Une Affaire de Femmes (1988)

Een tegenvaller. Huppert is wel goed, maar film weet niet bijzonder te boeien.

Huppert is inderdaad erg goed in deze film; vooral de toenemende kilheid van Marie en de daar spaarzaam doorheen brekende emoties maken indruk. Het verhaal is gebaseerd op het leven van Marie-Louise Giraud. Chabrol neemt erg veel tijd om te laten zien hoe Marie in de oorlogsjaren moreel steeds onverschilliger wordt. De problemen waarmee vrouwen te kampen hebben in tijden van oorlog is het hoofdthema. Dat blijft ook zo naar het einde toe, alleen wisselt Marie van rol; van profiteur wordt ze slachtoffer. Omdat voor deze laatste fase veel minder tijd wordt ingeruimd blijft dit deel van Une affaire de femmes toch een beetje los staan van de rest, en maakt het minder indruk dan je wellicht zou verwachten (het bitter omgevormde Ave Maria als uitzondering, weer dankzij een ijzersterke Huppert).

Erg boeiende film, niet om het minst omwille van het toch niet alledaags gebeuren tijdens WO II.

Sober deze film met knappe, eenvoudige dialogen en een doordringend acteren van isabelle Huppert. Ook François Cluzet en Marie Trintignant in één van haar eerste rollen, maar ondertussen reeds lang overleden, overtuigen

Een verrassend, extreem en erg dramatisch slot is wel iets wat Chabrol ligt.

Chabrol heeft een kwantitatief groot oeuvre, maar het verbaast me toch een beetje dat zijn werk nauwelijks wordt bekeken. L'Enfer (Film, 1994) vond ik zijn sterkste prent en heeft met deze film gemeen dat er op zijn hoofdpersonages moeilijk een label te kleven valt. Je kan voor of tegen zijn, medelijden tonen of het verwerpelijk vinden.

Ook hier dus met Marie die zich verrijkt met illegale abortussen en het verhuren van een bovenkamer aan een vriendin-prostituée. De setting van de Tweede Wereldoorlog is louter decoratief. Het kon evengoed een andere tijdsperiode zijn.

Dan heb je Paul - die was het tegenovergestelde van de Paul in L´Enfer - die erg mak alles ondergaat. Hij laat zich vernederen en heeft niet de kracht om in te gaan tegen zijn vrouw. Tot die ene (en dus ook laatste keer).

Pakkend was toch wel die scène met die tante en de overgebleven kinderen van de overleden moeder toen die verhaal kwamen halen. Erg sterke prestatie van Huppert, maar ook van Cluzet die ik graag bezig zie.

Claude Chabrol moet het nooit hebben van groot spektakel, wel van realistische beelden met een sociale en historische component. De titel duidt erop hoe vrouwen hun plan trokken in een Normandisch provinciestadje tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er was veel armoede, dus moesten mensen een manier vinden om te overleven. Een stoomtrein, een koffiemolen, een tapbiljarttafel en een grammofoon zijn enkele voorwerpen die toen in het dagelijkse leven voorkwamen.

Isabelle Huppert, die vaker samenwerkte met Chabrol, speelt Marie Latour, een vrouw die om aan geld te komen illegale abortussen pleegt en een peeskamertje verhuurt. Haar echtgenoot is lui, egoïstisch en jaloers. In een vroege scène wordt haar methode vrij expliciet getoond. Daarna gaat het meer over de morele en juridische consequenties.

Het is gebaseerd op ware feiten. Marie-Louise Giraud, een arbeidersvrouw uit Cherbourg, werd in 1943 ter dood veroordeeld wegens het plegen van abortussen. Een tijdelijke wet in de Vichy-republiek van Philippe Pétain was bedoeld om het geboortecijfer op te krikken. Dat was schijnheilig, want tegelijk lieten ze joodse kinderen afvoeren. Het is een confronterende weergave van een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis.