Suite Française (2014)

Vanaf 27 november in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

EDIT: release verplaatst naar 26 maart 2015

26 maart

Mochizuki Rokuro

Ja klopt, de release is weer eens verplaatst.

Het staat dan bovenaan wel automatisch goed, door onze geautomatiseerde koppeling met het digitaal filmdepot van de NVF.

Duitsers die tijdens WOII continu Engels spreken... Jammer..

Suite Française is een liefdesdrama zoals je kan verwachten in een oorlogsfilm. Onmogelijke liefdes die toch mogelijk blijken te zijn en zoals we wel vaker gezien hebben. Suite Française is een verfilming van het gelijknamige boek en levert een vrij zoetsappige film op, maar die toch daadwerkelijk emotie over weet te brengen wat met name komt door het zeer sterke acteerwerk van de cast. Het gaat gelukkig niet te ver met het mierzoetige gebeuren, waardoor de film nergens uit de bocht vliegt qua geloofwaardigheid.

'Suite Française' Recensie - Filmtakers

Ik was hier niet zo één-twee-drie ondersteboven van. Een vrij soft verhaaltje over aan meisje die aanpapt met een Duitser terwijl ergens in de verre achtergrond schijnbaar soldaten het loodje leggen. Persoonlijke issues worden gecombineerd met een stijlvolle aankleding en in wezen doen de bekende acteurs niet zoveel fout maar het bleef wat bescheiden en ik raakte niet erg onder de indruk.

Gelijk bij aanvang van deze film toen ik hoorde dat de dialogen hoofdzakelijk in het Engels waren had ik de neiging de zaal te verlaten. Duitsers en Fransen die in het Engels tegen elkaar praten in een oorlogsfilm dat kan natuurlijk echt niet. En dan ook nog in het beschaafd Engels zonder accenten. Zo ongeloofwaardig. Voor de rest had deze film wel enigszins iets te bieden. De oorlogsscènes - de bombardementen op vluchtelingen o.a. - waren dacht ik best wel waarheidsgetrouw. Dat gebeurde destijds gewoon. Ook de huiszoekingen werden zeer realistisch in beeld gebracht. Of het klopte wat die Duitser zei over Nietzsche, dat zou ik nog eens op moeten zoeken. Het is wel zo dat de filosofie van Nietzsche wel degelijk invloed heeft uitgeoefend op de ideologie van het Nationaal Socialisme, iets wat door aanhangers van deze geniale maar ook omstreden filosoof nog wel eens ontkend wordt. Van het romantische gedeelte was ik niet zo onder de indruk. Ik vond het allemaal een beetje te braafjes.

In het kort gezegd; geen slechte film dit Suite Française maar over het Frankrijk in de 2e Wereldoorlog heb ik toch duidelijk betere films gezien.

3,0*

Weer een typisch niemendalletje dat probeert oorlog en romantiek in één prent vast te leggen. Zoals bij de meeste films in dit gecombineerde genre wordt er teveel moeite gestoken in het stukje romantiek en te weinig in het stukje oorlog.

Het geheel zag er op zich wel leuk uit, maar ik vond de oorlogssfeer nauwelijks voelbaar. Zelfs toen de vluchtende mensen werden aangevallen door de jachtvliegtuigen voelde het gewoon nep/gekunsteld. Dit gold ook voor het moment dat de Duitsers de stad binnenvallen en bezetten. Het riep gewoon helemaal niets op.

Ik vind dit dus een onopvallend juweeltje. De eerste helft van de film verloopt rustig; de pionnetjes worden instelling gebracht. Je kunt zelfs zeggen dat het een tikje te lang duurt voordat de dramatiek inzet. Maar toen dat eenmaal gebeurde kroop de film onder mijn huid om me helemaal op te zuigen. Michelle Williams speelt ook prima. Maar grote kwaliteit van de film is voor mij de onderlaag en de manier waarop deze in de film verwerkt is. Je kunt met gemak naar de film kijken zonder de onderlaag op te merken en zo moet dat eigenlijk ook, maar het gebeurt zelden. Er zit een fylosofische blauwdruk in de film. De hoofdpersoon wordt heen en weer geslingerd door allerlei loyaliteiten; de schoonmoeder, haar man, de Duitse officier, de buren, de boeren. de vrouw met kind, de Duitsers etc. Haar loyaliteit is steeds gebaseerd op de informatie die ze dan heeft. Tijdens de film krijgt ze steeds nieuwe info en inzichten waardoor haar loyaliteit steeds verschuift, bijna als een klokwerk. En daarmee haar handelen natuurlijk ook. Sleutelscene is voor mij wanneer ze over het plein loopt en een buur haar toevoegt dat ze een vuile moffenhoer is, dit omdat hij dingen niet weet. Een paar meter verderop wordt ze door de vrouw van de rebel ervaren als held omdat deze bepaalde dingen wel weet. Daarmee wordt op mooie wijze aangegeven dat snel oordelen vaak fout oordelen is en dingen bovendien niet vaak zwart-wit zijn ( wel een beetje een cliche natuurlijk ). In oorlogsomstandigheden kan dit dan om leven en dood gaan ( er wordt ook ergens in de film gezegd dat juist onder die omstandigheden je kunt zien wie de goeden en de slechten zijn en dat is onafhankelijk van de kant waar je aan staat ).

Wat mij betreft een hele aangename film en ik verbaas me een beetje over de magere bijval van anderen?

Mooie indrukwekkende film. Ook het verhaal achter de film is zeker zo interessant als de film zelf.

Goede rolverdeling met een zeer internationaal gezelschap van acteurs. Zorgvuldig uitgekozen kleding, uniformen en voertuigen geven een realistisch beeld van de tijd waarin de film zich afspeelt.

Ik had al niet al te hoge verwachtingen en deze kwamen ook volledig uit. Een film die absoluut geen recht doet aan het boek, het is maar een slap verhaaltje. Vooral het niet kloppen van de talen die gesproken worden is ontzettend storend en knullig, hierdoor is de film niet echt serieus te nemen.

"We don't look at him, we don't speak to him."

Hier had ik op voorhand niet veel van verwacht, maar dit kan duidelijk stukken beter.

Op zich begint de film nog interessant met bombardementen en Duitsers die het dorpje Bussy bezetten. Het lijkt de opmars te vormen naar een hoop chaos en wanorde, ware het niet dat dit slechts schijn is. De oorlog en alle gruwelijkheden zijn namelijk bijzaak en dienen enkel en alleen als decor voor een voorspelbaar liefdesverhaaltje.

Wat volgt zijn clichématige ontwikkelingen met een hoog soapgehalte doorspekt met het nodige melodrama en afgezaagde dialogen. Als kijker ontkom je niet aan het gevoel dat het gebeuren opvallend oppervlakkig is, ondanks - minieme - pogingen om de film van meer diepte te voorzien; de personages blijven plat.

Gelukkig weet 'Suite Française' een redelijk authentieke sfeer te creëren door o.a. de aankleding. Toch stapt men in een valkuil door Engels als voertaal te hanteren en hier niet consequent in te zijn, omdat er op momenten ineens wel Duits gesproken kan worden. Het is dat de degelijk spelende cast het geheel nog enigszins overeind kan houden.

Al met al een matig vehikel dat nooit echt indruk maakt of loskomt.

Dikke 2,0 sterren.

Best fijn.

Het taalgehaspel is inderdaad een beetje jammer. Het Engels-Duits is dan nog enigszins begrijpelijk vanuit het standpunt van de makers, maar waarom Williams dan met een Brits accent moet praten ontgaat me volledig.

Verder qua opzet een redelijk normaal liefdesverhaal in oorlogstijd. Frankrijk wordt bezet door de Duitsers, het kleine dorpje Bussy wordt bezet door een Duits regiment. Veel boze blikken en een ongemakkelijke rust, tot een aantal jonge Franse vrouwen en Duitse soldaten het welletjes vinden en de romantische toer opgaan.

Qua aankleding best secuur. Zo vond ik het bombardement in het begin toch best indrukwekkend. Niet zo dik aangezet als in vele andere film, veel directer en daarmee ook meer impact. Camerawerk is verder wel aardig, al drijft het allemaal niet zover af van wat je in soortgelijke films mag verwachten.

Gelukkig heeft deze film Williams en Schoenaerts als hoofdrollen. Zij dragen deze film met gemak en geven de romance de nodige impact mee. Zonder hen was het allemaal wat minder geweest had ik zo het gevoel. Twee fijne acteurs die als onscreen koppel best goed werken. Ook Thomas is best goed als verre derde.

Aardige film dus, qua opzet niet zo heel interessant, maar de twee hoofdrollen zorgen ervoor dat basis van de film goed uit de verf komt.

3.0*

Dit trage (behalve het laatste gedeelte), dromerige, sentimentele, maar tegelijk ook mooie romantische melodrama was te onevenwichtig en kon me niet geheel overtuigen. De productie moest het grotendeels hebben van de ijzersterk spelende cast. De opbloeiende liefde tussen een Duister en een Francaise in de tweede wereldoorlog had bijvoorbeeld meer tegengesteld verwoord kunnen worden.

Een film in dit genre moet heel wat doen om nog indruk op me te maken. Laten we zeggen dat zulke drama's me op het lijf geschreven zijn en, indien goed gemaakt, me het meest meeslepen. Het is lang geleden dat zo'n film me nog kon bekoren.

En dan kwam Suite Française. Ik vind het spijtig dat vrij weinig mensen de wondermooie subtiliteit in dit oorlogsdrama missen. Het is inderdaad een thema dat al meerdere malen is verfilmd en het gevaar voor wederkerige cliché's groot is, maar voor mij steekt Suite Française net uit in zijn onopvallendheid.

De chemie tussen Schoenaerts en Williams is van een grote proportie, en zowel de kijkers als de personages moeten zich tevreden stellen met het feit dat een fractie er van er werkelijk uit mag komen in hun verboden liefde. Identificatie tussen de kijker en de personages was daarom hét hoogtepunt voor deze film: we willen meer, maar we krijgen niet altijd wat we willen.

Schoenaerts, waarvan ik overtuigd was van zijn talent na Rundskop, speelt subliem de ruwe bolster met het peperkoeken hartje en Williams is misschien het stille muisje maar allesbehalve grijs. De twee moeten het niet hebben van grote woorden, maar van blikken. Je ziet dat de personages elkaar aanvoelen op alle dimensies. Dat kan je groot uitspelen à la Titanic-drama, of dat kan je subtiel doen zoals deze film.

De nevenpersonage's van Ruth Wilson en Kristen Scott Thomas geven de film nog net dat tikkeltje meer oemf, en het resulteert in een oorlogsdrama dat niet pretendeert meer te zijn dan het is: een simpel pareltje.

4,5*

Vrij zwak.

Al vaker genoemd, maar wel best pijnlijk - het gedoe met de talen. Waarom spreken de Fransen geen Frans, en waarom spreken de Duitsers af en toe wel Duits maar ook af en toe Engels. Maar behalve dat is het verhaal ook van het kaliber boeketreeks, en het idee van de liefde tussen Williams en Schoenaerts wat afgezaagd - waarbij me vooral erg onduidelijk bleef wat ze dan wel in elkaar zagen. Ondersteund door een gebrek aan voor mij herkenbare chemie tussen de twee acteurs.

Het begin gaat dan nog wel een beetje, maar vanaf de helft ontspoort het dan ook nog eens met de onwaarschijnlijkheden, krijgt KST ineens een draai qua sympathie te verwerken. Nogal wat stappen teveel, wat mij betreft - tegen die tijd was ik al het woord 'afhaken' aan het uitbeelden.

Qua aankleding, locaties en dergelijke nog wel redelijk op orde. Daar zijn de punten mee verdiend wat mij betreft.

Degelijk.

Suite Française is een grijs oorlogsdrama dat braaf binnen de lijntjes kleurt. De poster gaf mij vooraf een Pearl Harbour-gevoel, maar dat bleek gelukkig een vals gevoel te zijn. De film opent best goed met het bombardement en de komst van de Duitsers. Nadien volgen wat wendingen hier en daar die de boel wat inhoud en de personages wat ambiguïteit moet geven. De romance tussen de hoofdpersonages is flauw.

En dat zal niet gelegen hebben aan Michelle Williams en Matthias Schoenaerts want beiden doen het voortreffelijk. Ook de ondersteunende cast doet het niet slecht. De chemie tussen Williams en Schoenaerts is echter slechts bij momenten aanwezig, waardoor het lijkt dat ze op eilandjes spelen (de voertalen zijn daar ook niet vreemd aan). De wat karikaturale vertolking van Kristin Scott Thomas geeft mij eenzelfde gevoel.

Regisseur Saul Dibb tovert visueel een authentiek aanvoelend werkje op beeld. Bij momenten is het me net iets te afgeborsteld, maar zaken zoals dat bombardement of de executie van mijnheer de burgemeester geven de film toch wat rauwheid mee. De soundtrack is wat platjes, maar wellicht een ode aan Suite Française.

3

Een film die prima verhaalt over een vooral grijze wereld i.p.v. zwart-wit. Hoewel we heel graag willen dat hij zwart wit is.

Ja hoor. Gewoon een prima film met zeer sterke cast. Ik heb me geen moment verveeld. Ik sluit me aan bij Snefroe.

This German is our enemy. Do you understand?

Yes. Madame.

Zo af en toe krijgt mijn lieftallige, bevallige vrouw (Yep, ze leest geregeld mijn recensies) het privilege om een film uit te kiezen. Meestal gaat dit gepaard met een zinderend verwijt dat ik altijd mijn zin krijg. Dat ik altijd rekening houd met haar en meestal films kies die door de beugel kunnen, vergeet ze wel eens. Het gore en engere materiaal kijk ik meestal midden in de nacht op mijn eentje zodanig dat ik gespaard blijf van een in panische angst wakkerschrikkende bedgenote die daarbij haar scherpe nagels in mijn schouders plant. Vandaar dat ik me schrap zette voor een romantisch oorlogsdrama en me verwachte aan een verlept station romannetje. Uiteindelijk viel dit allemaal best mee, bleef het romantisch gerommel beperkt en werd er meer aandacht besteedt aan de onderlinge relaties tussen de rijkere en armere bevolking in het dorpje Bussy en de lotgevallen van een voortvluchtige, kreupele boer.

Trouwens, ik moet eerlijk toegeven dat ik een zwak heb voor WWII films. Ik geef grif toe dat het zwarte bladzijden zijn in de Europese geschiedenis, maar de ontwikkelingen in die jaren waren tot nu toe een vruchtbare voedingsbodem voor een hele reeks excellente oorlogsfilms. Dat Matthias Schoenaerts hier ook nog eens een hoofdrol wegkaapte, was voor mij nog een bijkomende reden om deze film een kans te geven. Laten we zeggen dat chauvinisme de kop opstak en dat ik als Belg zijnde toch trots ben om te zien hoe deze landgenoot zich opgewerkt heeft in het clubje van de betere internationale acteurs (Sorry Muscles from Brussels, maar je haalde het net niet).

Verrassend genoeg bleek ik achteraf geen last te hebben van pijnlijke kaken daar het geeuwen volledig uitbleef. Er is wel de verboden liefde tussen de tegenpolen Lucille (Michelle Williams), de schoondochter van de strikte en koele landeigenares Madame Angellier (schitterende vertolking door Kristin Scott thomas), enerzijds en officier Bruno von Falk (Schoennaerts), een Duitse officier die een onderkomen toegewezen krijgt bij deze laatste twee dames, anderzijds. Uiteindelijk blijft deze verboden liefde een beetje op de achtergrond sluimeren en wordt niet uitgesproken in beeld gebracht, maar komt hun gelijkgestemde liefde voor muziek veel meer op de voorgrond. Het waren echter de bijkomende verhaallijnen die het interessanter maakte. De andere arrogante Duitse officier die zichzelf als Übermensch ziet en de lokale bevolking respectloos behandelt, de gevoelloze schoonmoeder die als het erop aankomt toch een verzetsstrijdster in spe blijkt te zijn, de slijmerige burgemeester en zijn vrouw die proberen in een goed blaadje te staan bij de bezetters maar naderhand de rekening krijgen gepresenteerd en het optreden van een boer tegen de onderdrukkers.

Dit alles werd mooi in beeld gebracht en voorzien van de gebruikelijke oorlogstaferelen (een duikvlucht van Duitse jachtbommenwerpers op onschuldige vluchtelingen mocht natuurlijk niet ontbreken) wat zorgt voor een onderhoudend oorlogsdrama. Maar achteraf had ik niet het gevoel dat het omzeggens vernieuwend was. Het zijn de imposante vertolkingen die toch een diepe indruk na lieten. De clichématige plotwendingen worden niet geschuwd en wat blijft is een povere verfilming van een manuscript dat nagelaten werd door een reëel oorlogsslachtoffer, Irène Némirovsky.

3,5*

Goed gespeelde film. Redelijk onderhoudend, maar het blijft toch maar een romantisch niemendalletje. Duitsers die Engels spreken, tot daar aan toe, maar Fransen...

Mooie film met ook een mooi verhaaltje, maar moet toegeven dat ik er wel meer van had verwacht.

De vertolkingen zijn prima, door de ganse cast.

Een cast die internationaal is, zowel Fransen, Britten als Duitsers en een Belg, dan vraag ik me af waarom men, op een enkele scène na, niet alle personages hun moedertaal laat spreken, de ganse film door, dat had perfect gekund gezien de cast, en had bijgedragen tot de geloofwaardigheid van het verhaal.

Enfin, het was zeker niet slecht, integendeel.

Nog bij vermelden, mooie kleinere rol voor Maria Alexandra Lara, een van mijn favoriete Duitse actrices sinds haar optreden in 'Der Untergang'

Wiii, wat is die Matthias Schoenaerts goed!! Ongelooflijk machtig!! Ik houd van hem. Hij doet ook wel wat Michiel Huisman in Adaline doet. Hij is voor de Vlamen dus wat Michiel voor ons is. (die film 2x gezien) Al blijf ik het uitentreure jammer vinden, dat mevr. Huisman geen film meer maakt. Want ik houd van haar. Okee, ik heb wel merkbaar gemaakt dat ik van mensen houd. Voor de 1000e keer.

Michelle, Kristin, de sfeer en het beeldenverhaal. Het pakte me beet, ook al heb ik vermoedelijk een beginnende ziekte onder de leden. De hoofdpijn verliet me niet. Ik vond het een bijzondere film, met een bijzondere achtergrond. Laten we stil zijn en aan hen denken, waar wij ook staan. Hulde aan Mr. Dibb, Irene en Denise voor dit stukje pure kunst.

Mooie film met een sublieme Matthias Schoenaerts, mooi oorlogsdrama met een vleugje romantiek dat lekker rustig word opgebouwd.

Aangename beelden en goed acteerwerk, voor mij zeker een aanrader.

De tweede helft redt de film in mijn ogen, want de slappe eerste helft was moeilijk door te komen. De romantiek is ook niet wat ik ervan verwachtte maar ik vind het wel een pluspunt; het is eerder de stille onuitgesproken en verboden liefde in plaats van de gekende stroperige romantiek-clichés. Het werkt wel. Saaie rol van Scott-Thomas, die precies met dichtgeklemde billen zit te acteren.

Pas in de tweede helft wordt het allemaal interessanter en worden liefde en loyauteit in dit door Duitsers bezette dorpje op de proef gesteld. Yesss!! eindelijk!! Daar zat ik al meer dan een half uur op te wachten. Ik had het veel beter gevonden om de situatie na de leugen van de vrouw van de burgemeester meer aan het begin van de film te plaatsen. Redelijk conventioneel allemaal, maar de tweede helft komt de film net iets te laat tot bloei.

Niet mijn ding.

Goeie film over een klein Frans dorpje dat bezet wordt door de Duitsers die hun huizen hebben ingenomen. Een mooi verhaal, maar op zich allemaal al wel eens eerder gezien. Prima uitgevoerd, goed acteerwerk en ook wel interessant om te zien hoe de burgers verschillend reageren op de komst van de Duitsers. Het verhaal achter het boek waarop deze film gebaseerd is wordt op het einde vermeld en is minstens zo boeiend als het boek/film zelf.

Niet meer dan een aardig romantisch waargebeurt oorlogsdrama, welke zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, tijdens de Duitse bezetting van een Frans dorp. Hoewel de drama zeker aanwezig is, draait het in deze film toch vooral om de zoetsappige romantiek tussen de Franse Lucile Angellier (verdienstelijk gespeeld door Michelle Williams) en de Duitse Luitenant Bruno von Falk (verdienstelijk gespeeld door de Belg Matthias Schoenaerts). Die Bruno von Falk was voor de oorlog een muziekcomponist en heeft ook het pianostuk "Suite Française" (vandaar dus de filmtitel) geschreven wat nooit is voltooid (dat krijg je te horen op het einde).

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, moet je niet veel actie verwachten (dit is dan ook puur een Drama / Romantiek film), hoewel de luchtaanval van de Duitsers op de trein en vluchtende Parijzenaren wel aardig maar kort in beeld werd gebracht. Wel zie je best realistisch hoe de Duitsers het Franse dorpje innemen en onderdak eisen bij de inwoners van het dorp. Niet iedereen wil daar natuurlijk aan meewerken en er ontstaan ook prikkelbare situaties tussen de Duitsers (met name Tom Schilling als de seksistische Duitse Luitenant Kurt Bonnet was daar wel redicuul in) en bepaalde gezinnen en natuurlijk ook romantische situaties zoals tussen Lucille Angelier en Bruno von Falk waar het in dit verhaal vooral omdraait. Ook vergrijpen de Duitsers zich natuurlijk aan bepaalde gruwelijkheden zoals het executeren van de burgemeester van het Dorp (dat kan zijn vrouw zich aanrekenen), vanwege de moord op de Duitse Luitenant Kurt Bonnet.

Het toch behoorlijk cliché verhaal welke ook vrij voorspelbaar verloopt, was wel vermakelijk om naar te kijken en zat opzicht ook wel mooi in elkaar. Hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan welke visueel ook mooi in elkaar zat en waarvan ook de bekende cast het verdienstelijk deed zoals Kristin Scott Thomas (als de rijke schoonmoeder van Lucille Angelier) en de eerder genoemde Michelle Williams, Matthias Schoenaerts en Tom Schilling. De laatste schitterde ook al in de sterke Duitse Tweede Wereldoorlog miniserie "Unsere Mütter, Unsere Väter...". Het einde was best goed en mooi en daarna krijg je nog wat waargebeurde feiten over dit verhaal te horen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Drama / Romantiek film, welke zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar omdat het allemaal iets te zoetsappig is en niet echt aangrijpend is, is dit zeker geen hoogvlieger. Ook had ik niet echt een connectie met de cast en maakte me het weinig uit wat er met hun gebeurde.

Suite Française

Behoorlijk melodramatisch oorlogsverhaaltje waar je van moet houden om te appreciëren. Door de aantrekkelijke poster, die mij echter een verkeerde indruk gaf, ben ik hem maar eens gaan kijken. De film hoort uiteindelijk meer in het GTST-rijtje thuis dan in die van grote oorlogfilms, maar was zeker zo slecht nog niet.

De poster zet je op het verkeerde been door vooral met de bovenste helft een oorlogsspektakel te beloven. Dit is de eerste twintig minuten ook zo, die daarmee verreweg de beste van de film zijn. Daarna is de oorlog ondergeschikt gemaakt aan de drama, met als netto resultaat dat je een vrij clichématig, redelijk te pruimen filmpje krijgt. Resulterend in een vrij apart, onmogelijk liefdesverhaal, waarvoor opmerkelijk genoeg weinig empathie op te brengen is, weet de film juist zonder dat empathische gevoel bijzonder goed te boeien. Het laat weer eens een andere kant van dezelfde oorlog zien. Die kant wordt echter, zoals ik zei, bijzonder clichématig en doorsnee verwerkt.

Michelle Williams speelt een prima rol als hoofdrolspeelster, die intern geteisterd wordt door een twist tussen liefde, rationaliteit, morele verantwoordelijkheid en internationale diplomatiën. Het klinkt groots, maar ze weet dit juist zeer klein in één persoon te vertolken. Prima gedaan.

Ook Kristin Scott Thomas speelt een prima rol als Franse super-bitch. Haar autocratische werkwijze spreekt mij wel aan en ze schikt zich goed naar die rol.

Daarnaast heb ik even moeten zoeken om te zien wie nu door Margot Robbie gespeeld werd, want ze is niet terug te herkennen in de film. Je kan concluderen dat ook zij op niveau speelt, als je eenmaal weet wie ze is.

In visueel opzicht valt er weinig op de film aan te merken. Het is allemaal goed op orde. Ook de sfeer zit er aardig in. Klein kanttekeningetje zijn de linguïstische keuzes van Saul Dibb. Persoonlijk ben ik een voorstander van het feit dat iedereen in zijn eigen taal moet praten. Het Duits is dan ook prima gekozen, zij het de accentloosheid als zij overschakelen naar het Engels. Verder jammer van het gebrek aan Frans, maar dat is een redelijk standpunt vanuit de regisseur gezien.

Suite Française is een vermakelijk, ietwat clichématig oorlogsdrama geworden waarmee je wel goed zoet bent.

3*

Ik ben niet echt fan van Matthias Schoenaerts films in ons eigen landje met de uitzondering van Loft, maar vind vooral zijn buitenlandse films heel goed! Ik had geheel andere verwachtingen toen ik aan deze film begon, maar vond hem zeker geslaagd.Michelle Williams blijft altijd een beetje jeugdsentiment vanwege Dawsons Creek, maar heeft zeker al een indrukwekkende carrière kunnen uitbouwen na de serie wat niet gezegd kan worden van de andere acteurs in dezelfde serie. Nu niet direct een film waar ik naar zou gaan kijken in de bioscoop, maar zeker vermakelijk voor een gezellig filmavondje thuis.