The Family (2013)

Jammer dat DeNiro zich tegenwoordig leent voor dit soort films. Ik associeer hem tegenwoordig niet meer met kwaliteit maar met flauwe komedies. Ik vond hier echt niks aan ook. Bij vlagen wil het best lollig worden allemaal, maar over het algemeen voelt de film aan als een wat rare mix van genres.

Iedere Fransman spreekt ook Engels, soms zelfs met opmerkelijke accenten volgens mij, en ik heb zelden een film gezien die zo wereldvreemd Amerikaans overkomt. Het kan ook parodie zijn geweest, maar dat zou wat subtieler zijn dan ik de film inschat eigenlijk.

De dialogen en scènes zijn vaak ook raar slecht geschreven, en soms lijkt het wel alsof de acteurs oplezen van een blaadje. En zo'n film duurt dan 110 minuten en heeft zelfs een budget van 30 miljoen? Bizar. Zal wel vooral zijn opgemaakt aan het salaris voor al die bekende acteurs. Wel een heel klein pluspuntje dat de film zich in de jaren negentig afspeelt zonder dat daar ooit maar enige nadruk op wordt gelegd. 1.5*.

Spreek ik soms Chinees?

Alsof jij dat beheerst. Nee, het heeft meer weg van wartaal. Maar laat verder maar.

Ik heb me eigenlijk wel kostelijk vermaakt met de film. Ondanks dat ze er misschien veel meer uit konden halen qua cultuurverschillen en het feit dat een maffiafamilie onderduikt kwamen ze er een aantal keer wel heerlijk sadistisch uit. Dat zijn uiteindelijk de sterkste punten van de film, die verder niet heel veel verassingen kent. Wel leuk om Dianna Agron weer te zien, zij speelt haar rol met verve.

3,0*

geen boeiend verhaal..maar kijkt opzich wel lekker weg, de niro blijft altijd top

Dit is in feite helemaal niks. Het aantal grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen en dat betreft dan vooral nog scènes met de jongelui Agron en D’Leo. Het is eigenlijk best triest dat gelouterde acteurs als De Niro en Pfeiffer tot dit soort rollen zijn afgezakt.

Fuck.

Saaie, foute, flauwe film en zonde van de tijd van De Niro.

Meneer zou in 2009 het boek The Winter of Frankie Machine gaan verfilmen. Dat werd blijkbaar afgeblazen (eeuwig zonde), maar waar komt hij wel mee? De ene lamlendige comedy na de andere (al heb ik goede hoop voor Grudge Match). De Niro is niet meer de jongste en de tijd die hem rest, zie ik hem liever besteden aan goede films. Zijn repertoire van de afgelopen 5 jaar is zoiets als een fles goede wijn van 30 euro door de spaghettisaus flikkeren (om even bij Italiaanse thematiek te blijven).

The Family dan. Het is me niet duidelijk waarom hij de alternatieve titel Malavita heeft, misschien een copyright dingetje dat verschil per continent ofzo. Hoe dan ook. Eigenlijk is de familie Manzoni niet meer of minder dan de maffia-equivalent van de familie Flodder. De grappen komen dan ook met name door het contrast tussen hun handelswijze, normen en waarden en die van de doorsnee, brave burgers om hen heen. De film heeft zelfs een eigen Sjakie, gespeeld door Tommy Lee Jones en een maffia-versie van hond Whisky.

Maar deze film maakt echter pijnlijk duidelijk dat de uiterst wrede praktijken van maffiosi zich gewoon niet lenen voor comedy. De familie Flodder chanteert de buurman en laat arrogante kwallen van de tennisclub het zwembad in rijden. Dat is leuk. De Niro daarentegen, slaat mensen die hem niet aanstaan 12 botbreuken of sleept ze achter zijn auto aan. Dat is gewoon niet grappig. En al helemaal niet als je de reden kent voor zijn gedrag. Ik kan daar niet om lachen. Maar Robert de Niro, wat doet u nu?

Daarnaast bevat de film de slechtste seks-scène in 30 jaar waarbij het stel in kwestie in 2 seconden een stijve krijgt (respectievelijk een natte schede) en 1 seconde later al wild tegen de deur omhoog loopt te stoten (zonder rubber). Films mogen best een beetje overdrijven maar dit werkt zelfs bij Ron Jeremy niet zo.

Van comedy's verwacht ik geen realisme, maar deze film slaat qua realisme echt alles. Want laat mij eens een Frans dorpje zien waarin werkelijk iedere inwoner perfect Engels spreekt

Verder is het een ronduit saaie vertoning en gebeurt er 45 minuten lang niets. De scène waarin De Niro de film Goodfellas kijkt, waarin hij dus zelf speelt, lijkt een geestig hoogtepuntje te worden, maar dan ook alleen omdat je verwacht dat hij zichzelf nu op de hak gaat nemen, maar hier wordt uiteindelijk helemaal niets mee gedaan. Op het laatst wordt het zowaar nog een beetje spannend maar dat kan niet verhinderen dat ik op The Family terugkijk als een droevige, saaie, ongrappige film.

Het wordt ook tijd dat Michelle Pfeiffer qua rollen gaat kiezen voor iets oudere personages en aansluiting zoekt bij de generatie Diane Keaton, Glenn Close, Susan Sarandon. Ze heeft meer rimpels bij haar ogen dan ik op mijn scrotum. Het is dan niet meer geloofwaardig dat je een 14-jarige zoon hebt. Nog meer geldt dit voor Dianna Agron, die 27 is en een meisje van 17 speelde. Nou is dit fenomeen in films niks nieuws maar dit keer was het wel héél erg.

Toen de aftiteling kwam en ik zag: "Directed by Luc Besson" viel ik helemaal van mijn stoel. Blijkt dat die man met Leon toch echt een one hit wonder was, want al zijn andere films zijn troep.

1,5 ster

Slap, hangt tussen een poging tot humor en drama en mislukt op beide vlakken. Actie is redelijk.

Ik had het niet verwacht maar ik heb eigenlijk best genoten van deze film. Hoewel het geen meesterwerk is, komt het acteerwerk goed over, vond ik de humor best leuk en was de actie ook niet onaardig.

De verhaallijn word leuk verted, leuke acteurs om naar te kijken, kortom een film die lekker weg kijkt zonder al te veel poespas te hebben.

Ondanks de negatieve reacties hier vond ik deniro hier juist heel erg goed acteren, een rol die hem perfect past...michelle was in het begin iets minder maar kwam daarna prima op gang. Tommy Lee Jones deed het ook prima. Het is inderdaad geen oscor werk, maar zeker boven gemiddeld.

3.5 ster

Moet zeggen dat ik hem wel aardig vond. Leuke flashbacks, leuk gesneden en geknipt... Nergens echt de hoogte in, maar bleef constant en leuk. Verhaal was aardig.

Al met al een prima film om een zak chips bij weg te knauwen...

3.5**

Nog maar eens Besson.

Na jarenlang niet meer echt gevolgd te hebben (ging hij met Arthur eigenlijk niet op pensioen) de laatste tijd weer wat meer films van Besson aan het kijken. Best handig om deze, z'n nieuwste, ook meteen mee te pikken.

Echt hoogstaand is het niet, maar qua vlot vermaak kan het er zeker mee door. Alles ligt er vingerdik op. Het hele mafia gebeuren, FR vs US, de overdreven acties van de familie, De Niro's verouderde kop ... maar Besson weet het wel draaiende te houden. Er zitten een paar leuke actiemomentjes in, de humor is best te pruimen en de acteurs hebben er zichtbaar lol in.

Film duurt wat lang, links en rechts had het best wat flitsender en/of korter gemogen, maar voor een avondje lomp plezier heeft deze film genoeg aan boord. Zeker niet het niveau waarop hij vroeger acteerde, maar vermakelijk is het wel.

De Niro die naar Goodfellas zit te kijken is een geweldig momentje, al ligt het er misschien net te dik op met Scorsese als producer.

3.0*

Leuk filmpje, wij hebben ons kostelijk geamuseerd. En dat gedoe van hierboven dat die Fransen Frans praten met een accent (of een Amerikaans accent) heeft ons niet gestoord.

Captain Pervert, Mooi verhaal maar kom op man! Niet zo serieus naar dit soort films kijken!

Wat een onzin! Ze is 55 jaar dus zo heel erg ongeloofwaardig is dat ook weer niet. Daarbij ziet zij er een stuk jonger uit.

Misschien zie jij er een stuk ouder uit en geldt dit misschien ook voor je scrotum.

vond dit een erg leuke film, beetje vanuit onverwacht hoek, leuke cast en grappige scenes, goed!

Maffiosi in een komedie kan werken; Analyze This was goed maar helaas is The Family van minder goeie kwaliteit.
Die film had een betere casting en personages, origineler verhaal en grappen
en Crystal en DeNiro hadden een geweldige chemie samen maar de chemie tussen DeNiro en Pfeiffer is ver te zoeken.
Ook vond ik het niveau al die maffia en Frankrijk-grapjes niet al te vindingrijk te noemen.
Maar de film kijkt op zich prima weg en sommige scenes zijn best geinig (Pfeiffer die een supermarkt opblaast) maar echt grappig wordt het nooit omdat de mishandelingen van het gezin te extreem zijn en de personages zelf zijn niet charismatisch genoeg zijn om daarmee weg te komen.

Komedie op een subtiele ironische manier. Met dramatisch arthouse tintje. Niet wat ik er van had verwacht, maar ik kon het wel waarderen.

Matig, men probeert..... maar het wil maar niet echt lukken en dat is omdat de humor niet nieuw is. Het Franse accordeonmuziekje moet de toon zetten, de cast voor het kassucces. Op zich is het acteren zo slecht nog niet maar het script is weinig bijzonder om alles uit de cast te kunnen halen. Het doet me allemaal een beetje cliché aan, steeds gaf de film me het gevoel alsof het allemaal al eerder is gedaan. Waarschijnlijk komt het doordat de typetjes die hier gespeeld worden verdraait veel lijken op eerder gespeelde typen.

De regie en editing is niet slecht te noemen, de film loopt op een redelijk lekker constante tempo die zeker niet tegen werkt. Nee wat deze film ontbeert is vernieuwing in humor of in ieder geval geen plagiaatwerk. Luc Besson heeft in Leon laten zien dat hij een sterke sfeer kan creëren maar dat is hem hier niet gelukt. Vooral het einde spring geheel uit het lid.

Jammer ik kom nu uit op een 2.5** en het had best wel beter gekund. Was dan wel weer zeer tevreden over Dianna Agron, tjonge jonge das een mooie meid en acteert hier ook nog leuk!

If it's good enough for you, it's gonunov for me.

Behoorlijk genoten van deze film en Luc Besson is weer helemaal terug. Op een een of andere manier leek hij, ondanks hij tussen The Fifth Element en deze, nog wat films heeft gemaakt onder een hele andere genre dan we, dankzij Nikita, Leon en The Fifth Element, toch wel voor mijn gevoel van de radar te zijn verdwenen. Waarom kan ik ook niet precies verklaren, of het is omdat de meeste van zijn films in die tussentijd niet in Nederland zijn uitgebracht, of hij kwam gewoon niet met een film die ik van hem verwacht: een lekker commerciële Frans-aanvoelende actiefilm. Hij heeft echter wel weer in die tussentijd producties gedaan voor Taken, B13, From Paris With Love en Transporter, nu is het weer eens tijd om zijn ouwe ik uit de kast te halen.

En Malavita (The Family), wat een prachtige film, waarin Luc Besson wel alles uit de kast lijkt te trekken en bij de eerste scene, waarin we prompt kennismaken met een Victor the Cleaner achtige killer (alleen dit keer zonder accuzuur) Weet je het al meteen: Luc Besson is gewoon weer helemaal terug! Vervolgens vliegen we naar een dorpje in Normandië waar de Blake/Manzoni-familie moet onderduiken omdat ze worden gezocht door de maffia. Robert deNiro is weer helemaal in topvorm als vader Blake, met Manzoni als schuilnaam, maar je ziet wel dat hij op zijn leeftijd niet meer voor de uitbundige rollen kiest. Verder is Michelle Pfeiffer erg leuk als moeder Maggie. Ook de puberende kinderen: zoon Warren en dochter Belle (die al bijna niet meer op pubers lijken dankzij de intellectuele opvoeding van hun ouders) worden hier erg merkwaardig neergezet. Vooral Belle vond ik erg leuk, alleen wel jammer dat ze hier als 17 jarige word vertolkt door een vrouw van 27. Niet dat Dianne Argon het slecht deed hoor, integendeel zelfs, ze kon hier nog best jeugdig zijn, maar het voelt wel erg geforceerd. Had dan toch maar Chloë Moretz of Abigail Breslin uitgekozen.

Malevita moet een misdaadfilm voorstellen, maar Luc Besson laat de film eerst nog eventjes op de slow-burn verlopen. En dat doet ie echt prachtig; het eerste gedeelte voelt gewoon precies aan als zo'n typische Franse feelgood-film en alle shots en momenten zijn gewoon behoorlijk sfeervol. Een minpuntje was wel dat alle Fransen in het dorpje, verdacht goed Engels spraken. Maargoed, de familieleden zijn als onbekenden aangekomen in een dorpje in Normandië en ja... ze lijden gewoon hun leven; deNiro probeert eindelijk na jaren eens zijn geest te verruimen door achter de typmachine te duiken, moeder doet het dagelijkse huishoud-leventje, en laat supermarkten exploderen wanneer de kassa, inclusief klanten over haar lopen te roddelen, Warren word eerst het typische losertje van zijn nieuwe school, helemaal omdat hij Amerikaans is, en zijn intellectuele gladheid die hij van zijn ouders heeft meegekregen maken de zaken alleen maar erger, maar dat veranderd echter wanneer hij zijn criminele aanleerseltjes boven tafel haalt en gaat dealen op school. De manier hoe die pestkopen werden teruggepakt was echt geweldig. En dan komen we bij Belle, een meid die het toch wel meer op een rijtje heeft dan haar broer. Ik vond haar toch echt een geweldige personage. Ze is heel nuchter en heeft zo ook haar slimme trekjes, maar ze slaat je halfdood met een tennisracket als ze je verkeerd benaderd. Malavita gaat zelfs nog veel verder; dat stukje waarbij Belle verliefd raakt op die wiskundeleraar is echt hartverwarmend mooi, en op de juiste manier neergezet ipv een gemiddelde liefdesscene uit Twilight. Ondertussen wel met een knipoog omdat Belle hier wel op een hele aparte manier de leraar versierd. En zo bevat Malavita nog talloze hartverwarmende scenes. Al gouw word de familie door hun fatsoen, afgezien van Warren, die slechts cool gevonden word vanwege zijn deal-praktijkjes, een ode aan het dorp en organiseert de familie zelfs een tuinfeest waarbij iedereen komt. Ze worden ondertussen beschermt door 2 hele grappige undercover-agenten, die worden ingehuurd door Robert Stansfield (Hey een broertje van Norman Stansfield?) die weer erg tof word neergezet door Tommy Lee Jones. Verder heb ik ook helemaal dubbel gelegen van dat loodgietertje. Die scene waarin Manzoni Goodfellas laat zien in die art-house bioscoop is ook fenomenaal.

Maar de familie blijft zijn zwakke punten altijd hebben, en dan met name vooral de ouders. Dat hele gedoe omdat ze bruin water uit de kraan krijgen, bracht toch wel een hoop gebroken botten met zich mee en voor je het weet mag je als ambtenaar, die geen oplossing voor het probleem ziet aangezien iedereen in het dorp er last van bleek te hebben, ook nog even met een touw achter Manzoni's auto hangen.

Maar het leuke leventje krijgt wel even een andere wending, wanneer maffiabaas Luchese via een verdwaalde krant (dat stukje dat ze laten zien hoe die krant in New York terecht komt was ook onvergetelijk) erachter komt waar de familie zit. Vanaf dat moment slaat de roer plotseling helemaal om. Je zou als kijker nog kunnen denken dat de film net zo op zijn beloop gaat als een Pegg/Frost film, maar dat valt vies tegen. Sterker nog, de film lijkt ook steeds killer en afstandelijker te worden. Het begint al met dat gedeelte waarbij Belle toch werd afgewezen door die wiskundeleraar je zat er echt naar te streven dat ze toch nog gelukkig samen bleven aangezien die liefdesscenes wel heel teder werden neergezet, en misschien dat het later alsnog goed zou komen. Ondertussen word Maggie uit de kerk verbannen omdat ze haar mond voorbij gepraat en zijn ze levende schietschijven geworden van de bende van Don Luchese. De hele actiescene is weer helemaal op de vanoudse Besson-manier gedaan en is weer lekker tof. Ze trekken ook hier overduidelijk weer om het minste geringste calamiteit het zwaarste wapentuig uit de kast die ze maar kunnen vinden, zoals dat typisch gaat in Franse actie/thriller/misdaad/komedie's. En ja, de laatste; Het leven kan erg mooi worden, maar is te mooi om waar te zijn als een misdaadfamilie. Behoorlijk kille scene, en dat na al die vrolijkheid en hartverwarmende momenten.

Heel bijzonder filmpje heeft Besson hier eventjes neergezet. Grotendeels neem je de film met een lach en een traan. (Ben nou eenmaal gevoelig Franse feelgood films/en niet Hollywoodiaanse aanvoelende liefdesscene's) maar tegen het einde word dat, zoals gezegd, even anders. Ik heb in ieder geval van top tot teen genoten van deze film en ben ook behoorlijk verrast, met een lekkere gevarieerde selectie aan elementen, van een zonnige Franse dorpskomedie, tot een New Yorkse misdaadfilm, tot een lekker commerciële Franse Canal +/Europacorp actiefilmpje. Ook nog een lekkere selectie aan soundtracks van Gorillaz en wat klassieke muziek en Jazz-muziek, waar de zoon en dochter mee worden opgegroeid en tijdens hun huiswerk beluisteren.

Nouja, laat ik dan maar zo "gek" zijn om deze, tussen alle lage beoordelingen, een volle mep te geven.

Welcome back Luc!

5,0*

Ik vind dat deze film enorm ondergewaardeerd wordt, kritieken als dat de karakters gemeen of sadistisch zijn begrijp ik niet want het is fantasie en daarbij heb je anti-helden (al zijn deze deels best sympathiek en dat dubbele daar wordt mee gespeeld).

Gaat halverwege van zwarte humor over naar actie en ik ben meestal wel blij met werk van Luc Besson, leuke details en veel dingen met een knipoog. Best vermakelijk en meer waard dan de meeste films die langskomen die een zesje zijn en met pijn en moeite de verveling kunnen bestrijden.

Aardige misdaad film goed spel van die 2 ouwe knarren DeNiro en Tommy Lee Jones

Absurde film met aardige wendingen. Hij is grappig, maar de Niro en Pfeiffer samen klikken niet. De dochter is briljant in haar rol en lift samen met de Niro de filn/comedy naar een acceptabel niveau.

Kortom als je van het genre houdt de moeite waard, met zoals al gezegd absurde momenten zoals de loodgieter, die heeft zijn les wel geleerd...

Een ietwat vreemde film. Niks voor DeNiro eigenlijk. Natuurlijk, een maffiarol is voor hem wel weggelegd, maar in deze setting komt het allemaal wat vreemd over. Ik heb wel genoten van de aanwezigheid van Dianna Agron in deze film, zal geen topactrice worden, maar erg fijn om naar te kijken...

Dan klopt, van het hele bericht die je quote, alleen de bovenste zin niet helemaal.

Vaak te flauw en veel te onlogisch.

Matig filmpje. 2.0*

Goeie film

Eigenlijk had Luc Besson, ook Jean Reno hierin een rolletje moeten laten spelen.

Matig.

The Family is een beetje een mengeling van genres. Helaas brengt dat een hoop subplotjes met zich mee die van mij weggelaten hadden mogen worden. Zeker al wat die kinderen doen vind ik er maar snel doorheen gejaagd, of gewoon niet boeiend genoeg.

De leukste momenten komen door Robert De Niro - wat staat die cool met een baard, zeg - en de immer droge Tommy Lee Jones. De film had iets meer van hen mogen geven. Michelle Pfeiffer loopt spijtig genoeg wat verloren. Dianna Agron is oké, maar de mij onbekende John D'Leo steelt toch wel de show in hun gezamenlijke scènes.

Luc Besson probeert de schwung er goed in te houden en ik moet zeggen dat de balans tussen Franse dorpsgezelligheid en droogkomisch gevloek best goed zit. Iets meer focus in het script had wonderen gedaan. De verwijzing naar Goodfellas vind ik niet echt geslaagd, helaas.

2,5

aardige film, leuk om Pfeiffer weer eens te zien, en de Niro is altijd sterk, nee het verhaal is niet briljant en halverwege zakt hij wel erg in, .....

pluim voor de kids , leuke rollen!!!!

leuk meenemertje