Fantastic Voyage (1966)

Fantastic Voyage is curieus, uitermate curieus. Uitgangspunt roept natuurlijk al heel luid 'cult'.

Het verhaal is natuurlijk zo brak als maar wezen kan, maar de uitwerking is fantastisch. Een Oscar voor beste special effects waren dus met gemak in de knip.

De film heeft hier en daar wat spannende momenten, maar het is echt de curiositeit dat de kijker versteld doet staan. En de prachtige sets. Ach, en welke man schiet niet in de lach nadat 4 mannen zich storten op Raquel Welch die helemaal - ja, ook de borsten - bedolven zit onder anti-stoffen of wat het ook geweest moge zijn.

Verbluffend, curieus, entertainend en totaal ridicuul (in de positieve zin van het woord). 3,5*

Geweldig basisidee, maar zwak uitgewerkt. Meer trippy dan spannend, ik vond er al met al niet veel aan. Wel fijn om Arthur O'Connell weer eens te zien (maar dat heeft nostalgische redenen).

2*.

Fantastic Voyage is misschien wel één van de meest bijzondere, creative en originele science fiction films ooit op aarde gemaakt. Nooit weer is er een film geweest die dit concept opnieuw zo heeft uitgewerkt. De nieuwste concurrent 'Innerspace' haalt het hier niet bij. Fantastic Voyage is een ware SF-klassieker! Waarom? Dat leg ik allemaal hieronder uit...

De film opent zeer rustig en de kijker krijgt de juiste verhouding tijd om in het verhaal te komen. De opbouw in het begin is zeer goed, alhoewel wat mooie muziek tijdens de opening credits geen overbodige luxe waren geweest. Desalniettemin, alles is prima uitgedacht en zeer goed uitgewerkt. Want wat de film vooral zo krachtig en boeiend maakt is de uitwerking. Fenomenaal!

Het middelgedeelte van de film wordt afgewisseld tussen informatie over het menselijk lichaam, spanning, actie, sabotage, lichtelijk geweld en vooral angst. Je kan van deze film het nodige zien en leren over het mensenlijk lichaam, als het centrale punt van het universum. Maar dan toch echt in een vermakelijke vorm die je steeds weet te boeien. Ook de spanning van het verklein proces en het na 60 minuten weer groot worden maakt de film extra sterk. Soms is het verhaal iets te voorspelbaar, maar verder zit de verhaallijn goed aan elkaar. Niet super doordacht, maar wel super uitgewerkt!

De climax van deze film is toch zeker wel het einde. De spanning wordt tot een redelijk hoog level opgevoerd. Desondanks de film op diverse punten voorspelbaar is, kan er bij het eind nog van alles gebeuren. En de ontknoping is toch best even schrikken, maar even later ook uitblazen en opvrolijken van geluk. Het is niet bepaald een happy ending, maar aan de andere kant toch ook weer deels wel. Opnieuw een mooie evenwicht voor een goed eind!

De acteerprestaties liegen er ook niet om in deze film en ook de acteurs die ervoor gekozen zijn liegen er niet om. Vooral Stephen Boyd, Edmond O'Brien, Donald Pleasence, Arthur Kennedy en Arthur O'Connell spelen heel goed in deze film. Hun personage weten ze heel goed tot leven te brengen. Toch vind ik de rol van Jean Del Val de knapste. Je zou maar als rol een patiënt moeten zijn die doodstil op een operatie tafel moet liggen. Aan menselijk echt lijkende poppen of computermodellen deden ze destijds nog niet. Raquel Welch doet het ook niet slecht en is een leuke toevoeging aan de film, maar meer functie heeft ze eigenlijk totaal niet.

Het decor van deze film is het CMDF (Combined Miniature Defense Forces) complex (waar mensen verkleind kunnen worden) en uiteraard het menselijk lichaam, maar dan wel super mooi nagemaakt. Uiteraard moet men wel rekening houden met het feit dat de film uit 1966 komt. Toch heeft men het decor en de kostuums er werkelijk zeer goed bij uitgekozen!

Qua beeldkwaliteit en geluidskwaliteit is deze film later op de DVD-release zeer goed gerenoveerd. Ik heb werkelijk nog nooit zo'n scherpe en heldere film gezien uit 1966. Als het aan de beeldkwaliteit had gelegen, had het van mij een film uit 2005 geweest kunnen zijn.

De special effects zijn voor 1966 zeer geavanceerd en prachtig vormgegeven. Het was destijds de 'Avatar' uit de jaren '60. En niet eens zo gek, want nog steeds doen de special effects nog echt aan. Uiteraard kan je nu goed zien dat het allemaal oude techniek is, wat nu grotendeels achterhaald is. Vergeet daarbij natuurlijk niet dat de film nog voor het digitale tijdperk is gemaakt.

De muziek, die in deze film gecomponeerd is door Leonard Rosenman, is ook zeker een knap staaltje bouwkunst! In zijn soort dan. Helaas ben je al 1/3 van de film onderweg, voordat je de eerste muziek hoort en dat is jammer. Maar dat wordt dan weer ruimschoots bij het einde goedgemaakt. Bij de ontknoping is er dan ook echt uitbundige muziek! Maar niet alleen op het einde, maar ook tussendoor kan de muziek de spanning en het verhaal super mooi ondersteunen, zonder dat het de hoofdrol gaat spelen.

Uiteraard is een film geen echte film als het geen boodschap uitdraagt. Want wat is nou een film zonder boodschap? Wel, de boodschap van deze film is dat het menselijk lichaam uniek en ondoorgrondbaar is geschapen door onze Schepper. Dat lichaam kan niet zomaar ontstaan zijn door 'evolutie' of het domweg splitsen van cellen. "Hier is een Schepper aan het werk geweest die alles tot in de details heeft geschapen." Zonder van deze film een compleet evangelisatie programma te maken, weet de film toch bepaalde christelijke gedachtes over te brengen bij het publiek. Daarom zou ik deze film ook zeker aanraden aan andere Christenen. Ook omdat er in deze film niet echt gevloekt wordt. Het taalgebruik is netjes.

De speelduur van 100 minuten zijn zeker niet te lang voor deze film, maar veel langer had ook niet echt gehoeven. De ervaring die ik met deze film heb gehad was overweldigend. De eerste keer dat ik deze film heb gezien was in het Duits rond 1998. Maar sinds ik in 2005 de DVD in huis heb kijk keer steeds diverse keren per jaar naar deze echte science fiction klassieker. Een film die je zeker niet verveeld en toch zeker de moeite waard is. Nog bijna nooit heb ik zo'n goed uitgewerkte film gezien als deze.

Richard Fleischer krijgt van mij voor zijn meesterwerk 'Fantastic Voyage' dan ook zijn wel verdiende 5 sterren!

En nu maar hopen dat de remake van Fantastic Voyage door Paul Greengrass en James Cameron deze oude klassieker overtreft. Als de special effects daarvan net zo overweldigend (of nog beter) zijn als in de film Avatar beloofd die remake heel wat te worden. Echter houd ik mijn hart vast voor remakes. Vaak beloofd het een afgezaagd geheel te worden...

Dit is een erg sterk staaltje science-fiction. Fantastic Voyage weet heel goed een sfeer neer te zetten en heeft vrij weinig moeite met het opbouwen van spanning. Ik kan me weinig keren herrineren dat ik zo oprecht in spanning heb gezeten om wat er zou komen. Vooral leuk aan deze film is het gegeven van een reis door het menselijk lichaam. Ondanks dat we met een kleine wereld te maken hebben voelt het toch als een gaaf en groot avontuur aan. Zeer geslaagde film die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Charme. Voor de rest strompelt deze reis anno nu richting einde. Wat destijds als fantastisch zal zijn ervaren, ziet er nu eigenlijk niet meer uit. Zeker in het begin is het wennen. Het verkleiningsproces doet ongewild denken aan iets uit vroege Bond films. In het lichaam gaat het al niet veel beter. Je zou wensen dat ze het interieur van het bootje wat dichter zouden hebben gemaakt, zodat je niet steeds tegen die malle achtergrondjes aan zit te staren. Niet fair om de film daarop af te rekenen, maar je zit er ondertussen wel mee.

Ook het hele avontuur heeft wat stroeve elementen. Het bootje hobbelt plichtmatig van probleem naar probleem, de sabotage is in het begin al weggegeven en erg levendig wordt er niet geacteerd. Weinig flair in deze crew, met name Stephen Boyd valt op als stijve hark. Oké, m.u.v. Raquel Welch dan. Het wordt gaandeweg allemaal wel wat aantrekkelijker. Eenmaal in ´t oor aangekomen, worden de beste momenten (met een grappige draai aan de witte bloedcellen) er uitgeperst, maar samen met die charme is dat het vandaag de dag wel.

Weelderige Welch.

Dat deze filmklassieker door menig liefhebber van cultwerkjes niet te versmaden blijkt, moge helder zijn. Het verhaal an sich is voldoende hilarisch, maar de uitvoering ervan is werkelijk beneden alle peil. Zo wordt er regelmatig met de camera afgeweken naar de borstenpartij van de weelderige Welch. Geheel terecht overigens. Behalve een goede intro blijft er namelijk bar weinig van het verhaal over. De reis in het lichaam van de mens leverde toentertijd vooruitstrevende plaatjes op, al moet de echte kracht uit het onbedoeld komische SF-werkje heden ten dage vooral gezocht worden in de op de lachspieren werkende dialogen en ontwikkelingen.

Twee.