Blind (2014)

"Blind" is een film die eigenlijk gaat over het samenspel van fantasie en werkelijkheid en de vraag in hoeverre wij onze verbeelding de dingen invullen. Zo las ik in de Filmkrant. Heel herkenbaar voor mij. Alleen herkende ik mij niet in de fantasieën van de regisseur. Ik ervoer ze als oervervelend en raakte er ook niet in het minst door geboeid. Voor mijn gevoel duurde de film daarom ook eindeloos lang. Niet mijn ding dus deze film die ik daarom ook heel snel zal vergeten.

2,0*

Ik vond het een verrassend goed film. Een karakterstudie over zien, blind zijn, verbonden voelen en alleen voelen. In het begin had ik het idee naar 3 losse verhaallijnen te kijken die niet ergens heen gingen, puur een karakterstudie zeg maar. Op den duur begonnen er dingen te gebeuren die het verhaal losweekten, en begonnen de lijnen elkaar aan te vullen, in elkaar over te lopen en in elkaar op te lossen op een erg creatieve manier die toch consistent bleef. Erg goed scriptwriting, mooi vertolkt en in beeld gebracht. Waar films als Enemy leuk stunten met complexe puzzeltjes, brengt Blind op een heldere speelse wijze een intiem portret over angst, vervreemding, over kleine herkenbare persoonsdingen. Ik vond het een cinematisch diamantje.

In de gedachtewereld van een blinde en gedesillusioneerde vrouw worden waarheid en fictie met elkaar verweven. Eenzaamheid, trauma en isolement leiden tot een fantasievol verhaal.

Hoewel de fantasieën niet geheel aansluiten bij mijn belevingswereld, kon ik de veelal surrealistische en hilarische scenes wel waarderen. De fantasievolle invulling van een onbekend stuk van de realiteit is herkenbaar en leuk om mee te spelen.

Ondanks de zwaarmoedige en levensmoede toon, laat de film dat plezierige imaginaire spel heel geestig doorsijpelen.

Fijn.

Ondanks dat het verhaal me wel wist te boeien, vond ik deze film zeer verwarrend (ik snapte er op een gegeven moment nog maar weinig van), raar, saai en ook langdradig.

De film begint eigenlijk best aardig (o.a. zelfs met wat pornografische beelden), maar al snel komen er bizarre plotwendingen die nauwelijks te volgen zijn en waarbij je je afvraagt of het werkelijkheid is of juist de fantasie van Ingrid (verdienstelijk gespeeld door Ellen Dorrit Petersen die ook soms bloot is te bewonderen). Zeker naarmate het einde naderde snapte ik nog maar weinig van het verhaal (ik moet zeggen dat ik er ook een paar keren bij inslaap ben gedommeld).

Het verhaal draait eigenlijk om vier hoofdrolspelers die een bepaalde connectie met elkaar hebben. Zo hebben we te maken met Ingrid die recentelijk blind is geworden door een ongeluk, Morten (verdienstelijk gespeeld door Henrik Rafaelsen) in de rol van man van Ingrid die tevens eenaffaire heeft met de geïsoleerde eenzame moeder Elin (verdienstelijk gespeeld door Vera Vitali) en verder hebben we nog de eenzame buurman Einar (gespeeld door Marius Kolbenstvedt) die geobserveerd is van Elin en haar observeert en begluurd vanuit zijn appartement en haar ook volgt. In het begin zijn de verhaallijnen van de vier hoofdrolspelers nog goed te volgen maar naderhand niet meer en toen ontging me ook de logica van het verhaal. Visueel werd het verhaal wel aardig in beeld gebracht en dat leverde een aantal fraaie plaatjes op, zoals bij de scene waar Ingrid zich uitkleedt en haar blote lichaam tegen het raam drukt (zie ook de poster).

Nee, deze Drama film was niet bepaald voor mij weggelegd en ik heb me er dus ook niet echt mee vermaakt (op het begin na).

Goeie film over een vrouw die sinds kort blind is geworden en haar appartement niet meer uitkomt. Redelijk traag, maar mooi in beeld gebracht met ook een rustige soundtrack waardoor het wel gemakkelijk wegkijkt. Er wordt op een speelse manier omgegaan met fantasie en realiteit, wat genoeg leuke scenes oplevert. Het einde valt wel een beetje tegen.

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Wel een bekende actrice Vera Vitali...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Een aparte film over een blinde vrouw die door haar visuele isolement niet meer weet wat echt is en wat fantasie. Dat levert vooral in het begin enkele bizarre beelden op. Die wissel tussen verschillende 'waarheden' wordt niet geheel benut. Daar had meer (zonder overdaad) mee gedaan mogen worden. Gaandeweg kan de wissel tussen realiteit en fantasie je als kijker voldoende boeien om te zien hoe het nu echt in elkaar zit. Maar het eindresultaat is toch iets te licht bevonden.

Het is in elk geval een sterk debuut van Eskil Vogt, die voordien vooral ervaring had als script schrijver. Ook hier is hij verantwoordelijk voor het verhaal en weet dat goed te vertolken. Misschien had hij nog wat verder mogen gaan, zowel bij enkele creatieve scènes als plot van dit verhaal. Maar toch een film die wat blijft hangen en een naam waar ik meer van wil zien.

Duffe film over een blinde vrouw, die haar eenzame bestaan tracht op te vrolijken door allerlei —bij voorkeur erotisch getinte— fantasieën te bedenken. Daar is op zich weinig mis mee, zij het dat regisseur Eskil Vogt af en toe wat al te nadrukkelijk wil laten zien dat het om verzinsels gaat, zoals de koffiedrinkende mannen die plotseling in een trein of bus lijken te zitten en dan toch weer niet. Leuk voor mensen die dat als frivool of kunstzinnig ervaren, maar aan mij zijn dit soort rare bokkensprongen niet besteed.

Vreemde, licht surrealistische film over een recentelijk blind geworden jonge vrouw (Ellen Dorrit Petersen) die een bizarre fantasiewereld bevolkt door levensechte personen om zich heen bouwt, compleet met allerlei gebreken. Vrij expliciet qua getoonde seksscenes maar verder helaas behoorlijk statisch en saai, ondanks degelijk akteerwerk en redelijke vormgeving. Regisseur Eskil Vogt is de schrijver van alle films van collega Joachim Trier. Don't give up the day job, zou ik zeggen.

Vreemde en verwarrende film inderdaad. Je wordt een aantal keer op het verkeerde been gezet en in het begin had ik niet door wie nu de echtgenoot was. Een film die in de eerste plaats gaat over isolatie en eenzaamheid van een blinde vrouw. Een blinde vrouw die voorheen kon zien, een normaal en schijnbaar goede relatie had en vervolgens vrij plots blind wordt en haar hele leven in elkaar ziet vallen.

Wat volgt zijn in elkaar lopende scènes van realiteit en fictie, van dromen en werkelijkheid. De film is traag in opbouw, maar die verwarrende scènes vragen toch wel wat aandacht waardoor ik als kijker toch enigszins geboeid was hoe het verder ging.

Ik kon ook niet alles plaatsen. Had die ene vrouw nu een zoon of een dochter? Of, en zo verklaar ik de film, meet Ingrid als auteur zich een dichterlijke vrijheid toe bij het schrijven van haar semi-autobiografische roman waarbij ze zichzelf als personage ziet in die andere vrouw en ze lustig fantaseert hou haar partner en personage haar hiermee bedriegt? Ook haar kinderwens die in werkelijk onbestaande is, kan ze hier kwijt in haar fantasie/boek.

Ik vond niet alles even geslaagd, verwarrend tot daar aan toe, maar soms klopte het niet of werd het niet goed uitgewerkt of gemonteerd voor de kijker, leek het wel. Meest fijne scènes toch wel die in bed waarbij de man ligt te chatten én eveneens de scène met de LP die op de grond viel.