Palo Alto (2013)

Een nieuwe Coppola aan het roer, en ook deze kan regisseren als geen ander en kan nog wel eens mijn favoriete Coppola gaan worden. Want wat een potentie weet Gia Coppola hier te etaleren, losjes gebaseerd op de korte verhalen van Franco en het screenplay die Coppola die Gia op basis hiervan heeft geschreven is heel erg sterk. Haar kracht zit is duidelijk haar enorm sterke feel voor atmosfeer en haar personages.

Wat haar gave en Palo Alto zo bijzonder maakt is hoe Coppola atmosfeer en vooral de gevoelens van haar personages vangt. En dit is niet makkelijk, want mannen als Clark en Van Sant zijn hier niet zo sterk in als Coppola. Coppola's schets van adolescentie is treffend, en vrij universeel en ondanks dat de personages niet vrijuit gaan, zelfs onuitstaanbaar zijn, maar Coppola toont compassie en weet dit delicate onderwerp met de juiste nuances te benaderen. Coppola houdt heel veel van haar personages, en toont de emotionele contradictie van adolescentie met succes.

Zoals gezegd heeft Coppola ook een uitstekende 'feel' voor atmosfeer en maakt met Palo Alto voelbare cinema in haar puurste vorm. De nachten in Palo Alto voelen dromerig en wazig en deed mij erg sterk terug denken aan mijn tienertijd. Ook de feestjes hebben een enorme immersief karakter. Ideale cast, en vond elke verhaallijn wel erg boeiend. Op het begin voelt het fragmentarisch aan maar komt toch wel heel mooi met samenhang bij elkaar.

Roberts en Wolff springen er wel uit, leeftijdsverschil relaties boeien mij enorm, vooral als het een tienermeisje betreft met een oudere man en ook het onvermogen van Wolff's personage tot communicatie was spot on. Roberts is echt gemaakt voor een film als deze - en ondanks ik nog steeds niet snap dat ze het niet kon opbrengen in een bikini te lopen en een filmische trio te doen met Franco en Hudgens - toch blij dat ze in een film als Palo Alto terecht is gekomen. Erg mooi geschoten en een zeer passende en goedgekozen soundtrack.

Derde keer op korte tijd dat ik deze Palo Alto zie en ik weet 1 ding: dit is cinema naar m'n hart.

Een dromerig sfeertje doorgaans de ganse film, zo goed als geniale scènes die prachtig worden vormgegeven met net zo'n dromerige muziek (héérlijk) en eveneens sterk sounddesign.

Naast dat gegeven bewijst de film ook dat het allesbehalve dan een lege film is, het is zelfs een zeer sterk drama over een (sub)cultuur die zelden (Kids, Fucking Amal en dan heb je het gehad denk ik) zo realistisch gebracht is geweest.

Magnifieke film die barst van talent, met een paar erg charismatische personages waardoor ik hoop dat Gia Coppola nog (meer van deze) films gaat regisseren.

Sfeer over substance.

Passend bij het onderwerp wellicht, de uitzichtloosheid van de pubers in de middle class lijkt me een mooie omschrijving. Gia Coppola heeft de regie strak in handen, maar gebruikt ook wel wat veel dezelfde trucs als haar tante, en een paar van de beelden voelen wat amateuristisch en experimenteel aan - de weerspiegeling in het zwembad schoot me bijvoorbeeld verkeerd.

Jack Kilmer (ook al familie) en Emma Roberts hebben de interessantste verhaallijnen te vertellen. Verder overheerst de uitzichtloosheid me wat teveel, overheerst een soort depressieve sfeer die je zou doen wensen de kinders een schop onder hun kont te kunnen geven. Figuurlijk, vanzelfsprekend.

En na de dochter van krijgen we hier het regie-debuut van de kleindochter van Francis Ford Coppola.

Overvol genre dat American tiener-gebeuren, maar in het beste geval voel je je meteen weer 17 en ik mag er dan ook graag hoge waarderingen voor geven.

Gia Coppola komt met een prima film, mooi gefilmd, goede montage, een paar flink naar boven uitschietende scenes, maar weet zich nog net niet helemaal te onderscheiden.

Talent lijkt ze te hebben...volgende keer wat origineler verhaal en we zouden er zo maar weer een Coppola-talent bij kunnen hebben.

Niet bijster interessante coming-of-age film over een aantal opgeschoten tieners, die schijnbaar doelloos maar wat aanklooien. Helemaal niet erg, want dat gaat in negen van de tien gevallen vanzelf over. Zal bij de doelgroep allicht hoog scoren, maar de film sprak mij voor geen meter aan.

De film speelt met één van mijn favoriete genres, coming-of-age. Maar echt pakken weet de film niet. Het is vooral het verhaal rondom Emma Roberts karakter dat interessant is en het Emily karakter heeft een bepaalde charme. Echter het verhaal rond de twee jongens is wat oppervlakkig en greep me ook totaal niet. Visueel is het wel een plaatje om te zien.

3*

Schets van een aantal jongeren, die het op sociaal vlak niet slecht hebben, zich vervelen en er maar op lossen leven zonder veel scrupules of respect voor wat dan ook.

Sfeervol, maar onvermijdelijk nogal wat déjà-vu situaties.

Wel goed acteerwerk, zoals van Emma Roberts vooral.

Coming of age film met niet echt een duidelijke betekenis. Het volgt verschillende individuen, waarbij het allemaal wat oppervlakkig blijft. Je kijkt dan ook echt naar een film die je naar afloop doet denken, waar ging het nou eigenlijk over? Had van mij dan ook wat meer diepgang en emotie mogen tonen. Wel leuk om vader en zoon Kilmer in een film te zien spelen.

Fijne vertolkingen van met name Roberts en Wolff. Leukste aan de film is de manier waarop je eigenlijk niets over de personages weet, maar Coppola hier en daar hintjes uitdeelt waar je verder zelf invulling aan kunt geven. Het gebrek aan achtergrondinfo maakt de personages op deze manier alleen maar boeiender. Verder ook wel een fijn sfeertje, al moge het duidelijk zijn dat het wat dat betreft nog wel mijlenver van een Van Sant af ligt. Dan had het toch wel met wat meer panache gemogen, zeker audiovisueel. Toch een fijne film. 3*.

Goeie film over een paar tieners in Palo Alto. Een paar kleine verhaallijntjes met allemaal goed uitgewerkte personages (tieners met de gebruikelijke tienerproblemen op zoek naar zichzelf). Verder heeft dit regiedebuut van Gia Coppola een aangenaam tempo en een fijne cast en kijkt hierdoor gemakkelijk weg.

Goede karakteriseringen maar een wat onsamenhangend plot dat daardoor niet al te vrolijk kabbelt door zuipfeestjes, seksuele uitspattingen en de misverstanden en ruzies die dat met zich meebrengt. De jonge cast is prima, maar het gebrek aan dramatische opbouw voorkomt dat dit drama over teenage angst beklijft. Gebaseerd op een serie verhalen van James Franco die zelf de rol speelt van een twijfelachtige voetbalcoach.