The Family (2013)

Eindelijk speelt De Niro weer een gangster!

Wel is waar is dit niet een keiharde misdaadfilm, maar vermakelijk is deze Malavita zeker. Grappig verhaal over een gangster die samen met zijn familie moet onderduiken in een totaal andere omgeving, een rustig dorpje in het noorden van Frankrijk. Dit gezin kan zich maar moeilijk aanpassen in de nieuwe omgeving, wat voor veel hilarische scenes zorgt.

De flashback die zich afspeelt in New-York tijdens een barbecue, vond ik geweldig. Typisch Italiaans, volgens de tradities en met een heleboel Italiaanse wiseguys! Vond het ook leuk om 'Big Puss' weer eens te zien die we kennen uit The Sopranos.

Het verhaal is wel wat voorspelbaar en eigenlijk vond ik het einde een beetje jammer. Hiermee doel ik op het feit dat 'de huurmoordenaars door een stel kinderen om zeep worden geholpen'. Te veel toevalligheden, maar goed, afgezien van dat is het een zeer vermakelijke film. Het blijft tot slot ook een komedie en een komedie is (vaak) niet realistisch.

'Al Capone always said, asking polite with a gun in your hand is always better than just asking polite' !!

Goeie film waarin een mafiabaas en zijn gezin in een getuigenbeschermingprogramma zitten nadat hij heeft gepraat. Een film met een leuk uitgangspunt dat ook leuk is uitgewerkt. Onderhoudend en ook een spannende finale. Een uitstekende casting, ook al is de rol van Robert DeNiro wat voorspelbaar.

The Family, of beter gezegd Malavita, had eigenlijk wel wat potentie. Een meer dan degelijke cast, een aardig concept en qua decor is Normandië zeker geen slechte keuze. Met Luc Besson aan het roer, die nogal graag zijn thuisland in de kijker zet, kon je ook van actie op zich wel wat verwachten. Toch komt het er niet uit en dat is jammer.

Op zich begint de film wel goed. Het tempo is in het eerste kwartier redelijk hoog zonder dat er veel memorabel gebeurd maar de montage is clean, solide en zorgt ervoor dat de film op tempo blijft. Vanaf seconde 1 merk je ook dat het 'grote' drietal in deze film (Pfeiffer, DeNiro, Lee Jones) er erg veel zin in heeft en dat straalt ook af op de film. Het is dan ook doodzonde dat de rest van de film niets voorstelt. Het verhaal van een crimineel die zijn 'familie' verraadde voor de FBI en nu al een tijdje op de vlucht is voor die familie had opzich wel potentie gehad maar dan moet je dat concept van 'het vinden van' niet laten wachten tot het einde want daardoor kan de film in de tussentijd bijna niets bieden. We moeten het doen met een langgerekt verhaallijntje over bruin leidingswater, een verliefde puber die haar maagdelijkheid verliest in een klaslokaal en een jonge snaak die het pad van zijn vader lijkt te volgen. Voor de rest krijgen we nog op zeer schaarse momenten een mini kat en muis spel tussen Lee Jones en DeNiro over het uitbrengen van DeNiro's praktijken maar dat is eigenlijk een belangeloze voetnoot. Dat héél de film dan visueel wel zeer gelikt is en het kleurgebruik nagenoeg perfect is maakt het dan wel mooi om te zien maar na een tijdje ben je dat voortkabbelen toch wel beu ondanks enkele leuke momenten (vooral van DeNiro). De finale zelf valt dan eigenlijk ook wel lichtjes tegen. De confrontatie blijft al bij al kleinschalig en is nogal snel voorbij. Spanning is er dan ook nergens te merken. Als de credits verschijnen en je ziet alle medewerkers passeren dan kan je niet anders dan teleurgesteld zijn over het eindresultaat.

The Family is een matige (actie)komedie die als komedie te weinig komisch is en aanvoelt en in actie wel zeer schaars lijkt te zijn. Dat de cast er duidelijk zin in had en de beelden zeer mooi verlicht dan wel de schade en houd het wel nog redelijk vermakelijk maar hier had véél meer in kunnen zitten.

Vermakelijke en luchtige misdaadkomedie die doet wat wat je van zulke films mag verwachten. Het is een mix tussen maffia-, familie- en high schoolfilms. Wie hoopt een The Godfather aan te treffen kan deze maar beter overslaan. Leuk en simpathiek tussendoortje met een prima cast en regie. Richting de 3,5*

“Have you ever noticed the number of things dad is capable of expressing just with the word "fuck"?”

Redelijk. Een maffiafamilie wordt naar een rustig stadje in Normandië gestuurd als onderdeel van het getuigenbeschermingsprogramma. De vader (De Niro) heeft namelijk een getuigenis afgelegd tegen een grote maffiabaas, en nu moet hij zich koest houden. Zo voelt Malavita ook aan. Als een rustig voortkabbelend maffiaverhaaltje wat pas op het laatst explodeert met een aantal sterke actiescènes. Jammer genoeg boeit al het voorgaande weinig, en de humor werkte niet echt. De film wil grappig zijn, maar tegelijkertijd ook de spanning opvoeren. Dat werkt duidelijk niet. De acteurs doen het wel goed, maar van Luc Besson had ik toch wat meer verwacht.

Wederom een herziening, ik blijf zo nog wel even doorgaan totdat ik het klaar heb, en dat duurt niet zo héél lang meer en hoop medio einde van dit jaar er klaar mee te zijn. Vandaag was het tijd voor een film die Netflix er laatst op gezet heeft: ‘The Family’. Wederom een misdaad film in het leven van een gangster waar Robert DeNiro de ster in speelt, niet dat het erg is die man doet natuurlijk gewoon wat hij leuk vind en dat moet hij zeker blijven doen. Toch speelt DeNiro wat minder strak dan zijn voorgaande films, hij word natuurlijk ook ouder maar soms zit dat een beetje in de weg.

“You're gonna take that silverware and put it where you found it, nice and easy, or else I'm gonna break both your arms.”

De cast is prima, eigenlijk een best leuke cast al moet ik eerlijk zijn. Hoofd van de familie is uiteraard DeNiro in de rol van Giovanni Manzoni die onder de naam ‘Fred Blake’ onderduikt. Leuke rol, Giovanni Manzoni is de hoofd van een New Yorkse maffia die wat geflikt heeft bij een andere familie maar wat is me nog steeds onduidelijk misschien dat ik dat ergens gemist heb, dat weet ik niet. Michelle Pfeiffer vind ik een mindere actrice persoonlijk, kan nooit echt wennen aan haar acteerprestaties en ook met de rol van Maggie Blake vond ik haar niet altijd even overtuigend. De knappe Dianna Agron was natuurlijk geen ramp om naar te kijken en met haar rol van Belle Blake deed ze het leuk. Ook John D'Leo deed het leuk als de zoon van de familie Warren Blake en Tommy Lee Jones als Robert Stansfield waren zeker geen mindere waarden in de film, en deden het leuk.

Dus qua cast is het echt totaal niet slecht, de setting van de mooie Franse (in Normandië gelegen) dorp was ook leuk. Ik vond dat Luc Besson de film best simpel heeft gemaakt, simpele dialogen, simpele actie en een héél makkelijk en dun verhaal. En dat is ook precies het gene wat deze film nekt, er is soms geen draad aan vast te knopen wat er nou precies gebeurt in de film. Vooral het begin vond ik erg rommelig, waar de moordenaar van de andere familie binnen valt bij een familie en deze allemaal vermoordt om vervolgens de vinger op te sturen naar zijn baas. Ik had geen flauw benul wat er nou precies gebeurde en waarom het gebeurde, het blijft me nog steeds een raadsel.

“Al Capone always said, asking polite with a gun in your hand is always better than just asking polite.”

Qua makkelijkheid komt deze film ook te goed mee weg, er zitten meerdere verhalen in deze film die allemaal één voor één te simpel zijn afgewerkt. Zo volgen we het verhaal dat de familie Manzoni moet vluchten omdat er 20 miljoen (of 2 miljoen) op en reizen af naar een dorp midden in Frankrijk, hier gaan ze verder onder de naam Blake en moeten zich inwijden bij de populatie van het dorp. Dan volgen we drie verhalen los, eentje van Fred Blake die graag groot wil worden in het schrijven van boeken na het vinden van een oud typemachine. Zijn dochter en zoon moesten een reputatie op bouwen op school en laten zien wie ze zijn. Afpersing, mishandeling en een grote mond gaat daar goed gepaard mee en zijn vrouwtje wil de buurt verkennen.

Ook volgen we het verhaal dat Fred het water weer helder moet krijgen wat, blijkbaar een grote uitdaging voor hem is. Ook hier gaan weer wat grappige scénes aan gepaard. Daarna volgt de aanslag op het huis van de Blake’s van de andere familie en na een mooie actie scene moeten ze wederom vluchten wat niet helemaal het plan was.

Ja, dan was het verhaal toch aardig dun en best cliché op sommige momenten. Ook héél erg cliché is het moment dat Fred samen met Robert richting de cinema gaan waar Fred voor uitgenodigd is. De film is helaas verkeerd geleverd en ze besluiten dan ‘Goodfellas’ op te zetten, aangezien er een Amerikaan in voor kwam, je verzint het niet met DeNiro in de hoofdrol. Ik vond het wel komisch. Voor de rest weet de film goed gebruik te maken van het geweld, en is de film aardig gewelddadig maar, het kon me niet altijd even goed overtuigen en sommige effecten vond ik ook goedkoop weggewerkt.

Martelingen zijn zeker niet weg gelaten in de film en daar moet je een beetje tegen kunnen, je ziet dan wel niet de volle daad maar je ziet bijvoorbeeld wel dat Fred de man van het watermaatschappij achter zijn auto heeft hangen (nota bene wanneer hij stil staat). Echter is het lichaam dusdanig bewerkt dat je zelf de bovenkant mooi bebloed ziet en dat waren zeker wat pluspunten voor deze film: geweld word niet weggehouden, noch kon mij dat niet overtuigen maar, het blijft een prima zit, zeker voor in de ochtend.

3.0*

Ook hier begrijp ik die zure reacties niet, net zoals bij de film Patsers. Jongens come on, als je deze trailer bekijkt weet je toch dat het een film is die je vooral niet serieus moet nemen? Zo'n film moet je kijken als je echt geen flikker te doen hebt. Je weet wel, zo'n avond waarbij je half zappend op stuit, dát is deze film. Die je gewoon kijkt op tv, omdat er verder niks anders op is. Je gaat hiervoor toch niet speciaal huren of downloaden? ? Al deze serieuze en ellendig lange analyses hierboven vind ik dan ook lachwekkend en kansloos. Voor een ik-ga-maar-even-wat-zappen avondje vond ik het een vermakelijke film.

Niet echt goed.

Topcast, en een aantal verwijzingen naar de oude misdaadfilms van Scorsese. Veel meer heeft de film eigenlijk ook niet te bieden. Komedie is eigenlijk vrij zwak uitgewerkt hierin en de film is in het algemeen eigenlijk ook vrij saai.

De Niro speelt ook niet top, Pfeiffer zat wat beter in haar element. De kinderen waren misschien wel het leukst om te volgen, vooral omdat ze allemaal wel vrij interessant waren. Helaas krijgen we hun streken minimaal in beeld.

Vrij saai verhaal eigenlijk, weet nergens erbovenuit te steken en verveelt in het algemeen een beetje. Gelukkig zijn de stukken in de school wel leuk en enkele scenes met de familie wel komisch gedaan, meer heeft de film eigenlijk niet echt.

Een film die niet de juiste toon weet te vinden.

Te flauw voor een komedie, te kinderachtig voor een misdaadfilm,

te Amerikaans in een Europese setting, misplaatste arrogantie.

Film zonder smaak. *2.0

Funny over the top misdaad-komedie, vermakelijk en geen seconde verveling.

Leuk! Gewoon leuke film, maar dat is mijn mening. Had beetje gevoel bij de Corleones achter de schermen te zijn.

zesje wel wat mager hoor hier op MM. Een mooie dikke 7 van mij!

Dianna Agron... ook leuk

Omdat hij zijn maffiafamilie heeft verraden valt Giovanni Manzoni [Robert De Niro] onder het Getuigenbeschermingsprogramma. Onder toezicht van Robert Stansfield [Tommy Lee Jones] vestigt Giovanni zich als Fred Blake in een pittoresk dorp in Normandië. Niet de meest logische plek voor een Italiaans-Amerikaans gezin om een onopvallend leven te leiden natuurlijk. Het wordt er niet gemakkelijker op wanneer echtgenote Maggie [Michelle Pfeiffer] ruzie krijgt met de plaatselijke roddeltantes en kinderen Belle [Dianna Agron] en Warren [John D’Leo] zich meteen op negatieve wijze laten gelden op hun nieuwe school. Volstrekt belachelijk misdaadkomedie, zelfs voor Besson, en een nieuw dieptepunt in met name De Niro’s filmografie.

Melige komedie die wordt gered doordat Besson precies de juiste acteurs voor de juiste rollen heeft kunnen strikken. Behoorlijk stevige climax, maar ook ontroerende scènes van De Niro met Pfeiffer en met Agron. Leuk om te zien hoe de verschillende acteerstijlen van De Niro en Jones tegelijk botsen en goed samengaan. Nog nèt aan de goede kant van vermakelijk.

Best aardige film als tussendoortje. Je moet wel filmische maffiatoestanden als achtergrond waarderen, daar gewoon mee zijn. Dan is de rustige humor in het begin zeker wel leuk. Het (pogen tot) integreren in een Normandisch dorpje heeft cinematografisch een rustige charme.

De film verloopt een beetje zoals je mag verwachten.

Een beetje humor hier, actie daar, grote finale...

Nergens slecht geacteerd maar ik werd ook nergens overdonderd.

Onderhoudend genoeg om hem zonder verveling uit te zien (ik heb wel het eerste halfuur ofzo gemist).

De muziek vond ik wel raar, precies alsof ze nog ergens de rechten op de Gorillaz vanonder in een lade gevonden hadden en dachten "verdomme, dan gaan we op z'n minst alle oude hits gebruiken".

Niet onaardig. Maar Besson is gewoon geen "Oh, kijk wat gebeurt nu weer" Guy Ritchie. De schoolkrant die uitgerekend in de gevangenis belandt, was echt zo'n Ricthie deus ex machina. Setting en verhaal (hoewel in een witness protection program?) op zich ook leuk, ware het niet dat je bijna niet meer kunt opvallen dan Amerikanen ergens in Frankrijk. En zoals we allemaal weten, beheersen Fransen bar weinig andere talen buiten het frans. De Niro is weer eens met schijnbaar groot gemak de persoon die hij moest spelen.Vooral Pfeiffer zet haar beste beentje voor, wellicht in awe dat ze speelt naast deze grootste acteur aller tijden. Vooruit 3,5 ster.