Cold in July (2014)

Ik heb me wel vermaakt bij deze film,leuke 80s settting en goed acteerwerk.

Er zit ook duidelijk een randje zwarte comedy in verwerkt.Verder miste ik wel iets in de film,spannning en of harde actie tis wel aanwezig maar ik had iets meer verwacht.

Ik begin met 3,5 ster maar misschien gaat ie nog naar de 4.

"I need a drink and I haven't even had my coffee yet."

Beeld je in. Je vrouw maakt je wakker in het midden van de nacht omdat ze een verdacht geluid heeft gehoord. Je begeeft je met knikkende knieën en met een reuze paasei in je pyjamabroek naar de woonkamer met een mega-pistool in je bibberende vuist. En er staat zowaar een inbreker rond te zwaaien met een zaklamp in het midden van je woonkamer. En dan moet toch wel juist in dit gespannen moment die antieke grootmoeder-klok afgaan. En door het schrikken gaat je revolver af en zorg je ervoor dat de inbreker nooit meer de behoefte heeft om sigaretten te gaan kopen in de lokale supermarkt. Met andere woorden, de hersenen die de inbreker bezat, zitten niet meer waar ze zouden moeten zitten. Ze hebben zich over je hele woonkamer verspreid. Vanzelfsprekend wordt dit gezien als zelfverdediging en terwijl je stiekem de uitvaart gaat bekijken van het slachtoffer, een nietsnut die al eens in aanvaring is gekomen met het gerecht, staat er ineens een rustig ogende vreemdeling langs je. Blijkt dit de vader (trouwens ook ex-gevangene) te zijn van die nu hersenloze jongen en die je in duidelijke bewoording laat weten dat hij niet echt happy is met de dood van zijn zoon. Voor je het weet zit je in een dreigende situatie waarbij je zoontje het voornaamste doelwit is. De gebeurtenissen hierna zorgen ervoor dat je echter in een bizarre situatie terechtkomt en meegesleurd wordt in een dodemansrit die elke verbeelding tart.

En dat is wat Richard Dane (Michael C. Hall) in deze toch wel spannende en verrassend uitdraaiende film overkomt. Verwacht je aan een spannend begin in de trant van “Cape Fear”. En als je het einde hebt gezien ben je er zeker van dat Jim Mickle precies in de leer is gegaan bij Quentin Tarantino. Een grijze,depressieve en intense thriller compleet met druilerige regen en achterbuurten met verwaarloosde huizen en aftandse Amerikaanse Caddilacs. Een verhaal dat soms brutaal is en dan weer compleet absurd. Bij momenten twijfelde ik of het nu de bedoeling was om er een grauwe en vreselijke levensschets van te maken of een cynische absurde komedie. Een prachtig low budget film dat begint met wraak maar langzaam iets anders verontrustend aan het licht brengt. Niks lijkt wat het is en telkens komt er weer een andere wending in dit onheilspellend verhaal.

“Cold in July” is een echte zwartgallige film waar dreiging vanuit gaat, het geweld buitensporige proporties aanneemt en ziekelijke excessen aan de basis liggen van de finale uitbarsting van extreem geweld. Het is een verfilming van het gelijknamige boek geschreven door Joe Lansdale, de befaamde horror/thriller auteur. Michael C. “Dexter” Hall speelt de hoofdrol als Richard, een gemoedelijke,timide huisvader die de kost verdient als kadermaker. Door mijn desinteresse in TV-series had ik geen flauw idee dat Hall redelijk bekend was als “Dexter”. Mijn schoonmoeder was verbouwereerd dat ik die vent niet kende. In ieder geval heeft hij niet het uitzicht van een doorgewinterde ruige macho wat ook al duidelijk was bij de confrontatie met de inbreker. Hall weet echter op een weergaloze manier de transformatie naar een meedogenloze wreker te vertolken. Een geslaagde interpretatie.

Sam Shepard” neemt de rol van Russel, de op wraak zinnende vader, voor zijn rekening. Het lijkt wel alsof Sheppard in elke film die ik recent heb gezien komt opdraven (Out of the furnace,Mud,Killing them Softly,Safe House) en is uitermate geschikt voor deze rol. De grauwe,verweerde trekken in zijn gelaat, die rauwe rasperige stem en zijn stoere houding. Het past perfect bij de persoon Russel. En toch toont hij op het einde dat er toch nog een beetje menselijkheid in hem zit.

Maar voor mij was de verschijning van Don Johnson een echte verrassing en is hij degene die uitblinkt in deze film. Als ik Johnson zie, zie ik Crockett uit Miami Vice. Ik had hem niet meer zien acteren tot “Django Unchained”. Maar toen hij kwam aanrijden in zijn knalrode cabrio met dat wiegend hawaïaans meisje op het dashboard en dat sappig Texaans accent naar boven kwam, was ik helemaal verkocht. Een schitterende vertolking als varkenskweker aka privé detective die ook zijn mannetje kan staan en Russel zijn volwaardige steun verleent.

Visueel is het bij momenten ijzersterk. De dialoogloze fragmenten zijn soms perfect in beeld gebracht : het zwijgzaam schrobben van de muur in het begin of de momenten dat ze op de veranda zitten bij Don Johnson. “Cold in July” lijkt wel een mengeling te zijn van verschillende genres en probeert je keer op keer te verrassen en op het verkeerde been te zetten. Buiten het feit dat het een beetje ongeloofwaardig was hoe Richard Dane evolueert van een doorsnee watje naar een bloeddorstige nietsontziende agressieveling, was dit een fantastische ervaring en een aanrader voor alle fans van een suspenserijke thriller.

4*

Wederom zo'n grauw verhaal waarbij uiteindelijk een duister geheim bloot komt te liggen. Het verhaal is qua opbouw en ontwikkeling van slachtofferrol naar personen die het recht in eigen hand nemen niet helemaal logisch. Hierdoor krijg je als kijker sterk het gevoel dat het de regisseur maar niet wil lukken om een overtuigend verhaal neer te zetten. Diverse plotwendingen zorgen ervoor dat je als kijker toch geboeid blijft, maar het blijft allemaal toch enigszins knagen. De setting en het acteerwerk van de cast maken veel goed en shots van de dialogen alsmede de zwijgzame momenten zijn ijzersterk in beeld gebracht. Toch maakt het hiermee deze productie geen onvergetelijke uitblinker binnen het genre.

Wat een aangename film was dit... Mooi om te zien dat Don en jaren 80 soundtrack nog prima gaan! En dat Michael Dexter zo wel aardig van zich af schut...

De film heeft een prima sfeer en een aardig verhaal. Dat ten eerste. Lekker traag, hier en daar een grap. En minimaal in gesproken verhaal. Leuke beelden in combi met een lekkere soundtrackje. Mooi koppen. En een mooie setting. Gewoon eigenlijk alles prima! Genoeg lof zo dacht ik...

Toch zaten er een paar momenten in van huh? Maar klein genoeg om door heen te kijken. Toch waren de 5 minuten voor de showdown een beetje over de top. Iets jammer, maar het haalde de film gelukkig niet onderuit.

Prima film.

4 voor de verrassing.

Na Bubba Ho-Tep de tweede Joe R. Lansdale-verfilming en, ik moet zeggen, zeer geslaagd. Een mooi grimmig verhaal, voorzien van uitstekend akteerwerk, veel sfeer en een geweldige retro John Carpenter-achtige score. De plot heeft flink wat (nare) onverwachte wendingen in petto en de sporadische uitbarstingen van geweld hakken er flink in. Mooiste van alles is de geweldige rol van Don Johnson. Zo zie je maar, hij kan het echt wel. Overigens bevat de film een hele leuke verwijzing naar een ander boek van Lansdale, The Drive-In. In bioscoop The Orbit draait zelfs dezelfde film als in het boek!

Vond de film in het begin interessant. Lekkere acteurs, fijne setting kwa locatie en de jaren 80. Ook hoe het geheel aangepakt werd kwa karakters en emoties was prima. Maar halverwege veranderd de film voor mij volledig van aard.

Zonder te veel in detail te treden deed het me een beetje denken aan The Place Beyond The Pines wat dat betreft... ineens zit je naar een compleet andere film te kijken. En waar de film in veranderde beviel me ineens een stuk minder. Onlogische motivaties om je leven op het spel te zetten van sommige personen, en andere veranderden ineens compleet van karakter. Het werkte gewoon niet zo lekker.

Als ze de film gemaakt hadden die ik verwacht had n.a.v. de uitstekende trailer was ik erg blij geweest. 3,5 sterren voor de prima eerste helft. 2 sterren voor het tweede deel. Gemiddelde naar beneden afgerond door de zure nasmaak naar 2,5 sterren.

Een thriller die in twee delen los van mekaar bestaat.

Tweede deel vrij spannend en ruimer verhaal. Eerste deel een gezellige uit de duizend.

Goed geacteerd.

Het verhaal is nogal langdradig en soms moeilijk te volgen.

Gewoon 3 sterren waard.

De donkere sfeer deed me al snel denken aan Nicolas Winding Refn. Een google actie waard dus. Het bleek dat Mickle's zus, Beth , meewerkte aan Drive (2011) en Only God Forgives (2013) en aan Cold in July als production designer. In de eerste post op MM staat ook een link naar Dynatron (post van TheDiningDead).

Het eerste deel van de film vond ik super spannend. Prachtig hoe in deze film door geluid, setting en licht spanning ontstaat. Het tweede deel van de film kwam me wat "gewoner" over. De spanning was er een beetje van af. Dat had ook te maken met de vraag waarom Dane nu eigenlijk mee ging zoeken. Mij kwam het voor dat hij het deed uit een soort (door god) gedreven moraal: zijn rechtvaardigheidsgevoel. Ergens zegt hij: ik wil weten wie ik heb dood geschoten. Na het opgraven van het lijk gaat ie toch dóór met zijn qeeste. Tja...misschien wat ver doorgedacht...maar voor mij was het tweede deel dus een tikkie vergezocht en wat voorspelbaar/ weinig verrassend. Desalniettemin een prachtige, ruige filmervaring.

Sterk eerste deel, minder tweede stuk. Niet dat het tweede deel slecht is, en de finale mag er absoluut zijn met die locatie en ook met het kleurgebruik, maar het is vooral de lijn in de film die nergens heen gaat. Uiteindelijk komt er een slot, maar hoe men daar geraakt is me nog steeds een raadsel. De film is zeer plotgedreven en gaat van situatie naar situatie zonder dat die echt elkaar horen te volgen. Of ik heb iets gemist natuurlijk.

Maar in het eerste deel heb je daar natuurlijk nog geen last van. Dus is het dan genieten van de heerlijke sfeer, zowel de dreigende angst als de fijne sfeer van de eighties die mooi tot leven komt. Het geheel kent ook sterke en vaak ook originele shots, het acteerwerk is over de linie sterk en het stadje waar men leeft lijkt ook echt te leven. 3,5*.

Deze duistere thriller kwam traag op gang, maar daarna gaat Cold in July steevast vooruit richting iets dat op exploitation lijkt. Het dient ook gezegd dat de film vreemde wendingen en ongeloofwaardige keuzes kent. Zo kon ik maar niet snappen waarom die eerst zo angstige huisvader dan plots zoveel risico's gaat nemen en per sé met Shepard en Johnson wil meegaan . Ook met het feit dat Shepard zijn zoon wil vermoorden wordt nogal losjes omgegaan. Alsof dat zo makkelijk is.. En zo is de hele film een opeenvolging van vreemd aan elkaar hangende scènes. Wel kan ik de stijl en duistere toon van de film wel prijzen; de film is mooi geschoten en is somber en onheilspellend... jammer van het rommelige script. De hoofdacteur vond ik weinig charismatisch.

Cold in July is een degelijke thriller met een ijzersterke eerste helft en een mindere tweede helft. Het is zeker niet dat het laatste deel van de film slechter is, maar de spanning die in de eerste helft hing, is afwezig. Eigenlijk is het laatste deel meer actie georiënteerd en gelukkig is de kwaliteit grotendeels vastgehouden. Regisseur Jim Mickle neemt rustig zijn tijd om het verhaal te vertellen: er zijn maar weinig saaie momenten en je aandacht blijft hangen door onder andere het verhaal en het fijne acteerwerk. Het 80's sfeertje is goed voelbaar en geeft een extra dimensie aan de film. De film neemt wel wat vreemde wendingen die vrij abrupt afwijken van het originele pad. Er worden enkele rare keuzes gemaakt die naar mijn mening niet in de buurt komen van de werkelijkheid en waarmee de film zonder had gekund.

Michael C. Hall speelt goed en hoeft gelukkig de film niet op zijn schouders te dragen. Vooral in de eerste helft van de film is hij ijzersterk, daarna gaat zijn personage een andere kant op en dat doet zijn karakter niet zozeer goed. Richard Dane verandert aanzienlijk in een korte tijd, dat is het enige wat ik op te merken heb. Don Johnson speelt een leuke rol, een echte cowboy. Hij geeft een heel klein komische tintje aan de film met zijn frivole karakter. Sam Shepard doet ook zeker niet onder voor de twee heren en speelt met overtuiging een man die zijn zoon zoekt. De drie mannen vormen een prima trio en zorgen voor wat "cool!" momenten.

Een interessant verhaal houd je aan de buis gekluisterd. Combineer dat met goed acteerwerk, fijne sfeer en een goede dosis spanning en je hebt Cold in July in een notendop. Ik heb me niet geërgerd aan het feit dat het een vrij lange film is, ik kan me goed voorstellen dat een aantal kijkers het liever wat korter hadden gezien. Met anderhalf uur had de film ook makkelijk afgerond kunnen zijn maar ik heb me toch prima vermaakt met de bijna twee uur durend film.

3,5*

Over mannen en waartoe ze in staat zijn. Wie het moet hebben van afgeborstelde plotjes, is er aan voor de moeite. Mickle richt zich vooral op de psyche van al dan niet reeds geharde kerels in het small town America van de jaren tachtig. Ja, er zijn twists, maar de grootste vindt plaats in het hoofd van Dane. Een oprechte lijstjesmaker en stand up citizen die verstijfd van angst en per ongeluk de trekker overhaalt.

Het zal een mix van zijn van een moreel besef en de aantrekkingskracht van hen die (wel) zonder enige schroom tot actie overgaan, die hem doet besluiten om hun pad te volgen. Een andere wending heeft met de toon van de film te maken. Zeker wanneer Don Johnson met zijn lichtjes flamboyante personage wordt geïntroduceerd, neemt Mickle een risico door onder meer wat knauwende humor toe te voegen.

Niet de enige keer dat hij aan het karakter van zijn film zit te morrelen. Vrij gedurfd, zeker na het eerste wervelende uur. Zo goed als vlekkeloze cinema, badend in een bedwelmende en zinderende atmosfeer, mede dankzij de Carpenter-esque score die komt spoken, bloedstollend door Shepard die als een bijna larger than life-achtige verschijning de stuipen op het lijf komt jagen. Toch zeker in het slaapkamertje.

Misschien dat ik er nog eens op terug kom, maar dat niveau raakt het eventjes kwijt en de tape is zeker niet de meest soepele manoeuvre van het scenario, maar het slaat zo wel een wrange en bittere weg in die zijn eindbestemming vindt in een spetterende finale waar nog wat andere invloeden merkbaar zijn. Die slow motion zal er niet voor niks zijn. Een stijlvolle en dappere film met Sam Shepard als uitblinker.

Spannende misdaad thriller met halverwege een leuke plotwending tegen de setting van smalltown Amerika. De 80s soundtrack deed me af en toe denken aan good old Miami Vice maar goed dat had ook te maken met het feit dat Don Johnson in de film zat. Op een paar onvolkomenheden na viel Cold in July me zeker niet tegen.

Best een verrassende goede Drama / Thriller waarbij het boeiende verhaal eigenlijk is opgedeeld in twee gedeeltes.

Het eerste gedeelte draait voornamelijk om Richard Dane (best verdienstelijk gespeeld door Michael C. Hall, hoewel hij ietwat saai was) die door zelfverdediging een inbreker doodschiet (eigenlijk ook door toeval) en daarna de vader Ben Russel, een ruige ex-gevangene die net is vrijgelaten en goed gespeeld wordt door Sam Shepard, van de neergeschoten inbreker op zijn dak krijgt (had wel iets weg van de film Cape Fear uit 1991). Hierdoor ontstaat er opeens een verrassende wending (overigens wel een ietwat rare wending) en draait het verhaal om Richard Dane, Ben Russel en Jim Bob (goed gespeeld door Don Johnson in de rol van een aparte detective en tevens varkensboer, hij komt overigens wel pas na circa een uur in het verhaal voor) die samenwerken om de echte zoon (Freddy, gespeeld door Wyatt Russell) van Ben Russel te gaan opsporen en uiteindelijk zelfs gaan vermoorden (door een andere toevalligheid komen ze er namelijk achter dat die zoon jonge illegale vrouwen, die in de prostitutie werken, vermoordt en dat filmt en verkoopt).

Ondanks dat het verhaal wat toevalligheden bevat en ook niet helemaal duidelijk is (wie was nu namelijk de inbreker in het begin ?), wist het verhaal me wel te boeien en vond ik het op bepaalde momenten ook wat spannend. Ook met de uitvoering zit het wel goed en in het laatste gedeelte gaat het er best hard aan toe. Het einde vond ik overigens sterk en zeker het moment dat Ben Russel tegen zijn zoon Freddy zegt "Freddy, ik ben Ben Russel, ik ben je vader, ik kom je vermoorden". Zoals eerder aangegeven doet de cast het goed en met name Don Johnson vond ik wel een aparte verschijning (zeker hoe hij erbij liep) in deze film en hij had ook humor (zeker op het moment bij de toevallige aanrijding met de enorme reus).

Al met al gewoon een goede Drama / Thriller, die zich lekker wegkijkt en waarvan het verhaal van de eerste tot de laatste minuut weet te boeien.

Vermakelijk filmpje dat de middelmaat weet te ontstijgen. Het begint allemaal vrij standaard, hoewel wel degelijk vermakelijk. Misschien ligt dit wel aan de rol van C. Hall. Zijn ietwat onnozele overkomen is met recht uitstekend gekozen. Na pakweg drie kwartier en dat komt op het juiste moment slaat de film een andere weg in en die twist mag er best wezen.

Texas blijkt overigens weer een prima setting voor dit soort filmpjes.

3,0*

Door het vergezochte verhaal kom je nooit echt goed in de film. De beweegredenen van Dane en ook die van de bijrolspelers, zijn lastig te volgen. Toch zijn de bijrollen wel sterk, leuke rol van Johnson ook. Richting de climax vliegt het verhaal ook uit de bocht, jammer want er had toch wel wat meer in gezeten.

Dat het qua plot zo nu en dan de mist in gaat? ... ach ja, maar we kijken niet alleen films om de verhaaltjes, daar hadden we ooit de literatuur al voor uitgevonden.

Weliswaar is het een beetje valse start, en moeten we ook nog even wennen aan Michael C. Hall (he? Dexter met een mullet en snor?), maar dan stapt Don Johnson de film in en vanaf dan is het dikke pret! Niet in de laatste plaats omdat we al sinds Miami Vice een warm gevoel krijgen in de onderbuik van Don en we hadden hem al een tijdje gemist, was die nooit ergens aangehouden met een onverklaarbare grote stapel contant geld in de achterbak? Blijft ook op leeftijd toch wel een coole look houden.

Verder ontzettend lekker om de drie hoofdrollen in actie te zien, schitterend gefilmd, gooi er nog een Drive In-voorstelling van "Night of the Living Dead" en een videotheek in, klein beetje (maar niet teveel) humor en wat fijne actie en prima mee vermaakt.

Draak van een film. Had meer verwacht na het zien van de trailer en het lezen van de reviews. Het begin kijkt nog wel lekker weg, maar halverwege de film begint het toch aan alle kanten te rammelen. Er klopt teveel niet en de kijker blijft met teveel vraagtekens zitten.

Jammer...

Goeie film waarin een man een inbreker in zijn huis aantreft en hem dood schiet. Wat begint als een vrij standaard wraakfilm krijgt op een gegeven moment toch een andere draai. Een rauwe, donkere sfeer en de jaren '80 setting geeft de film net wat extra. Een gewelddadige finale en drie prima hoofdrollen.

Ik ken Dexter niet.............Misschien een wat vergezochte plotwending maar verder een prima film.De troosteloze sfeer van Oost-Texas wordt goed getroffen om vervolgens in volle vaart naar Houston te gaan waar het pas echt leuk wordt.Mede dankzij de puike rol van Don Johnson die samen met Hall en Shepard een uitstekend trio vormt waarbij ook de comedy elementen niet vergeten worden.Er verschijnen vervolgens enkele gaten in het verhaal maar met zo'n 'coole' en grimmige ontknoping maal ik daar ook niet meer om.Goed en zeer vermakelijk.

Het is mijn genre niet, maar ben 'm toch welbewust gaan kijken. Er worden in dit genre aan de lopende band draken van films geproduceerd (kennelijk is er een markt voor) dat je dit soort films beter niet kan bekijken. Soms zitten er wel degelijk hele goede tussen, maar dat is zelden het geval. Deze film was noch heel goed, noch een draak.

Wat me deed blijven kijken was misschien alleen omdat ik de acteur zo geweldig vond spelen. En dat het juist die vermaledijde Jon Johnson was die uiteindelijk de show stal (ik begreep pas later dat hij het was: wat issie oud geworden!) vond ik eigenlijk nog wel leuk. Wat een klasse acteur!

Het verhaal... tja... er is van alles gedaan om het een beetje diepgang en onverwachte wendingen mee te geven, en dat is te prijzen, maar op een gegeven moment moet je het daarmee doen... en 't werd me allemaal een beetje te bizar en vergezocht. Jammer hoor.

Deze film heeft z'n kracht ontleend aan de klasse van de acteurs, wat hetzelfde gespeeld door een mindere cast, dat wat deze film een lachertje geworden. Nu had het wel iets. Toch hoef ik 'm niet meer te zien.

2,5*

In eerste instantie lijkt het een heftig drama over vergeving en schuldgevoel te worden, maar het blijkt een fijne hommage aan jaren '80 pulp: jengelende synthesizerdeuntjes, excessief geweld, overdreven Texaanse karikaturen en wraakzuchtige mannen van middelbare leeftijd. Leuk hoe ze zeitgeist en stijl van de eighties weten na te bootsen zonder het te parodiëren, zoals de laatste jaren in de mode is geraakt. Het is een amusante no-nonsense film die iets te voorspelbaar binnen genreconventies blijft om opzien te baren.

Hm... gisteren gezien, zonder enige verwachting te hebben. Dan vallen me een aantal dingen op. Curieuze combi van film noir achtige moodyness met rudimentair, bij wijlen opgewekt soort rechtschapenheid, raar, beetje gezocht verhaal. De drie mannen hebben wel een zekere chemistry. Don Johnson had al eerder bewezen overeind te blijven naast 'acteerkanonnen'. Shepard kan als geen ander een chagrijn neerzetten. Hall was naast deze twee een beetje kleurloos. Hoofdrollen voor al het 70- er jaren Detroit iron dat gezellig scene in en uit deint. Eigenlijk net geen 3,5*, maar vooruit.

Het verhaal neemt wel een heel nare wending nadat het duidelijk wordt dat de politie (wat een verrassende scène daar op die spoorlijn)]iets onguurs in het schild voert , en waarbij de rol die elk van de personages speelt wat onwaarschijnlijk overkomt, wat de spanning op het einde natuurlijk niet wegneemt. Eigenaardig bijvoorbeeld hoe het hoofdpersonage, slachtoffer van een inbraak, eerst schuddend en bevend een wapen zoekt om daarna zich gedreven te mengen in de actie
Matig.

Prima.

Film die in het begin als een soort TV-film aanvoelt, maar uiteindelijk later wel zijn draai weet te vinden in een soort rauwe setting. De sfeer komt in ieder geval wel over. Je voelt gelijk dat je wel een beetje in het jaar 1989 rondloopt, en dat is goed.

Film heeft wel een bijzondere loop, waardoor het verhaal voorspelbaar lijkt, maar uiteindelijk helemaal niet is. Mickle weet gelukkig nog iets ervan te maken in plaats van een standaard wraakfilm waardoor je nooit echt een idee hebt waar de film heen gaat.

Goed acteerwerk. Shepard en Johnson vond ik er helemaal bovenuit steken. C. Hall lijkt nog net iets te veel recht uit een TV-serie gelopen. Alhoewel de meeste hem ook van een serie kennen, lijkt het nog net iets te veel een TV-movie te zijn.

Uiteindelijk is het tempo wat traag, vooral in de eerste helft had de spanning er net iets meer over mogen hangen. In het tweede deel is de film boeiend, met goed acteerwerk, maar uiteindelijk ook niet veel meer. Je mist echt een beetje een "wow" gevoel van de film.

Maar de finale is gelukkig wel leuk. Ondanks dat het verhaal compleet ongeloofwaardig wordt, is het niet minder leuk aan de ervaring. Visueel wordt er ook iets meer uit de trukendoos gehaald en is het nog wel leuk. Al had het nog net iets grover gemogen naar mijn mening. Maarja.

Op de keper beschouwd een beklemmende film met een verrassende duistere wending die zeker raakt. Ik had wat moeite met het begrijpen van de motivaties van Bob en Dane halverwege de film. Maar de acteerprestaties zijn uitstekend, daar doet het buikje van Sam Shepard ook niets aan af. De synth score is op zichzelf sterk maar valt wat uit de toon soms en past eerder bij een John Carpenter film met een wat andere setting. Onderhoudend en onvoorspelbaar van begin tot eind.

Prima film nu voor de tweede keer gezien met Nederlandse ondertiteling. Kijkt toch wat beter. Vond de twink leuk en verrassend en hij blijft boeien tot het eind. Wel wat traag maar dat is niet erg. Sam is er helaas niet meer. Cold in July heeft wel een wat vreemde titel. Beter was misschien geweest To Cover up of Under the Rug.

Film 3,5

Beeld. 4,5

Geluid 4,5