Wolf (2013)

Op zich is het een knap gemaakte film, en zeker ook een aanrader.

De film was, zoals ik al verwachtte, in feite gewoon helemaal precies het verhaal van Badr Hari, maar de maker heeft blijkbaar - om juridische problemen te voorkomen - simpelweg alle betrokken bekende personen een andere naam gegeven, enkele echte gebeurtenissen 'verdraaid' en er zelf het nodige bij gefantaseerd.

De hoofdrolspeler lijkt qua uiterlijk dan ook extreem veel op Badr Hari en zijn trainer precies op Thom Harinck.

Dit is natuurlijk geen toeval maar gewoon niet meer dan een poging om 'mee te liften' op het (commerciële) succes van de 'Badr Hari story'.

Vergelijk het met de zielige krampachtige poging van Maarten Treurniet om met zijn slechte film ''De Heineken Ontvoering'' nog even snel met het verhaal van Heineken aan de haal te gaan met een 'half verdraaid / half verzonnen' film.. voordat Peter R. de Vries met een ECHTE verfilming van het bekende Heineken-verhaal zou gaan komen.

Deze film krijgt van mij echter wel een goede waardering omdat de maker er veel aan gedaan heeft om alles er zo echt mogelijk uit te laten zien en tenminste geen gebruik heeft gemaakt van veel te bekende cliché-acteurs zoals Rutger Hauer (die in ''De Heineken Ontvoering'' gewoon puur als publiekstrekker werd ingezet).

De film eindigt net ietsje sneller dan verwacht, het einde mag er zelf bij verzinnen.

Rest wat mij betreft nog de vraag waarom de maker ervoor gekozen heeft om de gehele film in zwart/wit uit te brengen.. Het had van mij ook wel in kleur gemogen.

Ook ik had het idee bij deze film naar het levensverhaal van Badr Hari te kijken.

Al gaan de belevenissen van hoofdrolspeler Majid wel heel diep de misdaad in.

Verder is "Wolf " een prima actie/misdaad verhaal.

Er wordt prima geacteerd door een overwegend onbekende cast.

De zwart wit beelden geven het geheel een extra grauw tintje wat de film zeker ten goede komt. Positieve verrassing deze "Wolf".

3.5*

Een productie over de keerzijde van de multiculturele samenleving. Realistisch, pakkend, grauw, ruw, steenkoud en ongepolijst misdaad- en straatdrama over een Marokkaanse (roots) kickbokser. Hij is naast kansloos, gecompliceerd, agressief, gewelddadig, crimineel en innerlijk verscheurd en staat er, ondanks zijn vrienden, als het er op aankomt, alleen voor. Het verhaal wordt op een spannende wijze verteld en het decor is een troosteloos en grijs (omdat de film in helder zwart-wit is, wordt dit extra geaccentueerd) Rotterdam. De scènes met de reclasseringsambtenaar en symboliseren de twee totaal verschillende werelden waarin de hoofdpersoon verkeert. De kickboks-scènes hadden voor mij het beoogde effect. Het spel van de uitstekende cast is ingetogen en Marwan Kenzari zet een prachtrol neer (voor de afwisseling weer eens een Gouden Kalf dat terecht was).

Het volgende heeft niets met de kwaliteit van de film te maken:

Jammer is dat door een dergelijke productie de vooroordelen tegen en clichés over Marokkanen worden bevestigd: crimineel, agressief, gewelddadig, onaangepast, brutaal en ouders zijn niet in staat hun kinderen op te voeden.

Behoorlijk solide Nederlandse misdaad-film met goed acteerwerk en mooie locaties.

Ben niet echt liefhebber van zwart-wit , maar op één of andere manier werkte het wel en het benadrukte ‘t grauwe troosteloze verhaal.

Regisseur Jim Taihuttu heeft goed gekeken naar Amerikaanse films, hier en daar wat situaties geleend en soms een beetje geforceerd in een Nederlandse context geplaatst. Voorbeeld hiervan was de ‘sitdown’ o.l.v. de Turkse misdaadbaas die een bemiddelende rol speelde.

Het scenario was redelijk maar zat hier en daar te vol en het geheel werd daarmee iets minder overtuigend. De uitstekend acterende Marwan Kenzari maakt een karakter waarvoor je weinig tot geen sympathie kan opbrengen en die voortdurend de verkeerde keuzes maakt.

De regisseur laat in het zwart-wit decor geen sprankje licht door en koos voor een sterk en realistisch einde.

Het vooroordeel wordt met deze film helemaal niet bevestigd. Op z'n hoogst wordt de toon van het vooroordeel met deze film gezet. Verder is het natuurlijk wel erg zwart wit als je stelt dat deze film gaat over DE keerzijde van de multiculturele samenleving.

Ik had veel van de film verwacht maar ik vond hem toch een beetje tegenvallen,

De film heeft wel een heerlijk grauwe sfeer, wat echt het drama in de film versterkt.

Maar ik miste toch echt een beetje diepgang in de personages, en ook het einde vond ik tegenvallen, een openeinde vind ik prima, maar dit was gewoon of de film na 3/4 was afgekapt.

En nog een bijkomt klein puntje, er is veel geluid en lawaai in de film, en dat overtrof meerdere malen het geluid van de stemmen waardoor je het geluid van de tv ERG hard moest zeggen voordat je de stemmen goed hoorde.

Overal dus een matige film, 2,5*

Hele goede film.

Dat de film in het zwart wit is valt op een gegeven moment niet eens meer op. En het past wel heel goed bij deze film. Verder goed acteerwerk en de film blijft vanaf het begin tot het eind boeiend.

Het einde vond ik wel wat jammer, maar goed ik zal verder hier niks over verklappen.

Brabants Ik kan me herinneren dat de regisseur dat zei, dat deze film het tegenovergestelde was van Rabat en wel degelijk ging over de keerzijde van de multiculturele samenleving.

Ja dat klopt!

O.k. dat is mij ontgaan eerlijk gezegd. Blijft me nog steeds het idee hangen dat het op deze wijze toch erg zwart wit is.

Toffe, goede film a la "La Haine". Ook bij deze film vond ik het zwart/witte van toegevoegde waarde. Vaak een grimmig sfeertje en acteerprestaties waren overtuigend.

Kenzari zette weer een goede, sterke rol neer. Vind dit ook een rol die op het lijf is geschreven voor Matthias Schoenaerts, dus mocht er ooit een Belgische remake komen...

Verrassend goede film. Een Nederlandse film moet voor mij inzoomen op een typerend Nederlands fenomeen. We moeten niet Hollywood gaan nadoen, want daar hebben het geld en de middelen niet voor. Dat is ook wat Wolf zo goed doet, en eerder de Marathon bijvoorbeeld ook sterk maakte.

De sfeer in Wolf is grauw en goed, de dialogen zijn héél goed geschreven en de hoofdrolspeler is fantastisch. Toch is de film ook zeker niet perfect. Daarvoor zijn er te veel verhaallijnen die niet allemaal even goed worden uitgewerkt. Ook de wolf vond ik een te geforceerde metafoor.

Le Edzel noemt het hierboven een Matthias Schoenaerts-achtige rol. Daar ben ik het erg mee eens, al is een Vlaamse remake een heel slecht idee en denk ik dat Schoenaerts zijn portie vechtrollen al wel gehad heeft.

De link met Badr Hari vind ik onterecht. Het leven van Hari is niet zwart-wit, maar een grote show. In Wolf is er geen ruimte voor Estelle.

Het propageren van geweld?...Nutteloze film, welke enkel over geweld gaat, en het ene naar het andere scheldwoord komt over hun lippen...Nee, niet mijn ding..

Uitstekende film en mooi geschoten in zwart-wit. Marwan Kenzari als het hoofd karakter Majid is werkelijk geniaal. Ik weet niet hoe het mogelijk was maar ik had toch sympathie voor Marwan Kenzari ondanks de dingen die niet kunnen maar aan de andere kant zijn liefde voor zijn broers en moeder wat iets in me los maakte. De rest van de cast was ook goed op dreef en zorgt er dan ook voor dat dit een van de betere films uit Nederland van de laatste jaren is.

Toch wel een tegenvaller na Rabat. In tegenstelling tot die film zijn er hier te weinig interessante personages, te veel cliches en ietwat te veel onzinnige subplotjes. Wel behoorlijk acteerwerk verder.

In het verleden vertrouwde ik blind op de gemiddelde score van Moviemeter. Maar met de groei van het aantal gebruikers wordt dat vertrouwen steeds minder.

Wolf krijgt hier een gemiddelde score van 3.55*. Niet heel laag, maar wel veel te laag voor het meesterwerk van Jim Taihuttu.

Ik lees op deze site als kritieken, dat er te veel clichés in zitten. Willen de personen die dat roepen dat graag onderbouwen met voorbeelden??

Daarnaast wordt de film veelal vergeleken met Badr Hari. Het zijn beide Marokkanen en het zijn beide kickboksers, maar hun verhaal is voor de rest een verschil van dag en nacht. Personage Majid schuwt de criminaliteit niet om de banale reden dat hij geld nodig heeft. Terwijl Badr Hari handelt uit narcisme en grootheidswaanzin

Ik lees op deze site als kritieken, dat er te veel clichés in zitten. Willen de personen die dat roepen dat graag onderbouwen met voorbeelden??

de film wordt veelal vergeleken met Badr Hari. Het zijn beide Marokkanen en het zijn beide kickboksers, maar hun verhaal is voor de rest een verschil van dag en nacht. Personage Majid schuwt de criminaliteit niet om de banale reden dat hij geld nodig heeft. Terwijl Badr Hari handelt uit narcisme en grootheidswaanzin

Eindelijk iemand die voorbeelden noemt! En godverdomme ook nog een goed voorbeeld ook

Ik ben het met je eens dat, dat wat overdreven was. Wel was de achterliggende gedachte niet heel overdreven. Het was geen Jean Claude van Damme a la Bloodsport (wat trouwens een brute film is. Ik heb hem ook 4* gegeven) achtige scene waarbij hij ineens een oude training voor zich ziet en zijn tegenstander helemaal verrot slaat.

Dat hij met die hand nog zo kan vechten is overdreven. Maar dat hij het gevecht weer serieus oppakt nadat zijn vader en broertje binnenkomen vond ik juist heel mooi. Voordat zijn broertje en vader binnenkwamen stond hij in de ring, enkel en alleen de poen, maar toen zijn familie binnekwam besefte hij dat er nog iets belangrijkers is. Gezien worden door de mensen die om je geven en van je houden. Al is dat maar voor een minut in je leven.

Zeer sterke acteerprestaties neergezet!

Toch kijk ik liever naar Rabat Qua genre dan hè! (Met de tattoo kan je er niet omheen)

Op zich weet men dat er veel "foute" dingen gebeuren, toch kan je deze glad strijken door aanvoering van familie en vriendschap. Dit is uiteraard geen geldige reden, maar dat dit blijft bestaan in de samenleving, ja hoor.

Ik vind de film nogal een vrije realistisch beeld geven van verheerlijking van geweld en criminaliteit.

Dat een film een dergelijk gevoel op mij kan overbrengen is natuurlijk knap van de maker.

Al had ik persoonlijk liever gezien dat het geweld binnen de sportieve ring was gebleven.

Hoe kan deze film criminaliteit verheerlijken als de hoofdpersoon door de criminaliteit in te gaan zijn familie, zijn carrière, zijn vrienden, zijn toekomst en wellicht zijn leven verliest??

Heb ik zeker een andere film gekeken. Ik kijk naar het totaal .
Deze film is voor mij gewoon te documentaire achtig gemaakt om hier als film van te kunnen genieten. Ik hoop gewoon niet dat deze film bij bepaalde mensen een soort van stoerdoenerij oproept en daar laat ik het verder bij

Dat dit van Nederlandse bodem komt, had ik niet verwacht!

Zoals al meer gesuggereerd wordt, moet je tijdens de film een paar keer aan Badr denken. Maar, dat geeft niet. Het verhaal is prachtig neergezet en vooral geloofwaardig. De acteurs spelen ontzettend goed, ik kan niet anders dan lovend over ze praten.

Ik ben zelf nooit zo kapot van zwart wit films of foto's, echter moet ik zeggen dat het hierdoor meer dimensie had. Kortom, toppertje!!

Voor Nederlandse begrippen ijzersterk, maar qua verhaal heb ik dit al tientallen keren (beter) gezien. Het filmen in zwart/wit is gelukkig niet storend, past er ergens wel bij.

Acteerwerk is zeer degelijk, bijna alle acteurs zetten goede rollen neer. Zelfs Maerten (een van de minste) geeft haar personage een bepaalde diepte mee die ik niet echt onder woorden kan brengen. Daarnaast is het ook een ontzettend lekker wijf. Maar Kenzari en vooral personal favorietje Olmez stelen de show.

On Nederlands goede en rauwe film. Het gesproken woord lijkt niet van de toneelschool te komen, waar de meeste Nederlandse films zo tenenkrommend in uitblinken, dit is gewoon van de straat. Spannend en zeker niet op een goedkope manier. Z/w past uitstekend.

Strakke nederlandse film...origineel en realistisch.

Dikke aanrader

Aardige, rauwe misdaad van Nederlandse bodem deed me een beetje denken aan Ill Manors (2012).

Goede, maar zeker geen perfecte film.

We volgen de net vrijgekomen, opgefokte Majid die er wat van moet gaan maken maar zichzelf steeds dieper in de problemen brengt. Overigens las ik hier op deze pagina dat de film in Rotterdam speelt, maar dit leek mij toch echt Utrecht. Dat terzijde.

Eigenlijk wil ik niet te streng zijn voor deze haast on-Nederlands goede film. En met on-Nederlands doel ik met name op het acteerwerk, wat nu een keer wél natuurlijk op me overkomt. Ook technisch is de film in orde en het zwart-wit heeft meerwaarde. Het grauwe, ruwe en dreigende gevoel komt extra goed naar voren hierdoor. Verder kijkt de film heerlijk weg, is het bij vlagen spannend; al met al gewoon erg goed genietbaar dus.

Maar.. Wat er voor zorgt dat het toch geen topper wordt is het soms wankele scenario, dat met te veel geforceerde bijzaken de emotionele kant opzoekt. Ook leidt de overdaad aan zijwegen soms tot onlogische voorvallen. Even kijken, we hebben het ziekenhuis, zijn vreemdgaande vriendin, de problemen met zijn ouders, vader en broertje die op het einde komen kijken en ga zo maar door. Kortom, te veel afleiding en te weinig focus.

Verder krijg ik ook iets te vaak het idee dat de film een eigen smoel mist. Origineel is het allemaal niet en het verhaal en uitwerking doen soms teveel denken aan andere films.

Al met al kom ik toch wel uit op 3*