Hôtel du Nord (1938)

Mijn tweede Carne, en alweer een pareltje. Duidelijke voorbode van wat de man zeven jaar later nog in petto had (het nagenoeg perfecte Les Enfants du Paradis). Dikke 4*

Ongelooflijk, dat een prachtige film van Marcel Carné hier nog maar één reactie heeft weten uitlokken.

Ik vond het een heerlijke film om naar te kijken. De kleurrijke (neven)personages, de volwassen humor, het bruisende stadsrandsfeertje, maar ook de diepgang die in het verhaal schuilgaat. De film kabbelt op een haast hypnotische wijze verder, en voelt in al zijn facetten aan als pure Franse cinemamagie.

4*

(Het was mijn eerste Carné, ik ben nu nog nieuwsgieriger naar zijn Les Enfants du Paradis, volgens velen één van de mooiste films ooit.)

Ik heb deze nog niet gezien, Enfants du Paradis ook niet trouwens.

Wat ik wel heb gezien van Carne zijn: Quai des Brumes (5*) en Jour se Leve (4*).

Ben hier dus wel zeer beniewd naar, zeker na de nieuwe reactie van Friac.

Warme, aandoenlijke, menselijke film met veel sympathie voor de tegen de rand aan levende personages. Vaak grappig ook. Veel thema's en referenties die je niet of nauwelijks (of veel dieper verborgen) in Amerikaanse films uit die tijd tegenkomt, zoals prostitutie, zelfmoordplannen zonder heel duidelijke aanleiding en homoseksualiteit.

Wel een film waarbij ik heel duidelijke het gevoel kreeg niet naar de beste film van de regsseur te kijken (hoewel het de eerste is die ik zie) en die me daardoor deed verlangen naar meer van Carné.

3.5*

Duidelijke voorbode van wat Carné een jaar later in petto had:le jour se lève,waarschijnlijk zijn beste film.

De decors van beide films zijn praktisch inwisselbaar,het echte hotel du nord krijgen we niet te zien in deze studioproductie,die overigens nog wel 1 take met footage van het canal St. Martin bevat.De overeenkomsten tussen Gabin in LJSL en Jouvet hier zijn duidelijk,evenals het slot.

Ditmaal overigens geen Prévert om het scenario te verzorgen.Wat deze film echter minder maakt dan zijn opvolger is de zwak uitgewerkte en wat ongeloofwaardige,door cheesy texten en slecht acteerwerk begeleide romance tussen de 2 jonggelieven,die eerst de hoofdpersonages lijken te gaan worden.Het is weer eens aan Jouvet en zijn duidelijk noirish karakter om de boel te redden van dood door verveling.

Overigens is prostitutie hier nog vrij impliciet aanwezig vgl. bij bv het oudere la chienne van Renoir.Dat het personage van Arletty geen kantkloster is,zal verder wel duidelijk zijn,maar dat de jonge Perier was behept met romantische trekjes was me eerst niet eens opgevallen.We zien trouwens ook nog een jonge Blier in actie,al zag hij er hier ook al uit als 40.

Opvallend tenslotte is de functie van het geluid: het duidelijk geensceneerde claxongetoeter doet in zijn opdringerige vervelendheid bijna Godardiaans aan,terwijl de donderklap in het begin en de klapperpistooltjes op het eind vooruitwijzen naar wat we later in beeld zullen zien.

Een liefdesverhaal uit een periode dat het sociaal realisme de Franse cinema beheerste.

Een film ook waar de mindere postie van de vrouw, haar afhankelijkheid en haar gebrek aan zelfvertrouwen wordt onderstreept.

Dit en de herkenbare volkse toestanden en vaak rake bewoordingen maakten dergelijke films razend populair bij het cinemapubliek uit die tijd.

Interessant om een kassukses van weleer te kunnen beleven.

Louis Jouvet is de imposantste acteur.

Sfeervol is het zeker, maar zonder de bruisende Arletty, in de rol van prostituee Raymonde (die ook op de poster staat afgebeeld) zou er volgens mij weinig meer van deze film overblijven dan een matige liefdesgeschiedenis.

Vooral voor de sfeer en Arletty 3,5 sterretjes.

Mooi sociaal drama, mooie beelden. Als verhaal niet zo heel spannend, wel boeiend.

Op de voorgrond staat een strak opgebouwd drama met spanning, romantiek en humor. Op de achtergrond staat een pittoreske Parijse wijk met straatkinderen, volksmensen, tippelaarsters en louche figuren. Het is mooi in beeld gebracht, vooral de buitenopnames. Voor de viering van de Nationale Feestdag werden meer dan vierhonderd figuranten opgetrommeld. Binnen wordt er stijlvol gebruik gemaakt van tralies en schaduwen.

Het enige minpunt is dat de twee minnaars in het begin te mooi gekleed en opgemaakt zijn voor mensen die klagen over armoede. Het duistere verleden van de hoteluitbater (Louis Jouvet) geeft de extra impuls om de ontwikkeling op gang te houden.

Het zijn de nevenpersonages die voor de couleur locale zorgen, vooral de opvliegende Raymonde (Arletty) en de sluiswachter die ook bloeddonor is. Een interessant detail zijn de gebakjes. Ze eten gâteau de savoie, een soort cake met aardappelmeel en eieren. Ze vermelden ook religieuses, een voorloper van de éclair waarvan de vorm op een pauselijke mijter lijkt. Het zou echter niet gepast zijn om die op een Eerste Communie te eten. Zo sluipen ook de culinaire en religieuze opvattingen uit die tijd binnen.

Jouvet was niet de hoteluitbater, maar de zeg maar Franse Bogart.

Prima duo samen met Arletty trouwens in deze sowieso wel erg aardige klassieker.

De openlijk homoseksuele persoon was inderdaad wel heel opmerkelijk in een film uit 1938, nog nooit gezien.

Na de uitzending van deze film vandaag op ARTE TV is er aansluitend een special over regisseur Marcel Carné te zien : 23:05 uur "Tristesse und Sehnsucht. Das Kino des Marcel Carné" ("Le drôle de drame de Marcel Carné")

Ook online te bekijken (naar keuze in de Duitse of Franstalige versie) via de website van ARTE >

Sous-titrage malentendant - arte.tv

Synchronisation - arte.tv