La Femme Infidèle (1969)

Naar aanleiding van de dood van Claude Chabrol maar weer een film uit de bewuste box, die Mac Hammer Fan blijkbaar ook heeft , in de dvd-speler gestoken.

Echt ondersteboven ben ik nog steeds niet van de films van Chabrol, maar ze bevatten wel een sfeertje dat altijd wel goed bij me valt. Het is ook jammer dat zijn films (in ieder geval vele die in de twee Engelse boxen zitten) altijd worden vergeleken met die van Hitchcock, waardoor velen (ik ook) verkeerde verwachtingen krijgen. Chabrol heeft zeker een eigen stijl en wat mij betreft heel anders als Hitch. Ja, beiden maken films met, zoals Hitch het uitdrukte, sex, mooie vrouwen en geweld, maar daarmee houdt de vergelijking wel op!

Deze film beviel me toch prima, mede door goed acteerwerk. Ik zag zelfs Maurice Ronet in een kleine, maar belangrijke rol. Toch een favoriet van me!

Eigenlijk heel knap en realistisch sensatieloos gefilmd, wat dit tòch een apart werkje maakt.

Toch moet ik ook eens één van Chabrol's eerdere (Nouvelle Vague) films zien, waar hij toch meer om wordt geroemd.

Dit is mijn eerste Chabrol en na aanleiding van deze film durf ik te zeggen dat de vergelijking met Hitchcock zeer voor de hand ligt. Erg veel dingen hieruit zijn duidelijk door Hitch geïnspireerd, zoals het gedetailleerd tonen van het wegwerken van bloed na de moord, de suspensescènes (de aanrijding terwijl het lijk in de kofferbak zit, of het lijk dat niet wil zinken), het oog voor het alledaagse of middenklasserespectabiliteit in combinatie met misdaad en de kleurrijke bijrollen: dit had zomaar een Hitchcockfilm kunnen zijn. Chabrol is hier echter een minder sensationele filmmaker en giet er een typisch Frans sausje over. Hij maakt zich het materiaal wel eigen, al heeft hij niet zo'n goed oog voor komische bijrollen, want die zijn hier vooral flauw. En het langzaam zinken van dat lijk is iets te herkenbaar een variant op een bekende Hitchcockscène. Zo'n bijna Tarantino-achtige homage leidt vooral af tijdens een geloofwaardige film als deze.

Deze film kwam me erg bekend voor. Ik moest hierbij constant aan Unfaithful denken. Geen wonder, want dat blijkt hier een remake van te zijn. Het totale gebrek aan verrassing was ook een van de grootste minpunten van deze film. Dat komt niet alleen doordat ik de remake kende, het is gewoon een weinig origineel verhaal. Toch is het wel degelijk goed uitgewerkt. Chabrol is op de eerste plaats geïnteresseerd in personages en menselijke verhoudingen en dan pas in overspel en misdaad. Het is meer drama dan thriller. Zelfs tijdens de meest alledaagse situaties en gesprekken (en daar zitten er veel van in) maakt Chabrol onderliggende gedachtes en onderhuidse gevoelens voelbaar. De hoofdrollen worden allemaal enorm sterk gespeeld (de bijrollen dan weer een stuk minder).

Dus het is een goed gemaakte film en ik kan me wel enigzins voorstellen dat veel mensen dit zelfs een geweldige film kunnen noemen. Persoonlijk ben ik er echter nog niet enorm van onder de indruk.
3*

Prima psychologische thriller van Chabrol. Met uitzondering van de ridicule scènes met het lijk, zit het verhaal goed in elkaar en ook Stéphane Audran en Michel Bouquet zijn uitstekend op dreef, al moet ik daarbij aantekenen dat steeds weer dezelfde scheve grijns op Bouquet’s gezicht op d’n duur wel gaat vervelen. De verhaalstructuur van Chabrol’s mindere Juste avant la Nuit lijkt verdacht veel op deze film.

Een Chabrol pur sang. Het typisch sfeertje met iets onguurs, zo niet misdadigs in de lucht, de soundtrack, op het randje van het irritante, het heel langzaam optrekken van de suspense, banalitieten mengen met sterke scènes, de toeschouwer bespelen en hem maar al te graag in het ongewisse laten en niet vergeten een mooie Française als Stéphane Audran steevast in de cast te steken.
Kon me bekoren en als ik spreek van banaliteiten dan bedoel ik bijvoorbeeld het bloed van de vloer dweilen en dan pas het lijk inpakken en het vervolgens bij klaarlichte dag gaan verslepen en dumpen en als ik spreek van sterke scènes dan is het gesprek tussen de bedrogen echtgenoot en de minnaar toch wel erg cynisch...en grappig.
Chabrol maakt van een niet erg origineel gegeven een toch interessante film, moet het gezegd, stevig ondersteund door een inderdaad wat te veel liefdevol naar zijn eega blikkende Michel Bouquet en een in haar rol heel overtuigende Stéphan Audran (Hoe meer films ik van haar zie, hoe meer ik haar bedenk als een beetje voorloopster van Kristin Scott Thomes.)

Degelijke en bij vlagen sterke thriller van Chabrol over een wat uitgeblust stel waarvan de man de vrouw verdenkt van een affaire. De aanloop is aardig, als het wantrouwen van de echtgenoot gevoed wordt door kleine details- een schrikreactie aan de telefoon, onduidelijke afspraken- en het verhaal speelt zich af in een leuke setting, van de werkvloer met whisky in de ochtend en een secretaresse in minirok (kom daar nu nog maar eens om) tot het dansuitje.

Het hoogtepunt is duidelijk het bezoek van de echtgenoot aan de minnaar, een scène die zowel ongemakkelijk als tragikomisch is, met een toch nog onverwacht gewelddadige afloop. Daarna wordt het wel erg ongeloofwaardig als het lijk als een zak aardappelen wordt versleept en dat midden op de dag, maar het einde is dan wel weer erg sterk. Dat licht-superieure glimlachje van Audran, geweldig- en ijzingwekkend.

Een klein meesterwerk dit...