Pavilion (2012)

Pedro Costa wordt in de omschrijving genamedropped, Mochizuki Rokuro is alvast gewaarschuwd. Ben het er zelf niet mee eens, vind het namelijk weinig van doen hebben met het werk van de Portugees, datgene dat ik van hem heb gezien althans. Daarnaast wordt Van Sant genoemd, wat een stuk begrijpelijker is. De 'death trilogy' is nooit ver weg, met name Paranoid Park. Regisseur Tim Sutton heeft ook een fraaie persoonlijke top tien, waar vermoedelijk enkele invloeden op Pavilion bijstaan (Gummo wordt expliciet als directe invloed genoemd).

Pavilion dan zelf: een absolute chiller! (als ik zo vrij mag zijn maxcomthrilla's woorden te gebruiken). De zachte klanken van The Sea en Cake lid Sam Prekop idealiseren de even zo zachte zomer van enkele jongeren in upstate New York en vervolgens Arizona. Het is niet opwindend, er gebeurt niets naars, van plotontwikkeling kan je niet spreken, de jongeren ondergaan ook geen transformatie, maar het is wel erg fijn om naar te kijken. Achtereenvolgens ligt de focus op drie jongens. Enkel van deze drie jongens krijgen we een stukje familie en achtergrond te zien. De ene jongen leidt hierbij naar de andere jongen, waardoor de film natuurlijk voortvloeit. Daarnaast is het meeste geïmproviseerd. De jongeren kregen veel vrijheid en 'deden vaak maar wat'. Ze mochten ook hun eigen kleren dragen, om maar wat te noemen. De cinematografie is echter vaak exact en bevat nauwkeurige kaders en gestructureerde rijders. Deze combinatie van naturel versus formeel levert een zeer fraai dromerig stukje film op, die vooral goed zal werken na een drukke dag.

Vlak na het zien hier van maakte ik een wandeling door de buurt. Een zelfde wandeling als normaal, langs dezelfde voor mij doodnormale plekken maar nu met een hoofd gevuld van nostalgie die alles anders deed aanvoelen. Opeens kwamen er allemaal herinneringen boven drijven van potjes voetbal bij de plaatselijke sportvereniging, het tot (veel) later dan was toegestaan rondhangen bij het gammele parkbankje omdat er een nieuw meisje in je groepje stond wiens aanwezigheid zowat de enigste reden was dat me bij die figuren deed staan en in wiens aanwezigheid je het liefst nog tot de volgende ochtend zou willen zijn (ook al schonk ze me geen enkele aandacht) en zelfs de zeurende overjarige buurtbewoners die hun gehoorapparaatje iets te hard aan hadden staan waardoor ze het blijkbaar nodig vonden bij elk geluidje dat ze waarnamen azijn te komen pissen. Kleine detailtjes uit mijn jeugd, jaren na dato er nauwelijks meer toedoende, weggestopt in een doolhof volgestampt met stoffige ladenkastjes en ondergesneeuwd door minstens tien jaar aan (betere, meer beklijvende en betekenisvolle) herinneringen. Maar wie kent het gevoel niet waar je dit soort herinneringen romantischer voor de geest haalt dan dat ze in werkelijkheid waren omdat je ze waarschijnlijk voornamelijk associeert met het jong zijn? Want ja als je jong bent wil je immers alleen maar oud zijn en als je eenmaal volwassen bent is alles wat je wilt zoveel mogelijk van je jeugd behouden...

Pavilion wist me dat gevoel van het jong zijn, al was het maar voor een klein uurtje, nadien tot in mijn tenen bij me terug te laten komen door deze vage spinsels voor een keer niet als een schim maar in al haar helderheid, alsof ze gister nog waren voorgevallen, als een film voor me te laten terug verschijnen.

Ik heb het ondanks dat er niet veel gebeurde dan ook ervaren als een grote lofzang op het jong zijn en alle verward en onbezonnenheid waar dat mee gepaard gaat. Neem nou zo'n scene waar de jongen en het meisje door het bos lopen. Er gebeurd niets, er is niet de gebruikelijke filmische verliefde/seksuele spanning, ze lopen alleen maar wat voor zich uit en je kunt bijna de jeugdige energie opsnuiven.

Het is dan wel geen Jess + Moss en de invloeden van inderdaad Paranoid Park en vooral Gummo zijn nooit ver weg maar ik zie dit genre van minimalistische suburban youth filmpjes wat de laatste jaren voorzichtig is beginnen te ontstaan als iets heel verfrissends en persoonlijks. Een mooie reflectie op de hedendaagse jeugd dat probeert te overleven in een tijd waar alles al is gezegd, gedaan en het hebben van de nieuwste mobiel of spelcomputer zelfs geen bevrediging meer geeft.