Suite Française (2014)

Suite Française is een liefdesdrama zoals je kan verwachten in een oorlogsfilm. Onmogelijke liefdes die toch mogelijk blijken te zijn en zoals we wel vaker gezien hebben. Suite Française is een verfilming van het gelijknamige boek en levert een vrij zoetsappige film op, maar die toch daadwerkelijk emotie over weet te brengen wat met name komt door het zeer sterke acteerwerk van de cast. Het gaat gelukkig niet te ver met het mierzoetige gebeuren, waardoor de film nergens uit de bocht vliegt qua geloofwaardigheid.

'Suite Française' Recensie - Filmtakers

Ik was hier niet zo één-twee-drie ondersteboven van. Een vrij soft verhaaltje over aan meisje die aanpapt met een Duitser terwijl ergens in de verre achtergrond schijnbaar soldaten het loodje leggen. Persoonlijke issues worden gecombineerd met een stijlvolle aankleding en in wezen doen de bekende acteurs niet zoveel fout maar het bleef wat bescheiden en ik raakte niet erg onder de indruk.

Gelijk bij aanvang van deze film toen ik hoorde dat de dialogen hoofdzakelijk in het Engels waren had ik de neiging de zaal te verlaten. Duitsers en Fransen die in het Engels tegen elkaar praten in een oorlogsfilm dat kan natuurlijk echt niet. En dan ook nog in het beschaafd Engels zonder accenten. Zo ongeloofwaardig. Voor de rest had deze film wel enigszins iets te bieden. De oorlogsscènes - de bombardementen op vluchtelingen o.a. - waren dacht ik best wel waarheidsgetrouw. Dat gebeurde destijds gewoon. Ook de huiszoekingen werden zeer realistisch in beeld gebracht. Of het klopte wat die Duitser zei over Nietzsche, dat zou ik nog eens op moeten zoeken. Het is wel zo dat de filosofie van Nietzsche wel degelijk invloed heeft uitgeoefend op de ideologie van het Nationaal Socialisme, iets wat door aanhangers van deze geniale maar ook omstreden filosoof nog wel eens ontkend wordt. Van het romantische gedeelte was ik niet zo onder de indruk. Ik vond het allemaal een beetje te braafjes.

In het kort gezegd; geen slechte film dit Suite Française maar over het Frankrijk in de 2e Wereldoorlog heb ik toch duidelijk betere films gezien.

3,0*

Mooie indrukwekkende film. Ook het verhaal achter de film is zeker zo interessant als de film zelf.

Goede rolverdeling met een zeer internationaal gezelschap van acteurs. Zorgvuldig uitgekozen kleding, uniformen en voertuigen geven een realistisch beeld van de tijd waarin de film zich afspeelt.

"We don't look at him, we don't speak to him."

Hier had ik op voorhand niet veel van verwacht, maar dit kan duidelijk stukken beter.

Op zich begint de film nog interessant met bombardementen en Duitsers die het dorpje Bussy bezetten. Het lijkt de opmars te vormen naar een hoop chaos en wanorde, ware het niet dat dit slechts schijn is. De oorlog en alle gruwelijkheden zijn namelijk bijzaak en dienen enkel en alleen als decor voor een voorspelbaar liefdesverhaaltje.

Wat volgt zijn clichématige ontwikkelingen met een hoog soapgehalte doorspekt met het nodige melodrama en afgezaagde dialogen. Als kijker ontkom je niet aan het gevoel dat het gebeuren opvallend oppervlakkig is, ondanks - minieme - pogingen om de film van meer diepte te voorzien; de personages blijven plat.

Gelukkig weet 'Suite Française' een redelijk authentieke sfeer te creëren door o.a. de aankleding. Toch stapt men in een valkuil door Engels als voertaal te hanteren en hier niet consequent in te zijn, omdat er op momenten ineens wel Duits gesproken kan worden. Het is dat de degelijk spelende cast het geheel nog enigszins overeind kan houden.

Al met al een matig vehikel dat nooit echt indruk maakt of loskomt.

Dikke 2,0 sterren.

Best fijn.

Het taalgehaspel is inderdaad een beetje jammer. Het Engels-Duits is dan nog enigszins begrijpelijk vanuit het standpunt van de makers, maar waarom Williams dan met een Brits accent moet praten ontgaat me volledig.

Verder qua opzet een redelijk normaal liefdesverhaal in oorlogstijd. Frankrijk wordt bezet door de Duitsers, het kleine dorpje Bussy wordt bezet door een Duits regiment. Veel boze blikken en een ongemakkelijke rust, tot een aantal jonge Franse vrouwen en Duitse soldaten het welletjes vinden en de romantische toer opgaan.

Qua aankleding best secuur. Zo vond ik het bombardement in het begin toch best indrukwekkend. Niet zo dik aangezet als in vele andere film, veel directer en daarmee ook meer impact. Camerawerk is verder wel aardig, al drijft het allemaal niet zover af van wat je in soortgelijke films mag verwachten.

Gelukkig heeft deze film Williams en Schoenaerts als hoofdrollen. Zij dragen deze film met gemak en geven de romance de nodige impact mee. Zonder hen was het allemaal wat minder geweest had ik zo het gevoel. Twee fijne acteurs die als onscreen koppel best goed werken. Ook Thomas is best goed als verre derde.

Aardige film dus, qua opzet niet zo heel interessant, maar de twee hoofdrollen zorgen ervoor dat basis van de film goed uit de verf komt.

3.0*

Vrij zwak.

Al vaker genoemd, maar wel best pijnlijk - het gedoe met de talen. Waarom spreken de Fransen geen Frans, en waarom spreken de Duitsers af en toe wel Duits maar ook af en toe Engels. Maar behalve dat is het verhaal ook van het kaliber boeketreeks, en het idee van de liefde tussen Williams en Schoenaerts wat afgezaagd - waarbij me vooral erg onduidelijk bleef wat ze dan wel in elkaar zagen. Ondersteund door een gebrek aan voor mij herkenbare chemie tussen de twee acteurs.

Het begin gaat dan nog wel een beetje, maar vanaf de helft ontspoort het dan ook nog eens met de onwaarschijnlijkheden, krijgt KST ineens een draai qua sympathie te verwerken. Nogal wat stappen teveel, wat mij betreft - tegen die tijd was ik al het woord 'afhaken' aan het uitbeelden.

Qua aankleding, locaties en dergelijke nog wel redelijk op orde. Daar zijn de punten mee verdiend wat mij betreft.

Degelijk.

Suite Française is een grijs oorlogsdrama dat braaf binnen de lijntjes kleurt. De poster gaf mij vooraf een Pearl Harbour-gevoel, maar dat bleek gelukkig een vals gevoel te zijn. De film opent best goed met het bombardement en de komst van de Duitsers. Nadien volgen wat wendingen hier en daar die de boel wat inhoud en de personages wat ambiguïteit moet geven. De romance tussen de hoofdpersonages is flauw.

En dat zal niet gelegen hebben aan Michelle Williams en Matthias Schoenaerts want beiden doen het voortreffelijk. Ook de ondersteunende cast doet het niet slecht. De chemie tussen Williams en Schoenaerts is echter slechts bij momenten aanwezig, waardoor het lijkt dat ze op eilandjes spelen (de voertalen zijn daar ook niet vreemd aan). De wat karikaturale vertolking van Kristin Scott Thomas geeft mij eenzelfde gevoel.

Regisseur Saul Dibb tovert visueel een authentiek aanvoelend werkje op beeld. Bij momenten is het me net iets te afgeborsteld, maar zaken zoals dat bombardement of de executie van mijnheer de burgemeester geven de film toch wat rauwheid mee. De soundtrack is wat platjes, maar wellicht een ode aan Suite Française.

3

This German is our enemy. Do you understand?

Yes. Madame.

Zo af en toe krijgt mijn lieftallige, bevallige vrouw (Yep, ze leest geregeld mijn recensies) het privilege om een film uit te kiezen. Meestal gaat dit gepaard met een zinderend verwijt dat ik altijd mijn zin krijg. Dat ik altijd rekening houd met haar en meestal films kies die door de beugel kunnen, vergeet ze wel eens. Het gore en engere materiaal kijk ik meestal midden in de nacht op mijn eentje zodanig dat ik gespaard blijf van een in panische angst wakkerschrikkende bedgenote die daarbij haar scherpe nagels in mijn schouders plant. Vandaar dat ik me schrap zette voor een romantisch oorlogsdrama en me verwachte aan een verlept station romannetje. Uiteindelijk viel dit allemaal best mee, bleef het romantisch gerommel beperkt en werd er meer aandacht besteedt aan de onderlinge relaties tussen de rijkere en armere bevolking in het dorpje Bussy en de lotgevallen van een voortvluchtige, kreupele boer.

Trouwens, ik moet eerlijk toegeven dat ik een zwak heb voor WWII films. Ik geef grif toe dat het zwarte bladzijden zijn in de Europese geschiedenis, maar de ontwikkelingen in die jaren waren tot nu toe een vruchtbare voedingsbodem voor een hele reeks excellente oorlogsfilms. Dat Matthias Schoenaerts hier ook nog eens een hoofdrol wegkaapte, was voor mij nog een bijkomende reden om deze film een kans te geven. Laten we zeggen dat chauvinisme de kop opstak en dat ik als Belg zijnde toch trots ben om te zien hoe deze landgenoot zich opgewerkt heeft in het clubje van de betere internationale acteurs (Sorry Muscles from Brussels, maar je haalde het net niet).

Verrassend genoeg bleek ik achteraf geen last te hebben van pijnlijke kaken daar het geeuwen volledig uitbleef. Er is wel de verboden liefde tussen de tegenpolen Lucille (Michelle Williams), de schoondochter van de strikte en koele landeigenares Madame Angellier (schitterende vertolking door Kristin Scott thomas), enerzijds en officier Bruno von Falk (Schoennaerts), een Duitse officier die een onderkomen toegewezen krijgt bij deze laatste twee dames, anderzijds. Uiteindelijk blijft deze verboden liefde een beetje op de achtergrond sluimeren en wordt niet uitgesproken in beeld gebracht, maar komt hun gelijkgestemde liefde voor muziek veel meer op de voorgrond. Het waren echter de bijkomende verhaallijnen die het interessanter maakte. De andere arrogante Duitse officier die zichzelf als Übermensch ziet en de lokale bevolking respectloos behandelt, de gevoelloze schoonmoeder die als het erop aankomt toch een verzetsstrijdster in spe blijkt te zijn, de slijmerige burgemeester en zijn vrouw die proberen in een goed blaadje te staan bij de bezetters maar naderhand de rekening krijgen gepresenteerd en het optreden van een boer tegen de onderdrukkers.

Dit alles werd mooi in beeld gebracht en voorzien van de gebruikelijke oorlogstaferelen (een duikvlucht van Duitse jachtbommenwerpers op onschuldige vluchtelingen mocht natuurlijk niet ontbreken) wat zorgt voor een onderhoudend oorlogsdrama. Maar achteraf had ik niet het gevoel dat het omzeggens vernieuwend was. Het zijn de imposante vertolkingen die toch een diepe indruk na lieten. De clichématige plotwendingen worden niet geschuwd en wat blijft is een povere verfilming van een manuscript dat nagelaten werd door een reëel oorlogsslachtoffer, Irène Némirovsky.

3,5*

De tweede helft redt de film in mijn ogen, want de slappe eerste helft was moeilijk door te komen. De romantiek is ook niet wat ik ervan verwachtte maar ik vind het wel een pluspunt; het is eerder de stille onuitgesproken en verboden liefde in plaats van de gekende stroperige romantiek-clichés. Het werkt wel. Saaie rol van Scott-Thomas, die precies met dichtgeklemde billen zit te acteren.

Pas in de tweede helft wordt het allemaal interessanter en worden liefde en loyauteit in dit door Duitsers bezette dorpje op de proef gesteld. Yesss!! eindelijk!! Daar zat ik al meer dan een half uur op te wachten. Ik had het veel beter gevonden om de situatie na de leugen van de vrouw van de burgemeester meer aan het begin van de film te plaatsen. Redelijk conventioneel allemaal, maar de tweede helft komt de film net iets te laat tot bloei.

Goeie film over een klein Frans dorpje dat bezet wordt door de Duitsers die hun huizen hebben ingenomen. Een mooi verhaal, maar op zich allemaal al wel eens eerder gezien. Prima uitgevoerd, goed acteerwerk en ook wel interessant om te zien hoe de burgers verschillend reageren op de komst van de Duitsers. Het verhaal achter het boek waarop deze film gebaseerd is wordt op het einde vermeld en is minstens zo boeiend als het boek/film zelf.

Niet meer dan een aardig romantisch waargebeurt oorlogsdrama, welke zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, tijdens de Duitse bezetting van een Frans dorp. Hoewel de drama zeker aanwezig is, draait het in deze film toch vooral om de zoetsappige romantiek tussen de Franse Lucile Angellier (verdienstelijk gespeeld door Michelle Williams) en de Duitse Luitenant Bruno von Falk (verdienstelijk gespeeld door de Belg Matthias Schoenaerts). Die Bruno von Falk was voor de oorlog een muziekcomponist en heeft ook het pianostuk "Suite Française" (vandaar dus de filmtitel) geschreven wat nooit is voltooid (dat krijg je te horen op het einde).

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, moet je niet veel actie verwachten (dit is dan ook puur een Drama / Romantiek film), hoewel de luchtaanval van de Duitsers op de trein en vluchtende Parijzenaren wel aardig maar kort in beeld werd gebracht. Wel zie je best realistisch hoe de Duitsers het Franse dorpje innemen en onderdak eisen bij de inwoners van het dorp. Niet iedereen wil daar natuurlijk aan meewerken en er ontstaan ook prikkelbare situaties tussen de Duitsers (met name Tom Schilling als de seksistische Duitse Luitenant Kurt Bonnet was daar wel redicuul in) en bepaalde gezinnen en natuurlijk ook romantische situaties zoals tussen Lucille Angelier en Bruno von Falk waar het in dit verhaal vooral omdraait. Ook vergrijpen de Duitsers zich natuurlijk aan bepaalde gruwelijkheden zoals het executeren van de burgemeester van het Dorp (dat kan zijn vrouw zich aanrekenen), vanwege de moord op de Duitse Luitenant Kurt Bonnet.

Het toch behoorlijk cliché verhaal welke ook vrij voorspelbaar verloopt, was wel vermakelijk om naar te kijken en zat opzicht ook wel mooi in elkaar. Hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan welke visueel ook mooi in elkaar zat en waarvan ook de bekende cast het verdienstelijk deed zoals Kristin Scott Thomas (als de rijke schoonmoeder van Lucille Angelier) en de eerder genoemde Michelle Williams, Matthias Schoenaerts en Tom Schilling. De laatste schitterde ook al in de sterke Duitse Tweede Wereldoorlog miniserie "Unsere Mütter, Unsere Väter...". Het einde was best goed en mooi en daarna krijg je nog wat waargebeurde feiten over dit verhaal te horen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Drama / Romantiek film, welke zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar omdat het allemaal iets te zoetsappig is en niet echt aangrijpend is, is dit zeker geen hoogvlieger. Ook had ik niet echt een connectie met de cast en maakte me het weinig uit wat er met hun gebeurde.

Suite Française

Behoorlijk melodramatisch oorlogsverhaaltje waar je van moet houden om te appreciëren. Door de aantrekkelijke poster, die mij echter een verkeerde indruk gaf, ben ik hem maar eens gaan kijken. De film hoort uiteindelijk meer in het GTST-rijtje thuis dan in die van grote oorlogfilms, maar was zeker zo slecht nog niet.

De poster zet je op het verkeerde been door vooral met de bovenste helft een oorlogsspektakel te beloven. Dit is de eerste twintig minuten ook zo, die daarmee verreweg de beste van de film zijn. Daarna is de oorlog ondergeschikt gemaakt aan de drama, met als netto resultaat dat je een vrij clichématig, redelijk te pruimen filmpje krijgt. Resulterend in een vrij apart, onmogelijk liefdesverhaal, waarvoor opmerkelijk genoeg weinig empathie op te brengen is, weet de film juist zonder dat empathische gevoel bijzonder goed te boeien. Het laat weer eens een andere kant van dezelfde oorlog zien. Die kant wordt echter, zoals ik zei, bijzonder clichématig en doorsnee verwerkt.

Michelle Williams speelt een prima rol als hoofdrolspeelster, die intern geteisterd wordt door een twist tussen liefde, rationaliteit, morele verantwoordelijkheid en internationale diplomatiën. Het klinkt groots, maar ze weet dit juist zeer klein in één persoon te vertolken. Prima gedaan.

Ook Kristin Scott Thomas speelt een prima rol als Franse super-bitch. Haar autocratische werkwijze spreekt mij wel aan en ze schikt zich goed naar die rol.

Daarnaast heb ik even moeten zoeken om te zien wie nu door Margot Robbie gespeeld werd, want ze is niet terug te herkennen in de film. Je kan concluderen dat ook zij op niveau speelt, als je eenmaal weet wie ze is.

In visueel opzicht valt er weinig op de film aan te merken. Het is allemaal goed op orde. Ook de sfeer zit er aardig in. Klein kanttekeningetje zijn de linguïstische keuzes van Saul Dibb. Persoonlijk ben ik een voorstander van het feit dat iedereen in zijn eigen taal moet praten. Het Duits is dan ook prima gekozen, zij het de accentloosheid als zij overschakelen naar het Engels. Verder jammer van het gebrek aan Frans, maar dat is een redelijk standpunt vanuit de regisseur gezien.

Suite Française is een vermakelijk, ietwat clichématig oorlogsdrama geworden waarmee je wel goed zoet bent.

3*

Film focust op de veranderingen in het doen en laten van mensen als gevolg van de oorlogsomstandigheden. Daarbij probeert ie een genuanceerde kijk te geven op de gespannen relatie tussen de leden van de lokale bevolking en de bezetter. Ook tussen de bewoners onderling blijkt het verre van koek en ei te zijn. Dat zorgt bij elkaar voor een geschakeerd beeld van het dagelijks leven op het Franse platteland tijdens de oorlog.

Het is zonder meer de film van Michelle Williams, die zo langzamerhand een imposante carrière aan het opbouwen is. Matthias Schoenaerts weet op uitstekende wijze het veelzijdige karakter van een Duitse officier over het voetlicht te brengen. Bij de eerste aanblikken van de feeks Kristin Scott Thomas dacht ik zowaar, dat Judith Anderson (uit o.a. Rebecca) uit haar graf was opgestaan.

Redelijke typische Amerikaanse film gebaseerd op een onafgemaakte roman, welke ik vermoed wel beter is dan de film. De eerste twee delen van het roman Tempête en Juin en Dolce vormen Suite Française, waarbij de resterende drie delen nooit zijn geschreven. Mijn interesse ontstond door het zien van het veel betere Franstalige romantisch oorlogsdrama Le Silence de la Mer (2004), welke ook uit twee verfilmde verhalen bestaat waarvan een verdacht veel raakvlakken heeft met de uitgangspunten van Suite Française. Ik vermoed daarom dat Dolce op z'n minst geïnspireerd is door Le Silence de la Mer, wat in hetzelfde jaar dat Dolce werd geschreven en als soort van verzetspamflet illegaal werd verspreid. Die film bestaat, net als deze, ook uit twee verhalen, namelijk Le Silence de la Mer en Ce Jour-là.

Als film vond ik het echt jammerlijk dat Suite Française zo oogt als een goedkope Amerikaanse film, pover camerawerk wat alleen hele gemaakte scènes in beeld brengt (met de jeep die 's nachts door het bos rijdt als absoluut cinematografisch dieptepunt), maar het ergste is toch wel hoe alles verschrikkelijk aan de kijker wordt voorgekauwd zodat je zelf niets hoeft te interpreteren, laat staan dat je erbij na zou moeten denken.

Teksten als We don't look at him, we don't speak to him lijken zo uit Le Silence de la Mer te komen, waarbij ze in die film wél inhoud hebben aangezien de vrouw inderdaad niet met de officier praat, terwijl die twee in deze film maar niet van ophouden weten . Suite Française voelt daardoor aan als jatwerk en als een oppervlakkige en slechte verfilming.

Wie een film wil zien waar de chemie tussen het meisje en de officier van het scherm spat kan ik alleen maar aanraden om Le Silence de la Mer (2004) te bekijken, een film die overigens diverse prijzen ontving. Voor wie liever kijkt naar films waar alles aan de kijker netjes wordt uitgelegd is dat wellicht een minder geslaagde optie, in die film moet je namelijk wel de vele stiltes interpreteren en tot je door laten dringen. Suite Française krijgt van mij hele dunne 2,5*.

In Le Silence de la Mer moet je overigens geen oorlogsactie verwachten, dat is (net als deze film) een romantisch oorlogsdrama. De luchtaanvallen op vluchtelingen die wel in Suite Française voorkomen, evenals in het prachtige Jeux Interdits (1952), werden trouwens eerst door de Duitse en Italiaanse (o.l.v. Mussolini) luchtmacht in het Spanje van Franco met zijn toestemming geoefend, voordat ze o.a. in Frankrijk en Polen breed werden ingezet. De door Picasso vastgelegde aanval op Gernika is daar een voorbeeld van, waar overigens een film over is gemaakt die dit jaar uitkomt: Gernika (2016).

De film zal liefhebbers soms op het verkeerde spoor zetten. Dit is geen oorlogsfilm met een stuk romantiek, maar wel een romantische film met de oorlog op de achtergrond. Een groot verschil omdat het gewoon een ander genre is. Niet dat de oorlog onbelangrijk is. Het geeft ietwat spanning en de vooroordelen (niet helemaal onterecht natuurlijk) over de Duitse militairen. In de liefde maakt enkel uit dat je elkaar graag ziet, maar in het echte leven spelen er zeker nog andere elementen mee.

Het verhaal is vrij Europees en dat is niet slecht. Suite Française is dan wel in het Engels (bizar dat ze niet gewoon Frans praten) zodat het soms een Amerikaans uiterlijk heeft, maar is minder voorspelbaar en (figuurlijk) opgeblazen zoals in Amerikaanse films. De oorlog komt dichtbij en wordt vooral gezien vanuit het beeld van de dorpsbewoners.

De sfeer is er wel niet altijd, de acteerprestaties en de aankleding gelukkig wel. Matthias Schoenaerts is weerom sterk bezig en toont nog eens waarom hij het als acteur buiten België zo goed doet. Suite Française is geen topfilm en zal niet echt blijven hangen. Maar is wel goed gemaakt en kan als kijker best wel boeien.

Zo te lezen is "Le Silence de la Mer" een must, terwijl deze "Suite française" wel een goede film is maar dan ook zonder meer.

Vond hem stuiken wanneer de romance tussen " 2 vijanden" van start gaat waarbij een déjà vu gevoel sterk de bovenhand haalt.

"Om de ware aard van de mens te leren kennen, zorg voor een oorlog...."

Oude rekeningen vereffenen, vergeldingen, moed of lafheid sluiten hier bij aan en worden in de film wel gebracht en geven hem, naast de romantiek, toch een realistisch cachet.

Acteerwerk leek me in orde, zeker van Michelle Williams, terwijl Matthias Schoenaerts veel meer in uitersten moest vervallen, maar dat al bij al goed deed.

Kristin Scott Thomes, deze keer niet in een absolute hoofdrol, is weer perfect als altijd.

Een uitstekend drama/oorlog/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Michelle Williams speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Vond het maar een beetje een oppervlakkige film. De acteurs doen allemaal hun best en daar kan ik de film niet op afrekenen, maar het verhaal wil maar niet vlotten.
De romance voelt gehaast aan, de film is soms slecht geschoten, de nachtscenes zijn veel te donker gefilmd en je ziet helemaal niet wat er gebeurt en het helpt ook niet mee dat alle Fransen plat Engels praten.
De Duitsers onderling praten gelukkig wel Duits, maar wanneer ze Engels moeten praten gaat dit bijna ook accentloos. Dit soort dingen halen mij altijd uit historische films. Vooral wanneer er meerdere talen gemixt worden. Maar wanneer Williams het papiertje voor moest lezen van de verklikkers vroeg ik me nou af in welke taal het erop zou staan. Aangezien de Duitsers geen Frans kunnen en Fransen al helemaal geen Duits.
Ik voel me een beetje nitpickerig, maar de film biedt me verder weinig interessants, waardoor ik me hieraan ga ergeren.

2,5*

Inderdaad wat oppervlakkig, maar het verhaal wist me voldoende te boeien tot het einde door de sfeer, de acteurs en dat het verhaal op ware gebeurtenissen is gebaseerd. Ik zeg wel gebaseerd, want het zal natuurlijk wel wat aangedikt zijn. De romance kwam niet zo overtuigend over. 6/10

Inderdaad een film van net niet. Net niet geloofwaardig genoeg in de romance, net niet scherp genoeg in de dialogen, net niet beangstigend genoeg in het overbrengen van de angst die er heerst ten gevolge van de Duitse bezetting. Dat komt natuurlijk ook gedeeltelijk door Schoenaerts zijn presence die al dat geweld niet goedkeurt, maar niets anders kan dan bevelen op te volgen. Uit vrees voor zijn eigen hachje natuurlijk, ook al is hij luitenant. Zo gaat dat in de oorlog. 1 misstap en je bent er geweest.

Een beetje jammer aan de film is natuurlijk de taal die grotendeels Engels is terwijl het zich in Frankrijk afspeelt in Bussy. Je zou dit misschien goed kunnen spreken omdat Engels de taal is die zowel Fransen als Duitsers gemeenschappelijk het best verstaan. Erg indrukwekkend is het dan ook niet wanneer Schoenaerts een Duits bevel roept. Suite Française is dus een film over een soort van verboden liefde. De film kijkt mooi weg door de sfeer die er hangt, maar het mist de kruiden om als een meesterwerk te worden beschouwd.

Ja, ik moet zeggen dat ik hier best van genoten heb. Uiteraard, het feit dat er nagenoeg enkel Engels wordt gesproken om dan soms toch over te schakelen op Duits kan in feite echt niet. En je krijgt misschien net iets te weinig mee van de gruwel die oorlog was (en tot op heden op diverse plekken in de wereld is). Maar dat neemt niet weg dat de acteurs en actrices stuk voor stuk op hoog niveau staan te spelen. Dat alles qua omgeving, en props erg doordacht is en je daar weinig op kan aanmerken. Dat het liefdesverhaal meer is dan vaak bij deze verhalen het geval is. Enfin ja, ik heb hier van genoten. Perfect is het niet, maar wél stuk beter dan doorsnee.

“My father always said, if you want to see what people are truly made of, start a war.”

Degelijk. Suite Française is geen echte oorlogsfilm, maar meer een persoonlijk en menselijk drama dat zich toevallig in de oorlog afspeelt. Het beste en slechtste in de mens komt naar boven in oorlogstijd, en in Suite Française zien we dit alles onder een vergrootglas in een klein Frans stadje. Dat de Duitsers onderling Duits praten, maar de Fransen onderling Engels, moet je dan maar voor lief nemen. Spannend wordt het nergens en soms is het allemaal wel zeer vrijblijvend, maar acteurs als Williams, Thomas, Schoenaerts en Schilling weten het wel te verkopen.

Degelijk oorlogsdrama dat de clichés niet helemaal weet te vermijden. Waar ik me buitengewoon aan heb gestoord is het feit dat de Fransen Engels spreken. Waarom is dat in Godesnaam? Zeker omdat de Duitsers wel gewoon Duits spreken, zoals de meesten Duisters nou eenmaal doen. Maar goed het verhaal in interessant genoeg om een paar uur te boeien en het acteurs-ensemble is goed op dreef. Kortom de moeite waard voor een doordeweeks filmavondje op de bank

Ken je die film met die goeie Duitser? Tja, wie oog in oog met Michelle Williams komt te staan gaat sowieso door de knieën, welke rol ze ook maar speelt. In deze Suite Francaise schittert ze in haar oogverblindende eenvoud, puur natuur zonder opsmuk (de felle rode lipstick daargelaten). Haar tegenspeler hoefde slechts te spiegelen en voilà. Toch wel jammer van dat Frans. Afijn, de muziek heeft gelukkig geen woorden nodig, net zomin als de liefde. En die kwam geweldig uit de verf.

Prachtfilm, alleen heel spijtig dat iedereen Engels spreekt...

Beste film ooit die echt wel bleef hangen bij mij . Matthias weet in iedere film zijn rol zo goed te spelen dat je de emotie bijna zelf voelt . In deze film vond ik hem zo mannelijk en beschermend op een vrouwvriendelijke manier en op 1 of andere manier toch weer mysterieus. Deze film was meer een romantische oorloglogsfilm zo zouden ze meer films moeten maken .