Wolf (2013)

Na Rabat met hele hoge verwachtingen de bioscoop binnengelopen en gelukkig zijn die helemaal waargemaakt. Je ziet duidelijk dat Taihuttu met bewondering naar het werk van Jacques Audiard kijkt. Het meedogenloze van Un Prophete en het zwartwit van La Haine komen hier prachtig samen.

Vooral ook dankzij Marwan Kenzari. Een van de meest indrukwekkende Nederlandse rollen die ik de laatste jaren gezien heb. Majid wordt met zoveel overgave en natuurlijke charme vertolkt dat een gouden kalf op zijn plaats zou zijn. Tel daar het prachtige zwartwit bij op en je hebt een dijk van een film. Een absolute aanrader.

Voor een uitgebreide recensie zie Filmmad.nl | Recensie: Wolf (19 september)

"Wat denk je nou?"

Vanochtend in de bios zonder enige verwachtingen gekeken, in het kader om de Nederlandse film maar weer eens een kans te geven. En ik ben in positieve zin erg verrast.

Qua verhaal lijkt het een beetje standaard met een crimineel die d.m.v. kickboksen probeert op te klimmen en alle vooroordelen van dien wat betreft de Marokkaanse populatie. Maar door de rustige manier van vertellen en het camerawerk werd ik helemaal ondergedompeld in de film. Het zwart-wit contrast hierbij werkt sfeerverhogend en voelde eigenlijk heel naturel aan, het past perfect bij Wolf. Om vooral de sterke acteerprestatie van Marwan Kenzari niet te vergeten, hij zet zijn rol van van een stoere kickbokser met een klein hartje met verve neer. Op de één of andere manier moest ik aan een Badr Hari denken, misschien is dat ook wel één van de inspiratiebronnen geweest voor deze film.

Het is mooi om te zien hoe de problemen van Majid worden weergegeven, hierbij moet je denken aan: problemen thuis, foute vrienden, het worstelen met zijn eigen persoon. Maar desondanks vind ik hem wel een 'straight up' gozer, hij denkt echt vanuit een bepaalde ideaal. Ook al staat hij met zijn rug tegen de muur, hij blijft als een wolf denken.
De titel en de symboliek die er in Wolf wordt vertoond komt prachtig naar voren als hij in Turkije gaat jagen, om vervolgens een wolf tegen te komen die hij niet doodschiet. Het spreekwoord 'de wolf ruit wel van baard maar niet van aard' komt bij mij naar boven drijven. Het uitstekende open einde à la The Sopranos toont dit maar weer eens aan.

Al met al een erg indrukwekkende film om eens gezien te hebben, hier kunnen andere Nederlandse filmmakers nog eens een lesje van leren.

4,0 Sterren.

Ik had hele hoge verwachtingen van Wolf en deze zijn meer dan waar gemaakt.
Wolf is bij vlagen erg spannend, bij elke woordenwisseling tussen personages vraag je je af hoe het gaat aflopen en Marwan heeft een bepaalde dreigende uitstraling die z´n personage ten goede komt. Sowieso is zijn acteerwerk erg sterk, hij leeft volgens de regels van de straat en z´n worstelingen met bijkomende situaties weet hij goed over te brengen.
Met z´n opvliegende karakter komt hij steeds dieper in de shit terecht, hij weet dat hij fout bezig is maar toch kan hij zich er niet van weerhouden z´n leven te beteren.
Dit maakt z´n personage interessant en ik bleef dan ook gefascineerd kijken welke kant de film op zou gaan. Ook de rest van de cast doet het goed, het zijn stereotypes, maar ik stoorde me absoluut niet aan. De film speelt verder met de nodige clichés, maar wanneer dit onderhoudend word gedaan vind ik dit geen minpunt.
Toen de track Stuntman van Sjaak en Appa begon te spelen kreeg ik spontaan kippenvel, top gemonteerd en paste goed bij de situatie op dat moment.

Enige minpunt wat voor mij afbreuk deed aan de film was het feit dat Majid z'n hand word gebroken/gekneusd op het einde en hij als nog met gemak de partij wint. De partij was sowieso snel afgelopen, er word zo naartoe geleefd en dit had wel iets beter gebracht kunnen worden. Ik doe zelf ook wedstrijden in kickboksen en ik ken niemand die na zo'n 'behandeling' in de kleedkamer vooraf nog kan presteren in de ring.

1 van de beste films van 2013.

Redelijk Nederlands drama waarin een buitenlander zijn baantje in de bloemenfabriek onderhand beu wordt en door zijn vrienden meegesleurd wordt bij hun criminele daden. Daarnaast blijkt hij goed te kunnen boksen waar hij tevens wat geld mee kan verdienen en hij probeert het intieme contact met zijn vroegere liefje Tessa in stand te houden. Ook ligt zijn broer in het ziekenhuis die hij verschillende malen opzoekt.

De keuze voor zwart/wit kan ik wel waarderen; het zorgt voor een wat meer betrokken en realistische sfeer. De acteurs speelden hun rol prima. Wel had ik wat twijfels bij het accent van Cahit Ölmez (Andy Garcia look-a-like) want dit klonk iets te Hollands. Ook die Surinamer aan de tafel viel wat buiten de toon. De manier van vertellen en de wijze waarop het in elkaar zit kwam ietwat rommelig op me over. Dan weer de vriendin, dan weer de boze coach, dan weer de boze neger, dan weer een overval; het ene leek niet veel belangrijk dan het andere. Niet per definitie heel erg storend maar dit voorkomt wel dat ik echt onder de indruk raakte en zo blijft ook die laatste bokswedstrijd vrij doorsnee zonder kleffe handen te krijgen. Toch ook wel opvallend dat de blote tieten weer vrolijk door het beeld vliegen; in menig ander land was het bij een dergelijke scène buiten beeld gebleven.

Kijkt lekker weg maar blinkt niet echt uit en dat vind ik jammer aangezien de middelen er voor aanwezig waren.

Jim Taihuttu is wat mij betreft een blijvertje. Net als Rabat is Wolf niet bijzonder origineel en heeft het niet echt nieuwe dingen te zeggen over de multiculturele samenleving, maar dat wordt gecompenseerd door de goede, grotendeels geloofwaardige uitwerking, goede acteerprestaties en vooral hier ook fijne regie. Dat groezelige zwart-wit (in tegenstelling tot La Haine's, gestileerde zwart-wit), pakt prima uit.

Een verheerlijking van de Marokkaanse gangster zoals Redlop hier in ziet zie ik niet. Kenzari speelt vooral een sukkel met een agressieprobleem die nogal wat domme keuzes maakt, maar ook enkele goede. Ik vond het een genuanceerd portret, meer zo dan in Rabat, maar toch ver verwijdert van een heldenfilm. Sommige dramatische stukjes hadden niet gehoeven van mij, zoals het wat te nadrukkelijke subplot rond Dchar. De aanwezigheid van vader en broertje bij die laatste match was ook overbodig; dat Majid dat gevecht bewust gewonnen zou hebben zou ik zonder ook geloofd hebben en zou wat krachtiger zijn. Dat zijn echter de enige misstapjes in een verder goede film.
3,5*

Wolf is een film waarvan er in Nederland te weinig worden gemaakt.Een eerlijke en rauwe film met een boodschap. Een zwart-witte film die laat zien dat deze situaties zeker niet alleen maar zwart-wit zijn...

Lees hele review op www.filmtakers.com

Weer een hele sterke film van Jim Taihuttu. De keuze voor zwart/wit is een hele goede geweest voor deze film. De muziek is ook uitstekend, net als bij Rabat. Ik ben blij dat hij met zijn films afstand doet van die overdreven multi-culti films als Shouf Shouf. Marwin Kenzari speelt echt ijzersterk, en die Gouden Kalf is meer dan terecht. Pakkend van begin tot eind.

4*

Ik heb niks met de bokswereld en ging dan ook met weinig verwachtingen naar deze film. Ik was blij verrast want het is een goede film. Doordat de film geheel in zwart wit is gefilmd geeft het net wat meer extra rauwheid mee die al in het verhaal zit. Het einde van de film is multi interpretabel en dat vond ik zeer geslaagd.

Topfilm. Misschien wel één van de beste nederlandse films die ik ooit gezien heb. Realistische aanpak, goed acteerwerk, bijzondere sfeer dankzij het gebruik maken van zwart-wit. Doodzonde dat dit soort projecten amper aandacht verwerven terwijl kutfilms als Verliefd op Ibiza er met het grote geld vandoor gaan.

Standaard verhaal met mooie zwart/wit beelden en met Marwan Kenzari een goede acteur voor de hoofdrol in deze film. Acteerwerk in het algemeen voldoende maar niet echt uitmuntend. De film werkt een standaard verhaal af over een allochtoon die moeite heeft zich aan te passen. Los daarvan een kickbokser die zowel binnen als buiten de ring zijn agressie moeilijk onder bedwang kan houden. Het verveeld niet maar is zeker geen hoogvlieger,

Op zich is het een knap gemaakte film, en zeker ook een aanrader.

De film was, zoals ik al verwachtte, in feite gewoon helemaal precies het verhaal van Badr Hari, maar de maker heeft blijkbaar - om juridische problemen te voorkomen - simpelweg alle betrokken bekende personen een andere naam gegeven, enkele echte gebeurtenissen 'verdraaid' en er zelf het nodige bij gefantaseerd.

De hoofdrolspeler lijkt qua uiterlijk dan ook extreem veel op Badr Hari en zijn trainer precies op Thom Harinck.

Dit is natuurlijk geen toeval maar gewoon niet meer dan een poging om 'mee te liften' op het (commerciële) succes van de 'Badr Hari story'.

Vergelijk het met de zielige krampachtige poging van Maarten Treurniet om met zijn slechte film ''De Heineken Ontvoering'' nog even snel met het verhaal van Heineken aan de haal te gaan met een 'half verdraaid / half verzonnen' film.. voordat Peter R. de Vries met een ECHTE verfilming van het bekende Heineken-verhaal zou gaan komen.

Deze film krijgt van mij echter wel een goede waardering omdat de maker er veel aan gedaan heeft om alles er zo echt mogelijk uit te laten zien en tenminste geen gebruik heeft gemaakt van veel te bekende cliché-acteurs zoals Rutger Hauer (die in ''De Heineken Ontvoering'' gewoon puur als publiekstrekker werd ingezet).

De film eindigt net ietsje sneller dan verwacht, het einde mag er zelf bij verzinnen.

Rest wat mij betreft nog de vraag waarom de maker ervoor gekozen heeft om de gehele film in zwart/wit uit te brengen.. Het had van mij ook wel in kleur gemogen.

Toffe, goede film a la "La Haine". Ook bij deze film vond ik het zwart/witte van toegevoegde waarde. Vaak een grimmig sfeertje en acteerprestaties waren overtuigend.

Kenzari zette weer een goede, sterke rol neer. Vind dit ook een rol die op het lijf is geschreven voor Matthias Schoenaerts, dus mocht er ooit een Belgische remake komen...

Uitstekende film en mooi geschoten in zwart-wit. Marwan Kenzari als het hoofd karakter Majid is werkelijk geniaal. Ik weet niet hoe het mogelijk was maar ik had toch sympathie voor Marwan Kenzari ondanks de dingen die niet kunnen maar aan de andere kant zijn liefde voor zijn broers en moeder wat iets in me los maakte. De rest van de cast was ook goed op dreef en zorgt er dan ook voor dat dit een van de betere films uit Nederland van de laatste jaren is.

Voor Nederlandse begrippen ijzersterk, maar qua verhaal heb ik dit al tientallen keren (beter) gezien. Het filmen in zwart/wit is gelukkig niet storend, past er ergens wel bij.

Acteerwerk is zeer degelijk, bijna alle acteurs zetten goede rollen neer. Zelfs Maerten (een van de minste) geeft haar personage een bepaalde diepte mee die ik niet echt onder woorden kan brengen. Daarnaast is het ook een ontzettend lekker wijf. Maar Kenzari en vooral personal favorietje Olmez stelen de show.

Goede, maar zeker geen perfecte film.

We volgen de net vrijgekomen, opgefokte Majid die er wat van moet gaan maken maar zichzelf steeds dieper in de problemen brengt. Overigens las ik hier op deze pagina dat de film in Rotterdam speelt, maar dit leek mij toch echt Utrecht. Dat terzijde.

Eigenlijk wil ik niet te streng zijn voor deze haast on-Nederlands goede film. En met on-Nederlands doel ik met name op het acteerwerk, wat nu een keer wél natuurlijk op me overkomt. Ook technisch is de film in orde en het zwart-wit heeft meerwaarde. Het grauwe, ruwe en dreigende gevoel komt extra goed naar voren hierdoor. Verder kijkt de film heerlijk weg, is het bij vlagen spannend; al met al gewoon erg goed genietbaar dus.

Maar.. Wat er voor zorgt dat het toch geen topper wordt is het soms wankele scenario, dat met te veel geforceerde bijzaken de emotionele kant opzoekt. Ook leidt de overdaad aan zijwegen soms tot onlogische voorvallen. Even kijken, we hebben het ziekenhuis, zijn vreemdgaande vriendin, de problemen met zijn ouders, vader en broertje die op het einde komen kijken en ga zo maar door. Kortom, te veel afleiding en te weinig focus.

Verder krijg ik ook iets te vaak het idee dat de film een eigen smoel mist. Origineel is het allemaal niet en het verhaal en uitwerking doen soms teveel denken aan andere films.

Al met al kom ik toch wel uit op 3*

Sterk spul!

Ben blij dat ik dit eindelijk weer eens over een Nederlandse film kan zeggen. Al helemaal wat multiculti-films betreft, die neigen vaak naar bagatalisering en (anti)clichés. Bij de vorige film van deze regisseur Rabat bekroop met dat gevoel ook een beetje. Dan is Wolf een stuk realistischer. Harder maar tegelijkertijd ook een stuk menselijker. Voornaamste minpunt(je) is die ene scene in de boksring, wat al eerder wordt aangehaald. Zwaar ongeloofwaardig, maar het breekt de film niet.

Strakke regie, prima plot, geloofwaardig acteerwerk, fijne soundtrack + het mooie zwart/wit geschoten beeld, dat van een zeldzaam toegevoegde waarde is, bombardeert Wolf tot één van de beste Nederlandse films die de afgelopen 10 jaar zijn verschenen. 8/10*

En....nogmaals: Nederland gaat gewoonweg de goede kant op kwa films, en zeker het jaar 2013 staat bol van de genomineerde successen uit ons vaderland; met films als Borgman en De Wederopstanding van een Klootzak (en Black Out het jaar ervoor) waren allebei ook echt fantastisch en goed doordacht, met oneliners die ik ook niet zo snel ben tegengekomen in NL-films. Je zou haast denken dat, nu de creativiteit in Nederland zelf gewoon behoorlijk begint te vervagen, het in de Nederlandse filmwereld gewoon als een raket de lucht in schiet. En daar mag Wolf nu dus ook bij... en wat een film! En dan ook nog in Zwart Wit geschoten, wat elke shot nog donkerder en guurder maakt. Taihuttu had hier overduidelijk een ode aan La Haine.

Van regisseur Taihuttu heb ik Rabat nog niet gezien, maar dat ga ik nog wel snel doen. Alvast begonnen met deze, want hier was ik al behoorlijk benieuwd naar. En Wolf schetst hier gewoon een keihard, en rauw portret van Turkse en Marokkaanse jongeren in een achterstandswijk, iets waar de grote leider Geert zo zijn momentopnametjes van maakt en waar Shownews en Pownews er nog een handje bij helpen. Wolf weet hier nog het complexe situatie bloot te geven. Ik maak hierbij ook kennis met Kenzari, die ik nu wel een van de beste Nederlandse acteurs kan noemen. Hij zet hier een overtuigende rol neer als Majid, die zijn leven weer probeert op te bouwen na een celstraf...aldus in de ogen van zijn omgeving en zijn werkgever. Met zijn baldadige naïeve vriendje Adil (ook erg sterke en naive rol van Amar) houd hij zich nog voornamelijk bezig met kruimeldiefstal en gaat hij weer de boksring in om zo al zijn stress kwijt te raken. De boksleraar word hier ook erg goed neergezet door Raymond Thiry. Ook volgen we zijn schrijnende thuissituatie en zijn band met zijn jongere broertje. Een van zijn toernooien lijkt interesse te hebben gewekt bij de Turkse maffiabaas Hakan, die hem al gouw een aanbod doet om hem mee te helpen met zijn drugspraktijken en andere louche opdrachten, waarbij het in het begin allemaal helemaal goed "lijkt" te gaan...

Wolf is ook gewoonweg weer een verhaal over het leven binnen een criminele circuit wat ook automatisch een vicieuze cirkel wordt, maar het lijkt alsof Taihuttu politiek gezien ook nog wel diep gaat. Een van de sterkste momenten die de spijker op de kop sloeg was die scene waar Hakan dat verhaal verteld over zijn Nederlandse jeugdvriend. Ook het feit dat er ook discriminatie is tussen de Turken en Marokkanen wordt hierin uitgebreid geschetst en het lijkt er hierbij ook op alsof Taihuttu nergens achter staat. Die overval op die geldtransport was wel lekker spectaculair en bestede daarmee ook nog veel aandacht aan een toffe actie/achtervolging-scene. Ondertussen ook nog een sterk familieverhaal eromheen; Hoe die vader van Majid eerst hem een schande van de familie vond en wanneer hij dan ziet dat hij een bokstoernooi gewonnen heeft hem omhelst en die scene's met Majid's terminaal zieke broer, die ook zwaar op de maag lagen. De troosteloze Utrechtse achterbuurt-shots zorgde ook voor de toepasselijke sfeer, al had ik wel liever gewild dat ze Rotterdam-Zuid hadden gekozen, aangezien dat nog wel de beruchtste wijk van Nederland is.

Verder is Wolf gewoon een film die je moet zien en mag opvatten hoe je het zelf wil, maar dat is geheel op eigen risico.

5,0*

Goeie film waarin een kickbokser steeds verder in de problemen komt als hij zich inlaat met de verkeerde mensen. Op zich een vrij standaard verhaal, maar de harde realiteit van het criminele wereldje wordt realistisch en rauw neergezet. Komt wat traag op gang, maar wordt gaandeweg wel beter.

wolf

zwart wit. goede keuze.geeft de film een toepasselijke grauwe sfeer.

nederlandse films hebben vaak iets plat of zijn kneuterig.

dat gaat hier zeker niet op en dat is een plus.

films als shouf shouf,of het snitzel paradijs,zijn best aardig maar slaan soms door in ironie en wat grove humor.leuk hoor .maar het haalt het multi culti probleem uit zijn context,

want dat onderwerp word hier zeker belicht.

het is geen geheim dat criminaliteit een grote rol speelt bij de jonge generatie allochtonen.

deze film houd het scherp ,zonder nodeloze humor. sterker nog de film is bloed serieus.

het harde leven op de straat,de strugle ,hosselen.

het werd in mijn ogen ook niet verheerlijkt.

de acteurs zijn overtuigend,,,en raymond thiry is geknipt voor dit soort rollen met zijn wat gevaarlijke doorleefde kop."

erg veel sympathie wekken de mannen niet op.dat zal wellicht de bedoeling zijn.

de regiseur weet waar het over gaat,dat is duidelijk.ik ben erg benieuwd naar wat hij nog meer gaat brengen.

ik vond hem tijdens zomergasten ook erg interessant.

de gouden kalf is volkomen terecht gegaan naar deze film.

hij was ook in de race voor de european film award,,,,

mocht helaas niet zo wezen.

Zeer sterke film. Iedereen acteert goed. We hebben ons prima vermaakt. Het zwart -wit stoort geen moment. De film muziek was simpel, maar wel effectief. Veel synths.

Een goede misdaad/drama/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD, alleen zwart en wit, breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Schaap in wolfskleren

In Rabat (2011) vloog Jim Taihuttu uit de bocht met overdreven zijsprongetjes om de vriendschap tussen de Marokkaans-Nederlandse extra te kruiden. Elk Marokkanencliché van de laatste tien jaar kwam wel terug in de formulematige, politiek correcte road movie. In Wolf (2013) durft Taihuttu gelukkig scherper uit de hoek te komen.De combinatie stemmig zwart/wit met jengelende synthesiserdeuntjes maakt het stilistisch tot een aansprekende filmische ervaring. De racismeproblematiek is veel subtieler verwerkt in het verhaal van een straatvechter die geen gezag kan luchten of zien in zijn klim naar de top. Marwan Kenzari maakt van deze explosieve driftkikker een gelaagd en moreel ambigu personage; iemand die onverwacht ontroerend en gevoelig uit de hoek kan komen, terwijl er altijd de onderhuidse dreiging bestaat dat hij hyper gewelddadig uit zijn slof schiet. Puik acteerwerk waarmee de Marokkaans-Nederlandse cast op de kaart wordt gezet.

Toch is het allemaal nét niet bovengemiddeld goed. Taihuttu lijkt te willen gaan voor grootstedelijk sociaal realisme á la La Haine (1995), maar het verhaal zit vol met een overdaad aan hyper gewelddadige situaties. Mensen krijgen niet gewoon een stoot voor hun harses, nee: ze worden volledig tot pulp getimmerd. Smeuïg in beeld gebracht in elk mogelijk detail denkbaar. Het enige jonge vrouwelijke karakter wordt misbruikt, vernederd, mishandeld en uitgekotst. Waar La Haine unheimisch werkt omdat het de onderhuidse spanningen vanuit de banlieues kunstzinnig vormgeeft; daar gaat Wolf vol in met de hoogst voorspelbare (gewelddadige) genreconventies uit Hollywood. Daarmee doet het meer recht aan de geweldslust van GTA-minnende jongeren dan dat het serieus reflecteert op thema's als buitensluiting, vervreemden van ouders en maatschappij, geweld als enige uitlaatklep hebben, etc. Veel mogelijkheden blijven onnodig liggen.

Goed, het is een ordinaire misdaadfilm, dat op zich zou niet eens het ergste zijn; Wolf is helaas óók niet best geschreven. Het plot zwabbert van melodrama naar gangsterepos naar boksfilm naar actiefilm. Zonder dat die totaal verschillende smaken bij elkaar komen op een manier dat het voelt alsof er iets nieuws met die geijkte genreconventies gedaan wordt. Het is een probleem wat ik wel vaker terugzie in populaire Nederlandse cinema: terugverwijzen naar Hollywood-logica, maar om dan vervolgens een incoherent rommeltje ervan te maken. Door die gefragmenteerde opzet kon ik nauwelijks binding hebben met de queeste van het personage van Marwan Kenzari. Zijn band met vaderfiguren? Nauwelijks uitgewerkt. Zijn band met zijn moeder en zijn nymfomane vriendinnetje? Het kan me gestolen worden. Zijn positie als lid van de mocro maffia? Schijnbaar moeten we iets voelen bij het obligate loyaliteitsconflict, maar mij deed het bijzonder weinig.

Je voelt dat er zoveel meer uit het materiaal gehaald had kunnen worden, maar de jonge regisseur is als een olifant in een porseleinkast met filmisch geweld en voorspelbare genreconventies. Jim Taihuttu heeft potentie als regisseur: vooral zijn 'kleine' momentjes waarin mannelijke personages met elkaar sparren en (welhaast een homo-erotische) spanning uitstralen, zijn leuk om te zien. Die ene scene tussen Marwan Kenzari en Raymond Thiry is één van de meest indringende filmische hoogtepunten van de Nederlandse cinema. Maar het is zo jammer dat de regisseur verder te behaagziek zwicht voor excessief geweld en voorspelbaarheid: het maakt zijn materiaal onnodig tot wannabe Hollywood.

Erg stijlvolle misdaad/drama.

Vooral op visueel gebied scoort de film veel punten. Het zwart/wit is een erg goede keuze om dit verhaal te vertellen. Verhaal is behoorlijk standaard en is niet heel erg origineel. Toch heeft het genoeg om de gehele speelduur te onderhouden. Verder is alles lekker rauw en hard in beeld gebracht en wordt het geweld gelukkig weinig genuanceerd gebracht. Drama werkt op momenten ook erg goed. De ziekenhuis scenes zijn daar een mooi voorbeeld van. Einde is ook sterk. Verder aardig wat overeenkomsten met La Haine, die ik niet heel erg kan waarderen. Helaas deed het overall te weinig voor een hogere waardering. Wel een erg goed gemaakte film met goed spel van de acteurs en actrices.

Wolf begint met een interessant stukje. Terwijl de Marokkaanse bokser Majid het gemoedelijk met zijn vriend Adil heeft over welke motor het mooiste is, komen twee ogenschijnlijke dronke studenten in het beeld om een snelle babbel te maken. Zo vriendelijk als zij zich voordoen, zo snel verandert de sfeer als de studenten weg zijn en het glas wordt gebroken om de motoren te jatten. De toon is gezet en die toon is net zo subtiel als dat hij hard is.

In diezelfde beginscene maken wij op meerdere manieren kennis met Majid. Zijn introductie is een samenvatting hoe wij hem de rest van de film zullen volgen. Meestal stil, lijkt weinig om zijn omgeving te geven, maar elke keer als hij praat heeft hij zijn aandacht. Zijn imponerende voorkomen, dito torso en zware diepe blik in zijn ogen doet vermoeden dat hij altijd alles onder controle lijkt te hebben en zijn wereld vanuit de positie van de derde persoon observeert. Niks is minder waar. Elke keer als Majid zijn mond opent komt daar pure emotie uit. De emotie in kwestie is vaker frustratie of verdriet dan liefde en blijdschap. Hij moet dat ergens in kwijt en dat "ergens" heet kickboksen. Majibs temperament is van een vechter, maar dat bezorgt hem meer problemen dan veiligheid. Die problemen zijn mede te danken aan zijn goede vriend Adil, die meer naïef lijkt te zijn dan een narcistische klootzak. Het is duidelijk dat de stille Majib de gevaarlijkste is van zijn vrienden, maar net zoals wij in de beginscene zien komt dat gevaar bijna nooit aangekondigd.

Taihuttu maakt niet alleen een portret van Majib. Hij maakt een portret van de Marokkaanse gemeenschap en vooral dat deel dat wordt aangegrepen door media als PowNed, Geenstijl en al jaren wordt aangehaald door Wilders en daarvoor Fortuyn als een voorbeeld voor de negatieve consequenties van de islamisering van onze samenleving.

Een zeer sterk concept, maar niet altijd even goed uitgewerkt. Taihuttu lijkt nogal in het midden te zitten tussen zijn weergave van de Neder-Marokkaanse samenleving en het brengen van een spannende misdaadfilm. Vanaf het moment dat Majib in de wedstrijdring zijn tegenstander tot moes slaat en een conflict uitlokt, verandert de film in een Scarface-achtige misdaad-drama. Dat is helemaal niet erg, maar het verdrijft het originele idee nogal naar de achtergrond. Zou het een andere film worden als de hoofdpersonen Surinamers zou zijn? Of een blanke man? Dat kwam toch te weinig naar voren in zijn reis naar de top. De scene die dat verschil wel maakte was de scene waarin zijn vader hem toesprak. "Een dief loopt over straat met mijn naam". Even komt daar die nuancering. Hoewel Wilders en Fortuyn zichzelf de slachtoffers noemen van de Marokkaanse misdadigers zijn dat vooral de Marokkanen zelf. Een zeer krachtige scene die sterk wordt doorgevoerd. Hierin scoort Taihuttu toch pluspunten, waar hij dat een beetje achterlaat in zijn actiescenes.

Waarom dan toch de 5*? Niet elke 5* is een perfecte 5*, maar de sfeer eromheen doet het hem. De zwartwit-filter, de dreigende blik van Majib, de muziek en het temperamentvolle karakter van Majib zelf waardoor elk moment dreigend kan zijn, bezorgt de kijker een chronisch gevoel van spanning. Achter elke scene zit een tikkende tijdbom verstopt en als kijker wacht je op de ontploffing. Van de sympathiek ogende Turkse maffiabaas (verschrikkelijk goed gespeeld overigens) tot de teleurgestelde en gedesillusioneerde vader, allemaal dragen ze bij aan de uiteenvallende wereld van Majib die hij alleen lijkt te kunnen beantwoorden met geweld. On-Nederlands sterk en met Marwan Kenzari een waardige winnaar van de Gouden Kalf.

Super goeie film. Daadwerkelijk de 1e Nederlandse film die goed was: sfeer, setting, acteurs. Maar dat komt denk ik grotendeels omdat ik niet naar een film zat te kijken, maar de realiteit. Ik wist dat waar ik naar keek eigenlijk een stukje van een wereld is die mij totaal onbekend is. Het stukje wereld wat je ziet in het nieuws en leest in de kranten, maar nu vanuit een heel ander perspectief bekijkt. Hij pakte me meteen. Ik zou hem 4 sterren geven. Als ie ook een goed eind had. Helaas is dit WEDEROM een film met een open begin. Het slaat echt nergens op! Ik zit met zoveel vragen. Ik heb gewoon 121 minuten met plezier en vol fascinatie gekeken, maar die laatste minuut heeft alles verpest. Die laatste minuut was de nare nasmaak waardoor ik nu meteen zo'n slecht gevoel heb en de film niet meer leuk vind. Zo balen! Ik haat regisseurs die dat doen, ze geven je telkens een beetje, maar nemen op het eind alles weer af. Wat is er nou precies gebeurd? Is hij door die Turk afgemaakt? Wie kwam z'n kleedkamer binnen? En hoe gaat dat verder? Er waren toch 3 rondes vechten?? Als hij wordt afgemaakt, heeft ie alsnog niet verloren, maar is de wedstrijd toch ongeldig? Dus krijgen die Turken hun geld toch alsnog niet? En hoe is het met z'n ontrouwe vriend afgelopen? En met Tessa? En is dat geld echt nog terecht gekomen bij de ouders van vleermuis? Zóveel vragen. Echt vervelend. Kut film.

Om deze film heb ik me best lopen verheugen. Toen ik zag dat hij op Netflix stond was ik zo blij als een kind en heb hem vrijwel direct aan gegooid. Normaal gesproken ben ik niet zo van de Nederlandstalige films, die laat ik soms links liggen omdat het heel vaak van dat romantische rotzooi is. Maar de misdaad films hebben toch altijd een beetje mijn voorkeur (en natuurlijk films over de oorlog). Ook ‘Wolf’ had vanaf de release al een plek in mijn kijk-lijst maar heb de film nooit gekeken omdat ik hem vrijwel deels vergeten was, tot op de dag dat hij op Netflix verscheen, en ik hem gelijk heb aangegooid!

De film was best leuk, over de onderwereld van de straten van een stad waar ik de naam niet van weet. Wat de kracht van de film was weet ik niet, maar de film straalde een ongelofelijke vreemde sfeer uit die je ligt of niet. Ik kon de film best hebben, de zwart wit beelden maken de film nog wat rauwer maar ik moest er wel even aan wennen, het is niet mijn grootste voorkeur dat de film in het zwart-wit word geschoten maar de sfeer voelt wel sterker aan tijdens het kijken van de film.

De film begon vrij komisch, maar is met zijn twee uur soms wel een langere zit. Marwan Kenzari acteerde prima als Majid een best duister persoon die veel tegenslagen krijgt maar ook zelf geen lieverdje is, afgestoten word door zijn familie en vooral veel word gehaat. Voor de rest is de cast ook leuk genoeg, maar niemand springt er verder boven uit.

Het verhaal is leuk maar met zijn twee uur soms aan de wat langere kant. Het is niet echt een verhaal om te volgen, het kent weinig doelen alleen dat Majid hoger op wil in de onderwereld, in de kickboks wereld en nog steeds veel liefde kent met zijn broer die leidt aan kanker. Het gaat er steeds heftiger aan toe en Majid raakt in veel dingen betrokken, waaronder een geldnet overval. Voor alsnog vond ik het een vrij leuke zit, hoewel het soms iets te lang duurt waardoor de film soms zijn pit kwijt raakt blijft het geen slechte productie.

3.5*

Deze film is ongekend realistisch, grauw, rauw en confronterend in elkaar gezet. Er zijn zoveel maatschappelijke problemen en psychologische mechanismen te herkennen. Jim Taihuttu zet in kaart dat niet elke Marokkaanse jongen in het criminele circuit blijft verzeild om voor oppervlakkig gebruik van het snelle geld dat verdiend kan worden in de ijskoude onderwereld. Hij toont een slimme, emotionele en gedisciplineerde jongen maar met een zelf aangeprate uitzichtloze toekomst waarbij verder geweld niet kan ontbreken. Maijd weet in de film zijn reclasseringstraject te volbrengen, voor zijn broer zorgen in hoeverre hij kan en als een beest te gaan trainen. Daarna komt zijn meeste gevaarlijke bijbaan naast al zijn andere verantwoordelijkheden en doelen; een bodyguard worden van een zware Turkse maffiabaas. Marwan Kenzari is een legende en een terechte winnaar van een Gouden Kalf. De rest van de cast verstrekt Marwan maar hij blijft in mijn ogen de grote ster. Op zo een hoog niveau als andere hoogwaardige Nederlandse acteurs zoals Carice van Houten en Michel Huisman. Dit blijkt ook uit het feit dat Kenzari is doorgebroken in Hollywood. Taihuttu had als doel om met WOLF de keerzijde van de multiculture samenleving in kaart te brengen. Opgroeien in armoede wekt criminaliteit op en dat zie je overal ter wereld. Zoals bij de vele kampen in Nederland en vroeger in de jaren 70 de Surinamers. De Marokannen zijn de nieuwe Penoza en de criminelen van het kaliber Holleeder. De levende afgunst onder Marokkaanse criminelen wordt ook zichtbaar in deze film met de gewiekste taferelen van Adil in zijn vriendschap met Maijd. Om deze reden en anderen is de oorlog gebroken in de onderwereld van de Marokkaanse-Nederlanders. Tessa is een sterke rol voor deze prachtige actrice. Ze speelt zo overtuigend en ze heeft een kalmte over zich heen. Zij weet door Maijd heen te kijken en een liefdesgevoel bij hem op te wekken. Het liefst ziet hij zichzelf gesettled met Tessa zoals de scene laat zien als hij foto's van zijn broer en vermoedelijk schoonzus bekijkt. Helaas laat zijn criminele leven en narcisme niet toe dat zijn liefde met Tessa tot iets serieus opbloeit. Maijd is vooral bezig met zijn carrière en hij laat zijn gevoelens niet toe. Een welbekend psychologisch fenomeen van een jongen die een narcistische persoonlijkheid gecombineerd met bindingsangst kan worden gediagnostisceerd. Jammer dat er niet iets meer diepgang in de personages zitten. Maar ik denk dat men vergeet dat het een thriller/dramafilm is. En dat is juist de combinatie die Taihuttu zo goed heeft weten weer te geven. Door teveel de diepgang op te zoeken in de levensverhalen van de personages zou enkel een dramafilm zijn geweest. Of iets teveel daarop kijken waardoor de spanning op de achtergrond kon komen. Dit verhaal lijkt echt exact op dat van Badri Hari. Zijn narcisme heeft de relatie met Estelle waarschijnlijk de das om gedaan net zoals in de film met Maid en Tessa. Taihuttu heeft zich op mooie wijze laten inspireren op een Marokkaanse-Nederlander die niemand ooit zal vergeten door zijn donkere spraakmakende leven in de spotlight.

Wauw!

Totaal niet verwacht, maar ik ben echt zowat diep onder de indruk dat dit uit Nederland komt. Zelden had ik bedacht dat Nederland ook dit soort filmpjes kon afleveren. Maar uiteindelijk bewijst Taihuttu dus dat het wel degelijk kan om goede NL films te maken.

Indrukwekkende prestatie van Kenzari hier. Nu is het me volledig duidelijk waarom die man nu in Amerikaanse films speelt. Hij is gewoon een heel goed acteur, die zijn personage volop charme en een smoel weet te geven. Hij maakt Majid een "cool" karakter.

De zwarte-wit beelden hebben wel degelijk een bijdrage. Ze maken het toontje wat rauwer waardoor de film soms wat harder binnenkomt en intenser is. Ik heb zelden echt meegemaakt dat een film uit NL ook echt intens is en spannend is.

Film is nooit saai, mede door de prestatie van Kenzari. Hij speelt gewoon een boeiend personage die de film veel kijkbaarder maakt. Daarbij is de misdaad hard en rauw, en de drama wel aanwezig maar het neemt nooit de overhand hier. Maar goed, want veel traantjes kan een film zoals deze niet bepaald gebruiken.

Cameragebruik is prima. Vooral tracking shots die het in het algemeen prima doen. De cast is goed, en ondanks dat ik wel ondertiteling nodig had voor de Arabische delen tussendoor, speelt iedere acteur eindelijk eens goed. Alleen Maerten vond ik wat stuntelen soms.

Boeiende productie en absoluut, zonder twijfel, 1 van de beste NL films die er zijn. Hier mogen een hoop andere regisseurs een voorbeeld aan nemen.

Prima nederlands misdaaddrama, enerverend qua plot, goed gespeeld en sfeervol geschoten in zwart-wit. Vooral de charismatische hoofdrolspeler Marwan Kerzari is een openbaring. Klein minpuntje is het abrupte einde, dat teveel vragen onbeantwoord laat, maar verder is dit een zelfverzekerd geregisseerde, spannende en meeslepende film.

De eerste scene in de film is nog best leuk. Ook daarna is de film over twee Marokkaanse vrienden die zich bezig houden met de kleine criminaliteit nog wel even prima uit te houden. Het kabbelt allemaal wel aangenaam door en kijkt verder ook wel lekker weg. Maar met een speelduur van ruim twee uur is het gebrek aan verdere ontwikkeling binnen het verhaal toch funest en gaat de film uiteindelijk als een nachtkaars uit. Tenslotte wil ik nog vermelden dat het jammer was dat ik geen ondertiteling had. Niet dat ik verder nou de indruk had dat ik veel van het verhaal miste ondanks dat ik niet alles even goed kon verstaan.

Marokkaanse verlopen jeugd in Nederland met thema's en toestanden die al in vele Amerikaanse films aan bod kwamen, maar de wijze waarop de figuur die Marwan Kenzari wordt uitgebeeld is het grote pluspunt van deze film. Ook de sfeerschepping in de film is best goed en zo worden de cliché's er maar bijgenomen.

Een kickbokser [Marwan Kerzan] met een strafblad probeert een nieuwe start te maken maar een terugkeer in de criminaliteit blijft verleidelijk en op den duur haast onvermijdelijk. Veelvuldig bekroond maar niet vanwege het scenario dat teveel doet denken aan een Hollywood B-film is en dan ook nauwelijks verrassingen kent. Maar Taihuttu’s dynamische regie, het fraaie camerawerk van Lennart Verstegen en Kerzans bravoure houden je aan de buis gekluisterd. Bevat een aantal uiterst overtuigende kickboksscenes voor de liefhebbers. Kerzan en Taihuttu wonnen een Gouden Kalf, evenals Lieke Scholman die verantwoordelijk was voor de production design.

Degelijke tot goede misdaadfilm van Nederlandse makelij. Majid is het zwarte schaap van de familie. Voornamelijk door zijn eigen toedoen, want in tegenstelling tot zijn vrome ouders wijkt hij geregeld af van het rechte pad. En daar schuwt hij het geweld allerminst.

Ik vond het vooral filmtechnisch best goed in elkaar zitten. Prima camerawerk en een vlotte regie. De zwartwitbeelden vond ik hier niet bepaald een meerwaarde, het kon best in kleur, maar zwartwit schrikt me zeker niet af. Ook het acteerwerk vond ik in het algemeen niet verkeerd. Marwan Kenzari doet het zelfs prima.

Maar ook in de misdaadwereld is de concurrentie groot en spelen diverse belangen. Daar heeft Majid weinig kaas van gegeten. Zijn dichtste vriend Adil evenmin en dat levert hen onnodig extra problemen op. Boeiend en onderhoudend. Ik heb me zeker niet verveeld.