilms

De tiende Disney classic voelt wederom als een herhaling aan. Hetzelfde concept over een aantal korte filmpjes die door muziek worden vergezeld. Leuk vond ik het allerminst waardoor ik deze film geen tweede keer meer zal gaan kijken.

En weer een stapje terug van het niveau van Fun and Fancy Free.

De eerste drie filmpjes zijn erg goed. Daarna daalt het niveau aanzienlijk, en wordt het op den duur zelfs erg vervelend. De latere verhaaltjes, animatie in combinatie met de muziek en liedjes deed me dan ook erg weinig. Het zijn vooral de eerste drie filmpjes die een hoog niveau halen. In Once Upon a Time is de prachtige stijl van Mary Blair te bewonderen. Later zou ze meer bekendheid krijgen met vooral haar werk voor Alice in Wonderland. Bumble Boogie is heerlijk experimenteel en de animatie is erg fijn om naar te kijken. Ook Johnny Appleseed is een erg aangename korte film.

Nog steeds in een financieel lastig pakket weet Disney nog steeds niet helemaal terug te keren naar hun vorm van voor de oorlog. Qua animatie is er hier veel moois te zien. Maar ook minder goede animatie heeft de film gehaald. Erg wisselend in niveau, waarin het mindere niveau toch de overhand heeft.

Wisselvallige compilatie van korte Disney-cartoons is te beschouwen als Fantasia met popmuziek. De animatie is zeer verzorgd met een goede balans tussen functioneel en kunstzinnig werk. De beste sequenties zijn een boogieversie van "Flight of the Bumblebee" van Nikolai Rimsky-Korsakov, "Little Toot", voortreffelijk gezongen door The Andrews Sisters en het meditatieve, visueel indrukwekkende "The Tree", gebaseerd op een gedicht van Joyce Kilmer. Het sentimentele verhaal van pionier Johnny Appleseed is het minst interessant en de kleurrijke samba-sequentie met Donald Duck en Joe Carioca lijdt onder de matige muziek.

Nu ik sinds kort ook Disney+ heb, was ik van plan om alle Disney classics die ik nog niet gezien had nu eindelijk een keer mee te pakken. En zoals Melody Time bewijst, is dat lang niet atlijd even leuk. Melody Time is een anthologie van een stuk of wat losstaande filmpjes, die eigenlijk stuk voor stuk niet echt weten te overtuigen. Of compleet niet, in sommige gevallen. De animatie is soms nog wel leuk, maar geen van de filmpjes weet qua verhaal ook maar iets leuks te bieden, en vaak is het allemaal nogal van een oubollige, mierzoete variant. De muziek is ook prominent aanwezig, en ook dat wist me nou niet echt te overtuigen. Ik kijk niet echt uit naar de paar andere Disneys in dit genre, even doorbijten dan maar.