Suite Française (2014)

Film focust op de veranderingen in het doen en laten van mensen als gevolg van de oorlogsomstandigheden. Daarbij probeert ie een genuanceerde kijk te geven op de gespannen relatie tussen de leden van de lokale bevolking en de bezetter. Ook tussen de bewoners onderling blijkt het verre van koek en ei te zijn. Dat zorgt bij elkaar voor een geschakeerd beeld van het dagelijks leven op het Franse platteland tijdens de oorlog.

Het is zonder meer de film van Michelle Williams, die zo langzamerhand een imposante carrière aan het opbouwen is. Matthias Schoenaerts weet op uitstekende wijze het veelzijdige karakter van een Duitse officier over het voetlicht te brengen. Bij de eerste aanblikken van de feeks Kristin Scott Thomas dacht ik zowaar, dat Judith Anderson (uit o.a. Rebecca) uit haar graf was opgestaan.

Dit is dus een verfilmde boeketreeks? Ergerlijk, vooral dat Engels sprekende Fransen en Duitsers is erg storend. Ook die veel te mooie kostuums en andere details die te mooi zijn gemaakt. Zoals die pamfletten die uit de lucht vielen, dat zijn er overdreven veel. Ik vond er niets aan en heb meestens van de film op dubbele snelheid afgespeeld, lekker snel erdoor heen en daarna weer vergeten.

Het plot klinkt heel erg als de film Le Silence de la Mer (2004), maar met veel meer toeters en bellen. Le Silence de la Mer is een echte aanrader.

Ik werd helemaal meegenomen In deze film, dus voor mij een mooi drama.

Mooie beelden,.. Alleen jammer dat de originele talen niet gesproken werden.

Dan was deze film nog beter geweest.

3.5***

Redelijke typische Amerikaanse film gebaseerd op een onafgemaakte roman, welke ik vermoed wel beter is dan de film. De eerste twee delen van het roman Tempête en Juin en Dolce vormen Suite Française, waarbij de resterende drie delen nooit zijn geschreven. Mijn interesse ontstond door het zien van het veel betere Franstalige romantisch oorlogsdrama Le Silence de la Mer (2004), welke ook uit twee verfilmde verhalen bestaat waarvan een verdacht veel raakvlakken heeft met de uitgangspunten van Suite Française. Ik vermoed daarom dat Dolce op z'n minst geïnspireerd is door Le Silence de la Mer, wat in hetzelfde jaar dat Dolce werd geschreven en als soort van verzetspamflet illegaal werd verspreid. Die film bestaat, net als deze, ook uit twee verhalen, namelijk Le Silence de la Mer en Ce Jour-là.

Als film vond ik het echt jammerlijk dat Suite Française zo oogt als een goedkope Amerikaanse film, pover camerawerk wat alleen hele gemaakte scènes in beeld brengt (met de jeep die 's nachts door het bos rijdt als absoluut cinematografisch dieptepunt), maar het ergste is toch wel hoe alles verschrikkelijk aan de kijker wordt voorgekauwd zodat je zelf niets hoeft te interpreteren, laat staan dat je erbij na zou moeten denken.

Teksten als We don't look at him, we don't speak to him lijken zo uit Le Silence de la Mer te komen, waarbij ze in die film wél inhoud hebben aangezien de vrouw inderdaad niet met de officier praat, terwijl die twee in deze film maar niet van ophouden weten . Suite Française voelt daardoor aan als jatwerk en als een oppervlakkige en slechte verfilming.

Wie een film wil zien waar de chemie tussen het meisje en de officier van het scherm spat kan ik alleen maar aanraden om Le Silence de la Mer (2004) te bekijken, een film die overigens diverse prijzen ontving. Voor wie liever kijkt naar films waar alles aan de kijker netjes wordt uitgelegd is dat wellicht een minder geslaagde optie, in die film moet je namelijk wel de vele stiltes interpreteren en tot je door laten dringen. Suite Française krijgt van mij hele dunne 2,5*.

In Le Silence de la Mer moet je overigens geen oorlogsactie verwachten, dat is (net als deze film) een romantisch oorlogsdrama. De luchtaanvallen op vluchtelingen die wel in Suite Française voorkomen, evenals in het prachtige Jeux Interdits (1952), werden trouwens eerst door de Duitse en Italiaanse (o.l.v. Mussolini) luchtmacht in het Spanje van Franco met zijn toestemming geoefend, voordat ze o.a. in Frankrijk en Polen breed werden ingezet. De door Picasso vastgelegde aanval op Gernika is daar een voorbeeld van, waar overigens een film over is gemaakt die dit jaar uitkomt: Gernika (2016).

De film zal liefhebbers soms op het verkeerde spoor zetten. Dit is geen oorlogsfilm met een stuk romantiek, maar wel een romantische film met de oorlog op de achtergrond. Een groot verschil omdat het gewoon een ander genre is. Niet dat de oorlog onbelangrijk is. Het geeft ietwat spanning en de vooroordelen (niet helemaal onterecht natuurlijk) over de Duitse militairen. In de liefde maakt enkel uit dat je elkaar graag ziet, maar in het echte leven spelen er zeker nog andere elementen mee.

Het verhaal is vrij Europees en dat is niet slecht. Suite Française is dan wel in het Engels (bizar dat ze niet gewoon Frans praten) zodat het soms een Amerikaans uiterlijk heeft, maar is minder voorspelbaar en (figuurlijk) opgeblazen zoals in Amerikaanse films. De oorlog komt dichtbij en wordt vooral gezien vanuit het beeld van de dorpsbewoners.

De sfeer is er wel niet altijd, de acteerprestaties en de aankleding gelukkig wel. Matthias Schoenaerts is weerom sterk bezig en toont nog eens waarom hij het als acteur buiten België zo goed doet. Suite Française is geen topfilm en zal niet echt blijven hangen. Maar is wel goed gemaakt en kan als kijker best wel boeien.

Oorlogsroman niet meer en niet minder. Het thema was goed gekozen. Het script was half af en lag in 1942 in een van haar koffers. Jaren later is dit boek afgemaakt en er een "mooie film" van gemaakt.

Suite Française (2014) recensie | Cinemagazine

En de werkelijkheid zal een stuk minder romantischer zijn gegaan dan in deze film is vertolkt. De vele talen die worden gesproken Engels, Duits en Frans zijn vreemd, maar doen toch geen echte afbreuk als het hele script maar goed genoeg is en daar schiet ie toch wat in te kort. De film is vooral braaf en netjes in beeld gebracht. We moeten een dik uur wachten voordat er leven in de brouwerij komt. Ene boer schiet een Duitse officier dood en pas dan komt de film op gang. Maar dan nog blijft ie te braaf om er een knaller van te maken.

De beelden zijn mooi (op de nep vliegtuigjes na) er wordt redelijk goed geacteerd, maar het verhaaltje is te dun en is leuk voor een mooi romantisch boek. Qua film had er veel meer pit in gemogen en snelheid. Kleine voldoende!

Zo te lezen is "Le Silence de la Mer" een must, terwijl deze "Suite française" wel een goede film is maar dan ook zonder meer.

Vond hem stuiken wanneer de romance tussen " 2 vijanden" van start gaat waarbij een déjà vu gevoel sterk de bovenhand haalt.

"Om de ware aard van de mens te leren kennen, zorg voor een oorlog...."

Oude rekeningen vereffenen, vergeldingen, moed of lafheid sluiten hier bij aan en worden in de film wel gebracht en geven hem, naast de romantiek, toch een realistisch cachet.

Acteerwerk leek me in orde, zeker van Michelle Williams, terwijl Matthias Schoenaerts veel meer in uitersten moest vervallen, maar dat al bij al goed deed.

Kristin Scott Thomes, deze keer niet in een absolute hoofdrol, is weer perfect als altijd.

Ik vond het een goed verhaal met ook prima spel van de belangrijkste rollen .

De romance in het verhaal geeft het natuurlijk het stuk extra drama , het kwam bij mij niet 100 % geloofwaardig over maar goed .

Een uitstekend drama/oorlog/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Michelle Williams speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Ik vond het een prachtige film. Was best onder de indruk. Film laat je meebeleven onder wat voor spanningen en angst je stond tijdens die oorlog. Ook hoe gevoelens zich niet laten leiden door rationele overwegingen, over wat zg. goed en fout is, maar aan eigen wetten zijn gebonden. Iets wat mensen maar moeilijk kunnen aanvaarden. Een film van inhoudelijke grijstinten, terwijl de film cinematografisch zeer knap is gemaakt. Voor jonge mensen die willen weten wat oorlog is, zeker gaan zien. Is trouwens een van de weinige films die de oorlogsdagen in mei/juni 1940 in Frankrijk belichten. Ik ken alleen 'Le Train'.

Het thema, vrouw gaat wat voelen voor een 'goede', 'fatsoenlijke' Duitser, is al wel vaak in beeld gebracht; slechter, maar ook beter. Maar Duitsers die dan weer Duits en dan weer Engels spreken, terwijl niemand Frans spreekt, in Frankrijk, moet dan nou? In een film die nota bene Suite Francaise heet? Is er dan nooit een producent die zegt dat dan niet meer kan anno 2014? Ik wordt er zo verdrietig van.

Op basis van de poster niet veel van verwacht, maar uiteindelijk bleek dit toch wel een mooie BBC-productie. Sfeervolle beelden en muziek met goed acteerwerk maakte dat de film lekker wegkeek. Inhoudelijk maakte de film minder indruk. Zal me dan ook niet heel erg lang bijblijven.

3,5*

Vond het maar een beetje een oppervlakkige film. De acteurs doen allemaal hun best en daar kan ik de film niet op afrekenen, maar het verhaal wil maar niet vlotten.
De romance voelt gehaast aan, de film is soms slecht geschoten, de nachtscenes zijn veel te donker gefilmd en je ziet helemaal niet wat er gebeurt en het helpt ook niet mee dat alle Fransen plat Engels praten.
De Duitsers onderling praten gelukkig wel Duits, maar wanneer ze Engels moeten praten gaat dit bijna ook accentloos. Dit soort dingen halen mij altijd uit historische films. Vooral wanneer er meerdere talen gemixt worden. Maar wanneer Williams het papiertje voor moest lezen van de verklikkers vroeg ik me nou af in welke taal het erop zou staan. Aangezien de Duitsers geen Frans kunnen en Fransen al helemaal geen Duits.
Ik voel me een beetje nitpickerig, maar de film biedt me verder weinig interessants, waardoor ik me hieraan ga ergeren.

2,5*

Inderdaad wat oppervlakkig, maar het verhaal wist me voldoende te boeien tot het einde door de sfeer, de acteurs en dat het verhaal op ware gebeurtenissen is gebaseerd. Ik zeg wel gebaseerd, want het zal natuurlijk wel wat aangedikt zijn. De romance kwam niet zo overtuigend over. 6/10

Inderdaad een film van net niet. Net niet geloofwaardig genoeg in de romance, net niet scherp genoeg in de dialogen, net niet beangstigend genoeg in het overbrengen van de angst die er heerst ten gevolge van de Duitse bezetting. Dat komt natuurlijk ook gedeeltelijk door Schoenaerts zijn presence die al dat geweld niet goedkeurt, maar niets anders kan dan bevelen op te volgen. Uit vrees voor zijn eigen hachje natuurlijk, ook al is hij luitenant. Zo gaat dat in de oorlog. 1 misstap en je bent er geweest.

Een beetje jammer aan de film is natuurlijk de taal die grotendeels Engels is terwijl het zich in Frankrijk afspeelt in Bussy. Je zou dit misschien goed kunnen spreken omdat Engels de taal is die zowel Fransen als Duitsers gemeenschappelijk het best verstaan. Erg indrukwekkend is het dan ook niet wanneer Schoenaerts een Duits bevel roept. Suite Française is dus een film over een soort van verboden liefde. De film kijkt mooi weg door de sfeer die er hangt, maar het mist de kruiden om als een meesterwerk te worden beschouwd.

De film zou mooi kunnen zijn. Maar wordt ontsiert door veel cliché momenten

Ja, ik moet zeggen dat ik hier best van genoten heb. Uiteraard, het feit dat er nagenoeg enkel Engels wordt gesproken om dan soms toch over te schakelen op Duits kan in feite echt niet. En je krijgt misschien net iets te weinig mee van de gruwel die oorlog was (en tot op heden op diverse plekken in de wereld is). Maar dat neemt niet weg dat de acteurs en actrices stuk voor stuk op hoog niveau staan te spelen. Dat alles qua omgeving, en props erg doordacht is en je daar weinig op kan aanmerken. Dat het liefdesverhaal meer is dan vaak bij deze verhalen het geval is. Enfin ja, ik heb hier van genoten. Perfect is het niet, maar wél stuk beter dan doorsnee.

“My father always said, if you want to see what people are truly made of, start a war.”

Degelijk. Suite Française is geen echte oorlogsfilm, maar meer een persoonlijk en menselijk drama dat zich toevallig in de oorlog afspeelt. Het beste en slechtste in de mens komt naar boven in oorlogstijd, en in Suite Française zien we dit alles onder een vergrootglas in een klein Frans stadje. Dat de Duitsers onderling Duits praten, maar de Fransen onderling Engels, moet je dan maar voor lief nemen. Spannend wordt het nergens en soms is het allemaal wel zeer vrijblijvend, maar acteurs als Williams, Thomas, Schoenaerts en Schilling weten het wel te verkopen.

Film kwam wat vlakjes over bij mij. Ik vind vooral Lucille heel droog zonder emoties overkomen. Als hier nu een dame voor ingezet was met wat meer passie en ook in de rol natuurlijk dan had het veel mooier geweest. Verder een uitstekende film.

K vond t een skôôn filmke ?

Dikke 9 met 4.5*

Yeah!

Degelijk oorlogsdrama dat de clichés niet helemaal weet te vermijden. Waar ik me buitengewoon aan heb gestoord is het feit dat de Fransen Engels spreken. Waarom is dat in Godesnaam? Zeker omdat de Duitsers wel gewoon Duits spreken, zoals de meesten Duisters nou eenmaal doen. Maar goed het verhaal in interessant genoeg om een paar uur te boeien en het acteurs-ensemble is goed op dreef. Kortom de moeite waard voor een doordeweeks filmavondje op de bank

Dat Michelle Williams en Matthias Schoenaerts Engels-met-accent praten is nog enigszins tot daar aan toe, maar dat het weer het zoveelste liefdesverhaal met de Tweede Wereldoorlog als achtergrond had trok ik héél slecht. Verschrikkelijk saai en degelijk.

2,0*

Ken je die film met die goeie Duitser? Tja, wie oog in oog met Michelle Williams komt te staan gaat sowieso door de knieën, welke rol ze ook maar speelt. In deze Suite Francaise schittert ze in haar oogverblindende eenvoud, puur natuur zonder opsmuk (de felle rode lipstick daargelaten). Haar tegenspeler hoefde slechts te spiegelen en voilà. Toch wel jammer van dat Frans. Afijn, de muziek heeft gelukkig geen woorden nodig, net zomin als de liefde. En die kwam geweldig uit de verf.

Prachtfilm, alleen heel spijtig dat iedereen Engels spreekt...

Mooi drama en liefdesverhaal. En het geeft ook mooi de mogelijkheden en onmogelijkheden vanuit Duitse kant weer, door alle rangen en standen . Het verhaal is zeer realistisch en ook evenzo in beeld gebracht

Nadat Frankrijk in juni 1940 is overrompeld door het Duitse leger, nemen nazi-officieren hun intrek in de meer riante woningen in het dorp waar zij zijn gestationeerd. De welgestelde mevrouw Angellier [Kristin Scott Thomas] en haar schoondochter Lucille [Michelle Williams] worden opgezadeld met luitenant Bruno von Falk [Matthias Schoenaerts] die zich van zijn hoffelijkste kant laat zien en bovendien een liefde voor muziek deelt met Lucille. Hoewel Lucilles echtgenoot vastzit in een Duits krijgsgevangenkamp, voelt ze zich toch aangetrokken tot Von Falk, met alle gevolgen van dien. Degelijk, goed geacteerd oorlogsdrama, gebaseerd op een handgeschreven manuscript van de Frans-Joodse auteur Irène Némirovsky, die in 1942 werd vermoord in Auschwitz en pas in 2004 werd uitgebracht. Minpunt van de filmversie is dat het scenario nauwelijks verrassingen kent voor de kenners van het genre. Margot Robbie heeft een bijrol als een dorpsgenote die ook een affaire heeft met een Duitse soldaat.

Beste film ooit die echt wel bleef hangen bij mij . Matthias weet in iedere film zijn rol zo goed te spelen dat je de emotie bijna zelf voelt . In deze film vond ik hem zo mannelijk en beschermend op een vrouwvriendelijke manier en op 1 of andere manier toch weer mysterieus. Deze film was meer een romantische oorloglogsfilm zo zouden ze meer films moeten maken .

Film viel mij bijzonder mee. Goede en mooi aangeklede film die op momenten zeker tot nadenken stemt. Oordelen en veroordelen is makkelijk aan de zijlijn. Prima werk van de hele cast met een uitblinkende Margot Robbie en die Duitse luitenant. Mooie en passende muziek ook. Dat er overwegend Engels in de film wordt gesproken zal door sommigen als een minpunt worden ervaren, maar echt storend vond ik het niet.