The Family (2013)

Vandaag deze film als sneak gezien... Leek gezien de cast wel wat te worden maar niks was minder waar... De grappen waren niet leuk, de actie was niet spannend, het plot slaat nergens op en de motieven slaan evenmin nergens op... zonde, zonde, zonde.. Sterker nog... Doordat ik zag dat deze film zoveel sterren kreeg, heb ik deze account aangemaakt om hem even op z'n plek te zetten.. want echt, meer dan 2,5 sterren verdient 'ie niet!!! mark my words..

Fuck

Luc Besson is een regisseur waar ik nooit goed weet wat ik er van moet verwachten. Met Léon heeft hij een meer dan degelijke misdaadfilm afgeleverd maar met Nikita en Joan of Arc hielp hij zijn goodwill al bijna direct terug om zeep. Ik stond dan eerst ook wat weigerachtig ten opzichte van Malavita, wat trouwens ook de naam van de hond is om een onverklaarbare reden, maar een kans om Robert De Niro, Michelle Pfeiffer en Dianna Agron op het grote scherm te zien laat ik niet liggen.

Met Malavita maakt Besson zijn twee hierboven genoemde missers ruimschoots goed. Wat opvalt is dat de film in twee stukken is op te delen. Het eerste pakweg halfuur neemt de komedie overduidelijk de bovenhand. De ene na de andere verwijzing naar een maffia klassieker wordt opgenoemd, het ene moment al iets duidelijker dan de andere, en het zijn vooral de tegenstrijdigheden tussen de familie Blake en de inwoners van Normandië die voor de glimlach moeten zorgen. Iets wat wonderwel lukt door onder andere van de kinderen geen tieners te maken die niet weten wat hun vaderlief indertijd allemaal heeft uitgestoken. Belle die haar bijna-aanrander het pak rammel van zijn leven geeft met een tennisracket of Warren die er een hele hoop illegale handeltjes op nahoudt... Het zijn geslaagde scènes. Nadien zakt de film een tikkeltje in qua humor met hier en daar nog wel een leuke knipoog maar komt de misdaad meer bovendrijven. Een keuze die niet iedereen zal kunnen waarderen maar ik vond het wel werken. De climax met strijd tussen de Blake familie en de bad-guys is weliswaar redelijk kort maar toch nog erg genietbaar waardoor de film nergens verveelt.

En mocht je je toch nog vervelen, dan kun je je nog altijd vergapen aan de schoonheid van Dianna Agron. In het begin dacht ik dat ze weer gecast ging zijn als pure eye-candy maar ze weet de rol van Belle met verve te dragen. Het romantische subplot met de leraar wiskunde had niet perse gehoeven maar dankzij Agron geraakt de film er nog wel mee weg. Voor velen is De Niro al jaren bezig met zichzelf te verloochenen door de ene na de andere komische rol aan te pakken. Toegegeven, de acteur van The Godfather II en Raging Bull is niet meer maar de rol van maffiabaas Giovanni gaat hem toch wel erg goed af. Flink wat zelfspot waardoor dit één van zijn beste komische rollen is van de laatste jaren. Michelle Pfeiffer en Tommy Lee Jones zijn minder nadrukkelijk aanwezig dan verwacht, vooral die laatste heeft eigenlijk maar weinig nut, maar vullen hun rollen zo goed mogelijk in als ze kunnen.

Stereotiep, onlogisch (het feit dat een lokale krant in perfecte staat tot in een gevangenis geraakt) en cliché. Het zijn commentaren die tot in den treure worden herhaald bij Malavita maar eerlijk gezegd, de film geraakt er mee weg. De Niro is goed op dreef maar het is vooral Agron die de show weet te stelen, al ben ik misschien al bevooroordeeld doordat ik al sinds een tijd een enorm zwak voor haar heb.

4*

Malavita is een aardige film vol donkere humor en bloedvergieten. De acteurs zijn vermakelijk en weten te verrassen in hun rollen, maar hun personages blijven vlak. Hoewel het verhaal in het midden een dipje neemt en vol zit met clichés, weet de film af te sluiten met een ijzersterke slotakte. Daarmee is Malavita een leuke aanvulling op het genre, maar weet de film verder niet te overtuigen.

Recensie: Malavita aka The Family (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Malavita is een misdaadfilm die een komedie probeert te zijn en tegelijkertijd ook een drama wilt zijn, waardoor geen van beiden goed lukt.

‘Malavita’ Review | Filmtakers

We're Not in Brooklyn Anymore

Aardig filmpje over een maffia familie die naar Frankrijk worden overgeplaatst als onderdeel van een getuigenbeschermingprogramma waarbij de familie echter maar moeite heeft om zich aan het ''normale'' leventje aldaar aan te passen. Een prima uitgangspunt waar je veel kanten mee uit kunt en Malavita besluit dan ook om zowel een drama, als een actie als een comedy te zijn. Het actie element wordt naar het einde toe het beste uitgewerkt maar de meest komische scene's zitten (zoals helaas wel vaker het geval is) al in de trailer en de overige komische momenten zijn een stuk minder leuk. Ook het drama element voelt een beetje onderbelicht aan.

Zo is er namelijk een sub-plotje met de dochter van de Manzoni-familie die een crush krijgt voor haar wiskunde leraar, maar deze voegt eigenlijk weinig aan het verhaal toe en voelt dan ook aan als goedkoop aangehaald sentiment omdat er uiteindelijk niks mee gedaan wordt. Op actie gebied kun je ook lang wachten voor de spreekwoordelijke hel losbarst, en als dit eenmaal gebeurt ontbreekt toch een beetje het gebrek aan spanning. Dit komt o.a. door het gebrek aan binding met de personages. Hoewel de personages zich wel degelijk ontwikkelen greep het mij allemaal niet zo aan en was het wat mij betreft ook niet intrigerend genoeg doordat het verleden van de personages te onderbelicht blijft. Bij de aanloop naar de finale vond ik ook dat er te weinig gebeurde om constant te blijven boeien, waardoor ik dan ook geregeld mijn best moest doen om mijn aandacht nog bij het verhaal te houden.

Toch scoort malavita wel een voldoende wat o.a. te danken is aan het fijne sfeertje wat de titel uitstraalt. Het voelt allemaal luchtig aan, en wordt nergens te zwaar wat ook de charme is van de film. Ook de cast waaruit de film bestaat verdiend een pluspunt. Het is altijd leuk om De Niro aan het werk te zien en ook Michelle Pfeiffer doet het erg goed. En eerlijk is eerlijk; de verpletterende schoonheid van Dianna Agron hier heeft wellicht ook wel voor een kleine verhoging gezorgd Al met al mis je niet veel aan Malavita, maar zul je je er ook geen buil aan vallen als je hem gaat bekijken.


3,0*

Geinige film, niets hoogstaands maar leuk voor een keertje. Verhaal is niet heel bijzonder en af en toe wat simpel. Maar de humor is meestal wel goed. De cast is ook meer dan in orde, al vond ik de jongen niet zo heel sterk. Robert de Niro is ook erg grappig. Spannend is het niet, maar daarvoor moet je de film ook niet kijken.

3*

"I didn't kill him, I took him to the hospital."

Gisteren in de bios meegepakt, maar eerlijk gezegd vond ik het niet zo boeiend.

Qua verhaal wordt het via vier zijplotjes verteld, waarin elk lid van de familie zo zijn/haar ding doet. Dit komt vrij gezapig over, met name het subplotje van Belle is tergend te noemen. Als kijker moet je met haar verdriet meeleven, maar haar personage is daarvoor niet interessant genoeg. Eigenlijk lijkt de gehele familie Manzoni bij elkaar geraapt te zijn, de binding die je met hen zou moeten krijgen ontbreekt volledig. Met zwaargewichten als Robert De Niro en Michelle Pfeiffer zou dit toch beter moeten, maar het tegendeel is waar. Van De Niro verbaast het me nog geen eens meer, hij is een 'sell out' geworden; geen schim meer van zichzelf. Erg zonde.

Daarnaast is de humor ondermaats. Er worden wat goedkope steken onder water gegeven die betrekking hebben op de culturele clichés en verschillen tussen Amerika en Frankrijk. Ik kon hier niet om lachen. Overigens laat het actiegedeelte te lang op zich wachten en eenmaal daar aankomen, wordt het zwakjes in beeld gebracht.

Al met al een erg vermoeiende film die niet de moeite waard is om te zien. Je kunt hier gerust met een grote boog omheen lopen.

Kleine 2,0 sterren.

Fan van Robert de Niro en in een maffiarol moet het wel een leuke film zijn. Met die gedachte dus naar de bios. Nou nee dus, flauw verhaal, flauwe cast, deze film komt ook in mijn draak-film mapje

Een erg leuke en onedrhouden actie film.

Vaart zit voldoende erin. Grappige dialogen en situaties.

Ik heb me gedurende de film geen moment verveeld.

Misschien is hij hier en daar wat voorspelbaar en wat makkelijk, maar het kijkt ook naar rato weg.

Van mij een 3,5*

De film had te weinig misdaad en te weinig komedie. Wat er dan overblijft is deze film, die nergens in uitblinkt.

Ik vond het eigenlijk wel een leuke en vooral vermakelijke misdaad / komedie. Het cliché verhaal is zeker niet hoogstaand maar de uitvoering was best aardig met hier en daar wat leuke momenten en ook zelfs actie (met name dan op het einde en ook best hard). Wat deze film ook leuk maakt is de cast die het best goed deed. De drie oud gedienden deden het leuk, maar vooral de jongeren als de fraaie Dianna Agron (de dochter) en John D'Leo (de zoon) vond ik er echt uitspringen. De laatste zorgde geregeld voor wat humor en de eerste was soms best ontroerend. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke film welke me geen moment heeft verveeld.

Vooral leuk om de bekende karakterkoppen van Robert de Niro en Tommy Lee Jones, die hun rol er lekker dik opleggen. Maar ook een weinig opzienbarend tussendoorfilmpje dat weinig te vertellen en weinig te brengen heeft. Er wordt maar erg weinig gebruik gemaakt van de potentieel grappige controversie van een stelletje Amerikanen in Frankrijk, en waar dat gebeurt is het een beetje flauw. De kinders zijn dan nog het grappigst, maar om nou te zeggen dat dat de film de moeite waard maakt is ook wat overdreven.

Van de hand van Luc Besson is weinig te merken, hij lijkt zijn kunsten uit de Leon-periode verleerd te zijn.

Pfff, wat is er toch met de Luc Besson gebeurd die we kennen van geweldige films als Le Grand Bleu, La Femme Nikita en Leon? Sinds zijn 'comeback' in 2005 maakt hij hoofdzakelijk rommel. Dit is ook weer zo'n misser, een aktiekomedie met een toch zeer behoorlijke cast, maar voorzien van een bijzonder slap script. De humor is ook beneden peil. Vlot geregisseerd door Besson (ja, dat kan hij nog steeds wel), maar in niets is verder zijn hand nog te herkennen.

Toch wel leuk. Misschien een beetje makkelijk met alle mafia-cliches, maar leuk genoeg vor wat het wil zijn.

De Niro doet zn ding, Pfeiffer in haar aloude Married to the Mob rol en met name die kids (Agron, wow) doen het erg leuk.

Beetje bitter en gewelddadig bij vlagen voor een komedie, maar toch ok.

Aardige misdaad komedie, maar geen hoogvlieger. Het verhaal is standaard. Soms serieus, soms absurd maf en onrealistisch. Dat is tevens het minpunt. Of overdrijf alles of hou het geheel serieus. De film wordt daardoor wat onevenwichtig. Een ander storend puntje is het feit dat de Fransen in het dorpje moeiteloos Engels spreken. Buiten dat zetten Pfeiffer en De Niro prima rollen neer en tillen de film naar een voldoende. De actie op het eind is een leuke afsluiter.

Leuk tussendoortje. 2.5/3.0

Luc Besson maakt een Coen-film. Zo kwam het toch tenminste over. Dat zorgt voor een aparte film die niet goed weet wat doen. Robert DeNiro zou de grote naam moeten zijn hier, maar doet niets meer dan als oude gangster weinig pittige dialogen uitbrengen. Michelle Pfeiffer is ook niet echt opvallend en tenslotte in het decor heb je nog Tommy Lee Jones. Wel goed zijn de kinderen moet ik zeggen. Daar zie je wel de pit van Besson en de fragmenten op school zijn dan ook de betere dingen. Helaas draait daar het hoofdverhaal niet rond. Dat komt pas goed naar het einde. Al is de sterke finale vooral te wijten aan het zwakke voorgaande verhaal.

Ik had eerst de vergelijking gemaakt met We're the Millers, al is dat echt wel een komedie. Eigenaardig genoeg zou je van deze Besson-film meer verwachten, maar het kan z'n verwachtingen niet inlossen. Dankzij de kids en de finale toch nog de moeite om te zien.

Fun met een liefhebbende maffia familie op de vlucht met elk zo hun psychopathische trekjes. En dat op het Franse platteland. Fris verpakt, spelend met tegenstellingen en clichés, ontspannen en wanneer er iemand dwars ligt of moeilijk doet, schakelen de Manzoni's met speels gemak over op furieus geweld. Leuk wanneer Belle met een tennisracket tekeer gaat, maar stiekem is het momentje met de auto in de achtergrond nog net iets leuker. Lekker droog.

Ondanks dat je het verhaaltje en de toon verder niet serieus hoeft te nemen, is het wel jammer dat haar lijntje met de leraar zo bloedeloos dooft. De Niro neemt het leeuwendeel voor z'n rekening met zijn missie om schoon drinkwater en die filmbespreking kon natuurlijk niet uitblijven. Toch is het allemaal net iets te lauw om echt te scoren. De basis is vaak grappiger dan wat volgt. Een fraai ogend filmpje van Bresson, dat nog best een beetje uitbundiger had gemogen.

“Fuck”

Wat begon als een zwartgallige komedie, eindigde in een ongeloofwaardige actieprent. Afgaande op de cast verwachtte ik toch een iets degelijkere film dan dat "The Family" uiteindelijk blijkt te zijn. De film is gebaseerd op het roman "Malavita" van Benaquista dat vertaald werd naar "Badfellas" voor de Engelstalige versie en tevens de naam is van de familiehond. Van begin af aan wist ik al direct waar het naartoe zou leiden. Je kan dus wel stellen dat de film redelijk voorspelbaar was.

Bij momenten was het wel redelijk grappig. Zeker de dialogen tussen Robert De Niro en Tommy Lee Jones waren hilarisch. De humeurige CIA agent die al jarenlang de ex-mafia baas moet rondsleuren van plek naar plek om hem te beschermen tegen de op wraak zinnende maffialeden. De Niro en Jones hebben beide een zodanig afgeleefde tronie die wonderwel past bij de hun aangemeten personages. De Niro is precies weggelopen uit "Cape Fear". Die kerel heeft een tijdloze karakterkop die dadelijk geassocieerd wordt met één of andere gangsterfiguur. En Jones komt precies wel ligna recta van de "Men in Black" set. De scene waar ze samen naar een debatavond gaan, waar blijkt dat de geplande Amerikaanse film niet gearriveerd is en in de plaats de film "Goodfellas" wordt vertoond, waarbij Jones het danig op zijn heupen krijgt, is hilarisch en voor mij het grappigste in de hele film.
Michelle Pfeiffer speelde een nietszeggende rol als beschermende huisvrouw die haar man uit problemen probeert te houden, de zoon te corrigeren op aanstootgevend taalgebruik en de dochter haar handje vast te houden en te wijzen op de gevaren in het liefdesleven van een opgroeiende jonge vrouw. Het enige moment waar ze laat zien dat ze getrouwd is met een beruchte gangster, is als ze een lokale kruidenier de lucht in blaast.

Belle de dochter ,gespeeld door Dianna Agron, is een beeldschone verschijning en lijkt bij momenten wel weggelopen uit de film "Bilitis" met dat 70's achtig kleedje met strikjes en die wazige schijn die rond haar hangt. De romance die ontstond tussen haar en de wiskundeleraar in spe was natuurlijk verplicht materiaal voor deze komedie, maar bracht eigenlijk niks bij. Liever had ik Belle verder zien gaan op haar elan als met-GSM’s-op-andere-tienermeisjes-timmerende maffiadochter.
De zoon liet er geen gras over groeien en ontpopte zich algauw als rasechte organisator om de hele school in dienst van zichzelf te zetten. Een meesteroplichter en manipulator binnen de kortste tijd. Vreselijk overdreven ! Wat mij het meeste stoorde was het gevoel dat het niet echt een familie leek. Het was precies een koppel met 2 geadopteerde kinderen.

Dat het niet helemaal goed zou komen met deze film, was het feit dat deze Amerikaanse maffia familie een onderkomen kreeg in een piepklein Frans dorpje en alle inwoners aldaar allemaal Engels praten. Sommige zelfs met een Amerikaans accent. En ik twijfel er aan of de scholen in Frankrijk ook een duplicaat zijn van de mentaliteit in Amerikaanse Highschools. Dat de door Giovanni verraden maffialeden de uitgeweken familie op het spoor zou komen, was te verwachten. De manier waarop was zelfs voor een film nogal ver gezocht.

Vanaf hier vervalt het komische volledig en slaat de toon om in een semi-brutale gangsterparodie. De totaal karikaturale gangsters verschijnen op het toneel en beginnen op een onzinnige manier het halve dorp neer te maaien beginnende bij de politie,de brandweer ,de CIA agenten en daarna de omliggende bewoners. Ze worden opgemerkt door dochter en zoonlief. De eerste zittende op een kerktoren omdat ze niet over haar liefdesverdriet heen komt (zucht), de andere al snikkend zittend op het perron onderweg naar Parijs ,omdat de school hem heeft berispt over zijn misdadige praktijken. Eigenlijk wel een softie voor de zoon van een gangster. Uiteindelijk groeien ze beide uit tot ware Rambo’s om korte metten te maken met de gearriveerde gangsters, waarvan je toch zou denken dat het professionals zijn.

Het grote probleem bij “The Family” is dat het niet echt een komedie en niet echt een misdaadfilm is. Het wil van beide walletjes eten en schiet uiteindelijk op beide vlakken tekort. Een sterrencast met De Niro en Pfeiffer kan de balans niet laten overslaan, ondanks dat ze zo'n zwaargewichten zijn in het Hollywood landschap.

Quote van Linda Barnard in Toronto Star : "While Besson knows his way around an action film, he’s not as adept at comedy. The result is an often-violent, occasionally amusing fish-out-of-eau tale that plunks a family of wise guys in the French countryside with predictable results."

2*

Niet te smaken, langdradige film, gebouwd op een te simpel verhaal waarin men twee volksstammen tracht samen te brengen. Het maffiose Amerika en het volkse Frankrijk. Wat veel te zwak werd aangepakt.

De humor komt slechts door de toevallige simpelheden in het verhaal.

Zelfs een Robert de Niro weet het verhaal niet te redden. Bovendien is het een verwarrend voorspelbaar gebeuren in stukjes aan mekaar geplakt.

Zelfs de ooit mooie Michelle Pfeiffer weet deze film niet in te kleuren in haar moederrol.

Enkel de mooie Belle zorgt voor wat leven in dit filmgebeuren. Maar haar acteertallent laat dan weer te wensen over.

Erg zwakke vertoning die men rap zal vergeten zijn. Waarover ging dit weer?

Zelfs het plot eindigt met niets.

2,5* min

Ik heb me eigenlijk wel kostelijk vermaakt met de film. Ondanks dat ze er misschien veel meer uit konden halen qua cultuurverschillen en het feit dat een maffiafamilie onderduikt kwamen ze er een aantal keer wel heerlijk sadistisch uit. Dat zijn uiteindelijk de sterkste punten van de film, die verder niet heel veel verassingen kent. Wel leuk om Dianna Agron weer te zien, zij speelt haar rol met verve.

3,0*

Dit is in feite helemaal niks. Het aantal grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen en dat betreft dan vooral nog scènes met de jongelui Agron en D’Leo. Het is eigenlijk best triest dat gelouterde acteurs als De Niro en Pfeiffer tot dit soort rollen zijn afgezakt.

Fuck.

Saaie, foute, flauwe film en zonde van de tijd van De Niro.

Meneer zou in 2009 het boek The Winter of Frankie Machine gaan verfilmen. Dat werd blijkbaar afgeblazen (eeuwig zonde), maar waar komt hij wel mee? De ene lamlendige comedy na de andere (al heb ik goede hoop voor Grudge Match). De Niro is niet meer de jongste en de tijd die hem rest, zie ik hem liever besteden aan goede films. Zijn repertoire van de afgelopen 5 jaar is zoiets als een fles goede wijn van 30 euro door de spaghettisaus flikkeren (om even bij Italiaanse thematiek te blijven).

The Family dan. Het is me niet duidelijk waarom hij de alternatieve titel Malavita heeft, misschien een copyright dingetje dat verschil per continent ofzo. Hoe dan ook. Eigenlijk is de familie Manzoni niet meer of minder dan de maffia-equivalent van de familie Flodder. De grappen komen dan ook met name door het contrast tussen hun handelswijze, normen en waarden en die van de doorsnee, brave burgers om hen heen. De film heeft zelfs een eigen Sjakie, gespeeld door Tommy Lee Jones en een maffia-versie van hond Whisky.

Maar deze film maakt echter pijnlijk duidelijk dat de uiterst wrede praktijken van maffiosi zich gewoon niet lenen voor comedy. De familie Flodder chanteert de buurman en laat arrogante kwallen van de tennisclub het zwembad in rijden. Dat is leuk. De Niro daarentegen, slaat mensen die hem niet aanstaan 12 botbreuken of sleept ze achter zijn auto aan. Dat is gewoon niet grappig. En al helemaal niet als je de reden kent voor zijn gedrag. Ik kan daar niet om lachen. Maar Robert de Niro, wat doet u nu?

Daarnaast bevat de film de slechtste seks-scène in 30 jaar waarbij het stel in kwestie in 2 seconden een stijve krijgt (respectievelijk een natte schede) en 1 seconde later al wild tegen de deur omhoog loopt te stoten (zonder rubber). Films mogen best een beetje overdrijven maar dit werkt zelfs bij Ron Jeremy niet zo.

Van comedy's verwacht ik geen realisme, maar deze film slaat qua realisme echt alles. Want laat mij eens een Frans dorpje zien waarin werkelijk iedere inwoner perfect Engels spreekt

Verder is het een ronduit saaie vertoning en gebeurt er 45 minuten lang niets. De scène waarin De Niro de film Goodfellas kijkt, waarin hij dus zelf speelt, lijkt een geestig hoogtepuntje te worden, maar dan ook alleen omdat je verwacht dat hij zichzelf nu op de hak gaat nemen, maar hier wordt uiteindelijk helemaal niets mee gedaan. Op het laatst wordt het zowaar nog een beetje spannend maar dat kan niet verhinderen dat ik op The Family terugkijk als een droevige, saaie, ongrappige film.

Het wordt ook tijd dat Michelle Pfeiffer qua rollen gaat kiezen voor iets oudere personages en aansluiting zoekt bij de generatie Diane Keaton, Glenn Close, Susan Sarandon. Ze heeft meer rimpels bij haar ogen dan ik op mijn scrotum. Het is dan niet meer geloofwaardig dat je een 14-jarige zoon hebt. Nog meer geldt dit voor Dianna Agron, die 27 is en een meisje van 17 speelde. Nou is dit fenomeen in films niks nieuws maar dit keer was het wel héél erg.

Toen de aftiteling kwam en ik zag: "Directed by Luc Besson" viel ik helemaal van mijn stoel. Blijkt dat die man met Leon toch echt een one hit wonder was, want al zijn andere films zijn troep.

1,5 ster

Nog maar eens Besson.

Na jarenlang niet meer echt gevolgd te hebben (ging hij met Arthur eigenlijk niet op pensioen) de laatste tijd weer wat meer films van Besson aan het kijken. Best handig om deze, z'n nieuwste, ook meteen mee te pikken.

Echt hoogstaand is het niet, maar qua vlot vermaak kan het er zeker mee door. Alles ligt er vingerdik op. Het hele mafia gebeuren, FR vs US, de overdreven acties van de familie, De Niro's verouderde kop ... maar Besson weet het wel draaiende te houden. Er zitten een paar leuke actiemomentjes in, de humor is best te pruimen en de acteurs hebben er zichtbaar lol in.

Film duurt wat lang, links en rechts had het best wat flitsender en/of korter gemogen, maar voor een avondje lomp plezier heeft deze film genoeg aan boord. Zeker niet het niveau waarop hij vroeger acteerde, maar vermakelijk is het wel.

De Niro die naar Goodfellas zit te kijken is een geweldig momentje, al ligt het er misschien net te dik op met Scorsese als producer.

3.0*

If it's good enough for you, it's gonunov for me.

Behoorlijk genoten van deze film en Luc Besson is weer helemaal terug. Op een een of andere manier leek hij, ondanks hij tussen The Fifth Element en deze, nog wat films heeft gemaakt onder een hele andere genre dan we, dankzij Nikita, Leon en The Fifth Element, toch wel voor mijn gevoel van de radar te zijn verdwenen. Waarom kan ik ook niet precies verklaren, of het is omdat de meeste van zijn films in die tussentijd niet in Nederland zijn uitgebracht, of hij kwam gewoon niet met een film die ik van hem verwacht: een lekker commerciële Frans-aanvoelende actiefilm. Hij heeft echter wel weer in die tussentijd producties gedaan voor Taken, B13, From Paris With Love en Transporter, nu is het weer eens tijd om zijn ouwe ik uit de kast te halen.

En Malavita (The Family), wat een prachtige film, waarin Luc Besson wel alles uit de kast lijkt te trekken en bij de eerste scene, waarin we prompt kennismaken met een Victor the Cleaner achtige killer (alleen dit keer zonder accuzuur) Weet je het al meteen: Luc Besson is gewoon weer helemaal terug! Vervolgens vliegen we naar een dorpje in Normandië waar de Blake/Manzoni-familie moet onderduiken omdat ze worden gezocht door de maffia. Robert deNiro is weer helemaal in topvorm als vader Blake, met Manzoni als schuilnaam, maar je ziet wel dat hij op zijn leeftijd niet meer voor de uitbundige rollen kiest. Verder is Michelle Pfeiffer erg leuk als moeder Maggie. Ook de puberende kinderen: zoon Warren en dochter Belle (die al bijna niet meer op pubers lijken dankzij de intellectuele opvoeding van hun ouders) worden hier erg merkwaardig neergezet. Vooral Belle vond ik erg leuk, alleen wel jammer dat ze hier als 17 jarige word vertolkt door een vrouw van 27. Niet dat Dianne Argon het slecht deed hoor, integendeel zelfs, ze kon hier nog best jeugdig zijn, maar het voelt wel erg geforceerd. Had dan toch maar Chloë Moretz of Abigail Breslin uitgekozen.

Malevita moet een misdaadfilm voorstellen, maar Luc Besson laat de film eerst nog eventjes op de slow-burn verlopen. En dat doet ie echt prachtig; het eerste gedeelte voelt gewoon precies aan als zo'n typische Franse feelgood-film en alle shots en momenten zijn gewoon behoorlijk sfeervol. Een minpuntje was wel dat alle Fransen in het dorpje, verdacht goed Engels spraken. Maargoed, de familieleden zijn als onbekenden aangekomen in een dorpje in Normandië en ja... ze lijden gewoon hun leven; deNiro probeert eindelijk na jaren eens zijn geest te verruimen door achter de typmachine te duiken, moeder doet het dagelijkse huishoud-leventje, en laat supermarkten exploderen wanneer de kassa, inclusief klanten over haar lopen te roddelen, Warren word eerst het typische losertje van zijn nieuwe school, helemaal omdat hij Amerikaans is, en zijn intellectuele gladheid die hij van zijn ouders heeft meegekregen maken de zaken alleen maar erger, maar dat veranderd echter wanneer hij zijn criminele aanleerseltjes boven tafel haalt en gaat dealen op school. De manier hoe die pestkopen werden teruggepakt was echt geweldig. En dan komen we bij Belle, een meid die het toch wel meer op een rijtje heeft dan haar broer. Ik vond haar toch echt een geweldige personage. Ze is heel nuchter en heeft zo ook haar slimme trekjes, maar ze slaat je halfdood met een tennisracket als ze je verkeerd benaderd. Malavita gaat zelfs nog veel verder; dat stukje waarbij Belle verliefd raakt op die wiskundeleraar is echt hartverwarmend mooi, en op de juiste manier neergezet ipv een gemiddelde liefdesscene uit Twilight. Ondertussen wel met een knipoog omdat Belle hier wel op een hele aparte manier de leraar versierd. En zo bevat Malavita nog talloze hartverwarmende scenes. Al gouw word de familie door hun fatsoen, afgezien van Warren, die slechts cool gevonden word vanwege zijn deal-praktijkjes, een ode aan het dorp en organiseert de familie zelfs een tuinfeest waarbij iedereen komt. Ze worden ondertussen beschermt door 2 hele grappige undercover-agenten, die worden ingehuurd door Robert Stansfield (Hey een broertje van Norman Stansfield?) die weer erg tof word neergezet door Tommy Lee Jones. Verder heb ik ook helemaal dubbel gelegen van dat loodgietertje. Die scene waarin Manzoni Goodfellas laat zien in die art-house bioscoop is ook fenomenaal.

Maar de familie blijft zijn zwakke punten altijd hebben, en dan met name vooral de ouders. Dat hele gedoe omdat ze bruin water uit de kraan krijgen, bracht toch wel een hoop gebroken botten met zich mee en voor je het weet mag je als ambtenaar, die geen oplossing voor het probleem ziet aangezien iedereen in het dorp er last van bleek te hebben, ook nog even met een touw achter Manzoni's auto hangen.

Maar het leuke leventje krijgt wel even een andere wending, wanneer maffiabaas Luchese via een verdwaalde krant (dat stukje dat ze laten zien hoe die krant in New York terecht komt was ook onvergetelijk) erachter komt waar de familie zit. Vanaf dat moment slaat de roer plotseling helemaal om. Je zou als kijker nog kunnen denken dat de film net zo op zijn beloop gaat als een Pegg/Frost film, maar dat valt vies tegen. Sterker nog, de film lijkt ook steeds killer en afstandelijker te worden. Het begint al met dat gedeelte waarbij Belle toch werd afgewezen door die wiskundeleraar je zat er echt naar te streven dat ze toch nog gelukkig samen bleven aangezien die liefdesscenes wel heel teder werden neergezet, en misschien dat het later alsnog goed zou komen. Ondertussen word Maggie uit de kerk verbannen omdat ze haar mond voorbij gepraat en zijn ze levende schietschijven geworden van de bende van Don Luchese. De hele actiescene is weer helemaal op de vanoudse Besson-manier gedaan en is weer lekker tof. Ze trekken ook hier overduidelijk weer om het minste geringste calamiteit het zwaarste wapentuig uit de kast die ze maar kunnen vinden, zoals dat typisch gaat in Franse actie/thriller/misdaad/komedie's. En ja, de laatste; Het leven kan erg mooi worden, maar is te mooi om waar te zijn als een misdaadfamilie. Behoorlijk kille scene, en dat na al die vrolijkheid en hartverwarmende momenten.

Heel bijzonder filmpje heeft Besson hier eventjes neergezet. Grotendeels neem je de film met een lach en een traan. (Ben nou eenmaal gevoelig Franse feelgood films/en niet Hollywoodiaanse aanvoelende liefdesscene's) maar tegen het einde word dat, zoals gezegd, even anders. Ik heb in ieder geval van top tot teen genoten van deze film en ben ook behoorlijk verrast, met een lekkere gevarieerde selectie aan elementen, van een zonnige Franse dorpskomedie, tot een New Yorkse misdaadfilm, tot een lekker commerciële Franse Canal +/Europacorp actiefilmpje. Ook nog een lekkere selectie aan soundtracks van Gorillaz en wat klassieke muziek en Jazz-muziek, waar de zoon en dochter mee worden opgegroeid en tijdens hun huiswerk beluisteren.

Nouja, laat ik dan maar zo "gek" zijn om deze, tussen alle lage beoordelingen, een volle mep te geven.

Welcome back Luc!

5,0*

Ik vind dat deze film enorm ondergewaardeerd wordt, kritieken als dat de karakters gemeen of sadistisch zijn begrijp ik niet want het is fantasie en daarbij heb je anti-helden (al zijn deze deels best sympathiek en dat dubbele daar wordt mee gespeeld).

Gaat halverwege van zwarte humor over naar actie en ik ben meestal wel blij met werk van Luc Besson, leuke details en veel dingen met een knipoog. Best vermakelijk en meer waard dan de meeste films die langskomen die een zesje zijn en met pijn en moeite de verveling kunnen bestrijden.

Matig.

The Family is een beetje een mengeling van genres. Helaas brengt dat een hoop subplotjes met zich mee die van mij weggelaten hadden mogen worden. Zeker al wat die kinderen doen vind ik er maar snel doorheen gejaagd, of gewoon niet boeiend genoeg.

De leukste momenten komen door Robert De Niro - wat staat die cool met een baard, zeg - en de immer droge Tommy Lee Jones. De film had iets meer van hen mogen geven. Michelle Pfeiffer loopt spijtig genoeg wat verloren. Dianna Agron is oké, maar de mij onbekende John D'Leo steelt toch wel de show in hun gezamenlijke scènes.

Luc Besson probeert de schwung er goed in te houden en ik moet zeggen dat de balans tussen Franse dorpsgezelligheid en droogkomisch gevloek best goed zit. Iets meer focus in het script had wonderen gedaan. De verwijzing naar Goodfellas vind ik niet echt geslaagd, helaas.

2,5

Een aardig niemendalletje, die op zich niet heel bijzonder is, maar door het fijne sfeertje en de humor, in ieder geval voldoende weet te vermaken.

Robert De Niro verschijnt de laatste jaren steeds meer in komedies en doet dat steeds vrij aardig. Hier is hij met zijn droge kop ook perfect geschikt voor de rol als vader. Pfeiffer vond ik wat minder op haar plaats, maar de kinderen doen het ook leuk. Het leukst zijn de momenten als iemand van het gezin zich weer eens ergert aan een buitenstaander en dit vaak op een nogal onconventionele manier “oplost.”

Verder merk je ook dat de acteurs er veel plezier in hebben, iets wat komedies vaak wel goed doet, zo ook hier. Verder komen de typische maffia-clichés voorbij, met een aantal verwijzingen, waarvan die naar Goodfellas toch wel bijzonder leuk was. Memorabel is het misschien niet, maar het is vermakelijk genoeg voor een leuke avond. Ik las trouwens pas achteraf, dat dit geregisseerd is door Besson. Het ademt ook wel iets Bessons uit met dat Franse plattelandssfeertje, maar dacht dat hij niet meer zo actief was als regisseur. Dat had ik blijkbaar mis.

3,0*

The family/Malavita is zeker geen bijzondere film, laat ik dat voorop stellen, maar is ook zeker geen saaie film. De wapendragende familie op de poster doen de film eer aan, er gaan zeker wat botten gebroken worden met allerlei voorwerpen. Het is een en al cliché maar Robert de Niro draagt de film, en die man heeft al heel wat grote gangsters gespeeld en mag het nu zeker rustig aan doen als meneer Manzoni.

Robert de Niro en Tommy Lee Jones zijn niet voldoende om deze film volledig uit het moeras te trekken, daar is de formule al te vaak voor gebruikt. Wel doet de Niro denken aan Paul Vitti uit Analyze this. In zijn gedachten zie je meneer Manzoni namelijk al het gezicht van een buurtbewoner op een gloeiend heet rooster drukken. De twee kinderen zijn, zoals vaak in dit soort films, overbodig te noemen. Het leuke is wel dat ze situaties net zo aanpakken als vaderlief, als je een geintje met ze uithaalt dan slaan ze genadeloos terug. Dat zorgt voor komische situaties. Verwacht niet puur een komedie, er worden namelijk aardig wat mensen koelbloedig om zeep geholpen. Eigenlijk een best wel rare combinatie van komische geweld dat daarna wordt opgevolgd door executies... Ze hadden het beter bij het komische moeten houden.

The family is geen hoogvlieger maar weet net genoeg te boeien. Jammer dat de rol van Tommy Lee Jones niet bepaald interessant is, hij had wel wat meer speeltijd mogen invullen. Gelukkig redden twee grootse acteurs de film die anders totaal onzichtbaar langs zou zijn gegaan. Als laatste wil ik even zeggen dat het jammer is dat ze als locatie een über saai Frans dorpje hebben gebruikt, ik snap dat het juist een ideale locatie had moeten zijn voor het verhaal maar op een of andere manier heeft het niet gewerkt..

3*

Enorm slappe film waarin humor verward wordt met misplaatste opmerkingen en vergezochte karakters. Hoe die kinderen zich gedragen slaat nergens op en grappig is het zeker niet. Verder speelt De Niro weer op de automatische piloot en heeft het karakters van Pfeiffer weinig om het lijf. Er zou nog wat spanning in moeten zitten maar dat werkt ook niet.

Een goede misdaad/thriller/komedie film...

Prima en leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Robert De Niro en Tommy Lee Jones...

Ook een bekende actrice Michelle Pfeiffer...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Heerlijk genoten...