The Kings of Summer (2013)

Indiefilm.

Past grofweg in de lijn van Mud en Beast of the Southern Wild. Deze film is ondanks geen wereldschokkende thema's als kalverliefde en andere puberproblemen, lekker onbevangen. De sfeer is echt heerlijk. Jordan heeft een frisse stijl, die wat doet denken aan een Spike Jonze, zonder dat het naaperig is. Hij knipt en plakt zoals hij het wil en geeft de film een flow die mij enorm aanspreekt. De cast is zoals kennelijk altijd bij dit soort films weer eens uitmuntend. Robinson en Basso hebben een aanstekelijke glimlach en spelen elkaars beste vrienden alsof ze het ook gewoon zijn. Ook de totaal ongeforceerde humor die van Biaggio afkomt is erg fijn. Soundtrack is lekker, dacht de hele tijd Youth Lagoon zou hier best inpassen, en waar eindigt de film mee..juist!

Er komt wat nieuw talent los in de US, biedt veel hoop voor de toekomst. Erg benieuwd hoe Jordan hierop voortborduurt. Zeker eentje om in de gaten te houden.

4 sterren.

Aardig. Coming of Age kan ik altijd wel goed hebben, alleen is deze op punten net te eenvoudig. Het begint al met de hele reden van de vlucht naar de bossen. Oké, de vader is een klootzak af en toe, en die ouders van Patrick zijn bovenal erg eng, maar als dat al een reden is van huis weg te lopen? Het minste echter is dat de spelers zelf nog niet de kwaliteit hebben je aan het beeld te kluisteren, en daarmee is het hele middenstuk eigenlijk niet heel boeiend. Wat die drie - waar ik toch al weinig binding mee kreeg- doen interesseert dan dus allerminst, en als de groei van personen nu net het punt van een film is, dan mis ik dus heel wat daardoor. Verder heeft de regisseur af en toe leuke plaatjes ingevoegd en ook wat aardigs met vertragingen, maar die vind ik dan weer niet passen in de rest van de film. Zonder enig idee lijken die erin te zijn gezet. Verder wel fijne muziek. 3,0*.

Mijn soort coming of age film. Het verhaal is misschien simpel maar pakt bepaalde thema's goed aan. De humor is echt fantastisch. De gesprekken tussen Patrick's ouders zijn hilarisch en natuurlijk is Biaggo echt te grappig voor woorden. De cast is ook gewoon erg goed. Nick Offerman vond ik ook heel erg sterk. En de muziek is goed, net als de beelden.

Erg overdonderd. 4*

Erg wisselende reacties op deze film. Niet te serieus te nemen, het is en blijft in de eerste plaats een sympathieke maar eveneens wat naieve comedy, waar een knettergekke Moises Arias (Biaggo) de conversaties kruidt met hilarische onzin. Nick Offerman is als übercynische vader de oorzaak van het ganse avontuur. Vermakelijk!

Een lieflijke film dat nergens speciaal wordt en dingen doet die we nog niet eerder hebben gezien, maar door het vrolijke indie karakter makkelijk wegkijkt.

De vertolkingen zijn allemaal goed en bovenal werkt de humor ook. Daarnaast krijgt de film ook een serieuzer toontje en ook dat werkt. De film heeft een herkenbaar karakter en daar ligt uiteindelijk de grootste kracht van de film.

3,0*

Aardige film, maar het script dobbert te veel om het echt boeiend te maken en maakt het me moeilijk om mijn aandacht er bij te houden. Wellicht daardoor hier en daar een nuance gemist... Wel charmant gespeeld, goed gefilmd met mooie beelden van de natuur.

Een leuke film in een leuk genre...wat niet voor iedereen intressant is.

Ik hou wel van dit soort films....ik heb vaak in een deuk gelegen om Biaggio....wat een figuur speelt hij zeg...geweldig!!!!

De rest van de cast doet het ook prima...

Het verhaal is bij dit soort film niet altijd intressant,zo ook bij deze film is het lekker simpel....neemt niet weg dat dit gewoon een leuke film is voor de liefhebber.

En die zijn er hier genoeg zo te zien.

Leuk filmpje, af en toe wat (Amerikaanse) overdreven geacteerd. Blijft niet hangen ofzo, maar zeker de moeite waard om eens te kijken.

Mooi filmpje dat gelukkig niet te veel de kant van de typische US-comedy op gaat. Daar heb ik namelijk een broertje dood aan. Nu blijft het nog goed werken, vooral vanwege de verschillende leuke personages. Paar keer gelachen door met name die vader van Joe en die vervelende ouders van Patrick. Ook Biaggio werkte na verloop van tijd wel.

Verder is de sfeer prettig en is het geheel warm en fris gefilmd. Echt waanzinnig geniaal is het niet, maar toch een prima filmpje wat mij betreft. 3.5*

The Kings of Summer is een aardige coming of age film, die zijn momenten kent, maar ook niet altijd even overtuigend is, waardoor het allemaal in de middenmoot blijft steken.

De locatie en het bouwen van zo’n hut door een stelletje tieners voelt wel heerlijk zomers aan. Wij hadden hier vroeger altijd “bouwdorp”, waarbij je dan aan het einde van de zomervakantie een week lang met planken en dat soort zaken een hut mocht bouwen. Dat gevoel kwam hier wel een beetje terug. Het is vooral de vader van Joe die voor de leukste momenten zorgt. De locatie levert soms wat mooie plaatjes op. De jongens zelf zijn aardig, maar niet bijzonder. Ik had Biaggio ook wel leuker verwacht op basis van wat ik gelezen had, maar dat kwam er niet helemaal uit.

Toch keek het allemaal wel gemakkelijk weg en zaten er verder ook niet echt storende of vervelende elementen in. Ook het jeugdgevoel dat de film oproept is fijn, maar ik had stiekem gehoopt dat het allemaal nog wat beter zou zijn, maar dat zat er helaas niet in.

3,0*

Leuk filmpje. Goede sound, prachtige shots en geinig feelgood verhaal. Van tijd tot tijd ietsje te gemaakt gespeeld (het opdreunen van humoristische frasen irriteert me soms), maar de hiervoor genoemde elementen én de heerlijk leipe rol van "Biaggio" maken het meer dan goed. Het coming of age verhaal en de prachtige beelden doen denken aan Hide Your Smiling Faces (2013) al is de toonzetting en het genre van de films niet overeenkomstig. Nb. beide films zijn de moeite waard!

Leuke film om een keer gezien te hebben en de humor van pa vond ik best geinig. Echt uniek is de film weer niet te noemen.

Aardige film over een paar tieners die niet tevreden zijn met hun thuis-situatie en besluiten een eigen huis te bouwen. Eerste helft van de film is het beste, met een prima mix tussen komedie en drama. Tweede helft zakt het soms wat in. Redelijk sfeervol dankzij een aantal mooie plaatjes van de natuur en de fijne soundtrack. Net geen 3.5 sterren.

Matig. De humor was helemaal mijn ding niet, maar als coming of age was het iets meer geslaagd en dieper dan je zou vermoeden. Drie jongeren gaan in een hut in het bos leven om te ontsnappen aan de ouderlijke druk, de oorzaak van hun zorgen. Daar ondergaan ze ervaringen die hen tot "mannen" maken, zoals verantwoordelijkheid opnemen, voor zichzelf zorgen. Op het einde is Joe duidelijk in staat om een gesprek over relaties te voeren met zijn vader. De film is ook eerlijk in de zin dat ook de ouders een transformatie doormaken in de manier waarop ze naar hun zoons kijken. Ten dele geslaagd door de nuchtere kijk op het volwassen worden maar de flauwe humor hoefde voor mij niet.

Toffe film.

Robinson acteerd uitstekend en vooral Moises Arias steelt de show als de vreemde, maar leuke Biaggio.

Alleen wel vreemd dat de tag "drama" hier ontbreekt.

Film over een stel pubers die weglopen van huis. De film begon eigenlijk nog niet zo heel veel belovend. Het zag er aanvankelijk nog best voorspelbaar uit, maar gelukkig bouwde de film mooi op en zaten er zeker wel mooie scenes over vriendschap in. En daarmee eindigde de film toch nog aan de goede kant van de streep ook al verliep het verder allemaal wel zo, zoals je zou verwachten.

Een aangename film die heel kunstig avontuur en coming of age met elkaar verbindt. Het verhaal over drie jongens die van huis weglopen en in een zelfgebouwde hut gaan wonen, omdat hun gezinssituatie verstikkend werkt, is herkenbaar en invoelbaar. De thuissituaties reflecteren uitstekend de vervreemdende manier waarop ouders en pubers met elkaar omgaan alsmede de vrijheidsdrang die daaruit ontstaat.

De kijker wordt allereerst een blik gegund in de gezinssfeer. Hier en daar een beetje sterk aangezet om sympathie voor de jongens te kweken. Dat lukt. Er ontstaat fundamenteel begrip voor het besluit om weg te lopen. Het feit dat het verhaal voornamelijk vanuit het perspectief van de weglopers wordt verteld helpt ook voor begrip en inleving.

De film focust in het bijzonder op de vriendschap tussen de jongens. Op de onderlinge interacties. Op het avontuur. Op de coming of age. Het verhaal wordt rustig verteld en wordt ondersteund door aangename indie muziek en goed acteerwerk. De sfeer is wat baldadig en lichtzinnig en maakt vrolijk. Dat luchtige pad dat zorgt voor vrij zorgeloos vermaak, wordt aan het einde van de film helaas verlaten en vervangen door een serieuze toon die tamelijk geforceerd aanvoelt. Een onnatuurlijke breuk met de avontuurlijke vrolijkheid die eraan vooraf gaat.

En zo is The Kings of Summer over de grootste linie een leuke luchtige film die handelt over vriendschap en de drang om onafhankelijk te zijn. Het is echter ook een film die aan het einde afzwakt als melancholie de toon serieuzer en melodramatischer maakt en de (toch wel wat moraliserende) boodschap van het essentiële belang van het (stabiele) gezin wordt verkondigd. Goede film. Flauw einde.

Drie vrienden –goed en wel op weg naar volwassenheid– vinden dat zij de leidende hand van hun ouders kunnen missen als kiespijn. Zij besluiten een soort mini-commune te vormen op een open plek in het bos. Het levert een vlotte film op over vriendschap en zelfredzaamheid. Wanneer de komst van een buitenstaander leidt tot tweespalt, is het einde verhaal. Aardig, maar niet meer dan dat.