Only God Forgives (2013)

mijn stem
2,98
1206 stemmen

Denemarken / Zweden / Thailand / Verenigde Staten / Frankrijk
Misdaad / Drama
90 minuten

geregisseerd door Nicolas Winding Refn
met Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas en Yayaying

Julian, een Amerikaan die in Bangkok woont, is een gerespecteerde figuur in de onderwereld. Samen met zijn broer Billy baat hij een Thai boxing club uit die in feite een dekmantel is voor drugssmokkel naar Amerika. Wanneer Billy vermoord wordt, komt hun moeder Crystal uit Amerika over om het lichaam te repatriëren. Crystal zelf is het hoofd van een machtige criminele organisatie en is gewend te krijgen wat ze wil. In dit geval: de dood van haar zoon wreken. In een bloedige spiraal van woede, verraad en wraak, dwingt ze haar zoon Julian de verantwoordelijke voor Billy's dood te vinden en te vermoorden.

TRAILER

1369 BERICHTEN91 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van JeroenFR08
4,0
0
geplaatst op 26 augustus 2015, 18:10 uur, permalink
Wat een verassing werd dit. Klein meesterwerkje dat bij herziening kans heeft op puntverhoging. Ja dat weet ik nu al.

Het verhaal heeft niet bar veel om het lijf, maar is vermakelijk. Heb niks tegen wraakfilms. Het verhaal nodigt uit om omheen gebouwt te worden. Dit gebeurd door de nadruk meer te leggen op andere zaken. Want wat heeft deze film een bijna onge-evenaarde sfeer zeg.

De muziek, de neon lampen in de Bangkokse achterbuurten en het lekker expliciete geweld dragen er allemaal aan bij. Refn, dit heb je echt heel knap gedaan.

Gosling is voor mij toch wel de held van de film. Sommigen vinden het zwak acteerwerk, ik vind het juist sterk. De scene waar zn zogenaamde vriendinnetje het jaste moet teruggeven.. Give me the jacket!!!! Geweldig.

Tot slot, hoe kan het dat dit hier en op IMDB zo laag scoort. Ik kan er met mn hoofd niet bij.

avatar van Teejey
3,0
0
geplaatst op 14 december 2015, 20:09 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Ooit heb ik Only God Forgives uitgezet na 10 minuten om toch snel voor een andere film te kiezen, maar het moest er toch een keer van komen.

Ik ben niet direct positief of negatief. Een wraakfilm kun je dit zeker niet noemen, het wreken is slechts een subgenre. Visueel interessant en ook de soundtrack is van toegevoegde waarde. De cast is goed en ja, ook Gosling vond ik opnieuw, zoals altijd, meesterlijk spelen. Zijn relatie met Mai heeft een interessante kern, maar wordt nergens echt compleet blootgesteld. Het wegkomen van de oppervlakte lijkt bij meerdere punten in de film niet te lukken.

Het abstracte van de film kan ik maar geen plek geven. Het verhaal brengt zo enorm veel vraagtekens op. Wat maakt Chang zo agressief? Waar slaat het einde op? Wat doet Gosling bij het vinden van zijn dode moeder?

Na het kijken wat interviews en informatie opgezocht. Blijkbaar is Only God Forgives een erg persoonlijk script van Refn en snapt ook Gosling zelf maar de helft. Hoe Refn de moeder-zoon relatie uitlegt (in de film als zowel in het algemeen) maakt veel duidelijk betreft die verhaallijn. Zijn uitleg maakt mijn herinnering aan deze film direct beter en hierdoor zal ik deze bijzondere film in de toekomst misschien wel hoger beoordelen.

Voorlopig een 3.0*

avatar van Warp
4,5
0
geplaatst op 7 januari 2016, 20:21 uur, permalink
Rauw, mooi en soms een beetje luguber. Zo waren de mooie shots en omgevingen aantrekkelijk om te zien en deden de bloederige scenes je meer laten wegkijken. Heb Drive een hele tijd geleden ook gezien maar kon me toen herrineren dat ik er niet veel aan vond. Dan die ook nog maar een keer een kans geven.

Twijfel nog tussen 3,5 en 4 dus nog maar even laten bezinken want het was er wel één.

EDIT: Nu ik deze video heb gezien geeft het de film een nog diepere en duidelijkere betekenis. Wie weet bij herziening een nog wel hogere score!

Only God Forgives EXPLAINED - Movie Review (SPOILERS) - YouTube

avatar van Warp
4,5
0
geplaatst op 7 januari 2016, 20:28 uur, permalink
JeroenFR08 schreef:

Tot slot, hoe kan het dat dit hier en op IMDB zo laag scoort. Ik kan er met mn hoofd niet bij.

Deze film gaat meer richting een arthouse film voor een bepaalde groep op dan een speelfilm voor de gemiddelde bioscoopbezoeker.

1,0
0
geplaatst op 25 januari 2016, 11:50 uur, permalink
Over het algemeen kan ik nog wel bedenken waarom ik een bepaalde film geselecteerd heb om te bekijken, ook al blijkt het een slechte film te zijn. Maar bij deze film heb ik echt geen idee. Aan de titel ligt het ook niet. Bij zo'n titel zou je een typische EO-film verwachten. Maar het is zeer onwaarschijnlijk dat deze film ooit door de EO uitgezonden zal worden. Vanaf de eerste minuut werd me al duidelijk dat ik naar een heel slechte b-film ging kijken. Een film waarbij alles fout is. Vreselijk slechte acteurs, wat een stel emotieloze zoutzakken bij elkaar ! Een ongelooflijk saaie sfeer, waarbij het moeilijk is om de ogen open te houden. Belachelijk slechte dialogen. En uiteraard, zoals het hoort bij echte b-films, een verhaal waar geen touw aan vast te knopen valt en dat van de hak op de tak springt.
Waarschijnlijk gaat het over een "Amerikaans" (met Engelse accenten) gangstergezin bestaande uit een moeder en haar drie zonen, waarbij moeder jonger oogt dan haar eigen zonen, die in Thailand mot maken met de locale gangster annex politiebaas, annex dorpszanger. Gelukkig valt er ook nog wat te lachen, vooral als moeder acteert. Dat is helemaal een staaltje van uiterst vage acteerprestatie met nog dubieuzere dialogen. De scene in het restaurant met haar zoon en zijn "vriendin" is echt het hoogtepunt / dieptepunt van de film. Een gedenkwaardige scene! Het enige punt waar in deze film veel werk van gemaakt was, was de belichting. Hoewel ook die niet altijd even geslaagd was.

(Als ik zo de erg wisselende en extreme reacties lees op deze film, is dat waarschijnlijk de reden geweest waarom ik nieuwsgierig naar de film geworden ben.) Ten onrechte, blijkt dus na het zien van de film.

avatar van Bottleneck
3,0
0
geplaatst op 1 februari 2016, 20:42 uur, permalink
Die Gosling.. hoe geposeerd wil je het hebben. Exemplarisch zijn de shots waarin hij leunend tegen een deurpost een hinkelend hondje aanhaalt. 'Mensen sta ik er zo nonchalant genoeg op?', zoals de Chris Zegers parodie. En zo kwam een deel van de film zelf ook wat geforceerd over.

Ondanks het tot vermoeiends toe zwijgzame karakter moet ik zeggen dat dat wél past in de film. Een dromerig voortkabbelend tempo en dito sfeertje, mooie stilering (decors, belichting), heerlijke soundtrack en op de juiste momenten een harde opleving. Niets mis mee en thank god voor de aanwezigheid van de agent.

Al met al een aardige film met een gepaste speelduur. Hoewel Refn nooit m'n favo regisseur worden zal ik nog zeker The Neon Demon (en Valhalla Rising) kijken.

avatar van eRCee
1,0
0
geplaatst op 20 februari 2016, 21:50 uur, permalink
Oke, ik haak af bij Refn en kan me wat deze film betreft aansluiten bij de reviews van yeyo, Fortune en olivier. Only God Forgives is in mijn optiek stilistische kitsch, met neonlampjes, overdreven kleurenfilters, de continue bastonen en als meest ergerniswekkende de eindeloze slow-motions, waarmee Refn z'n prul ongeveer driemaal uitrekt. Het zwijgen van Gosling als personage is een betekenisloze gimmick en de overige personages zijn zo mogelijk nog erger. Een kader om het sadisme in te plaatsen ontbreekt, en derhalve is Only God Forgives zoals door anderen al opgemerkt inderdaad verfoeilijke geweldsporno.

avatar van Basto
5,0
0
geplaatst op 21 februari 2016, 0:03 uur, permalink
OGF is zeker geen geweldsporno. Het geweld komt voort uit de thematiek. De film handelt in geboorte en de dood met het doorknippen van de navestreng als pijnlijk hoogtepunt. Dat zijn nu eenmaal geweldadige gebeurtenissen.

Refn zet hier een meesterlijk schouwspel op waarbij hij een loopje neemt met ieders verwachtingspatroon. Vandaar dat de film veelal misbegrepen wordt.

avatar van eRCee
1,0
0
geplaatst op 21 februari 2016, 11:06 uur, permalink
Het oedipale sausje valt wat mij betreft onder de kitscherigheid van de film. Geboorte, dood en het doorknippen van de navelstreng zijn overigens heel normale zaken en geen inherent gewelddadige gebeurtenissen, zelfs niet als je dat laatste meer metaforisch opvat.

avatar van Basto
5,0
0
geplaatst op 21 februari 2016, 11:56 uur, permalink
Geboorte geen geweldadige gebeurtenis? Vraag dat maar eens na aan een moeder.... (Voorhet kind is het vast ook geenpretje, maar die kan er weinig over vertellen)

Daarbij is het Oedipuscomplex geen sausje, maar het voornaamste thema van de film. En als je het verhaal van Oediups kent, weet je dat dat ook verre van geweldsloos is. Kortom het geweld komt voort uit de inhoud en heeft niks met de platheid van porno te doen.

avatar van eRCee
1,0
0
geplaatst op 21 februari 2016, 12:23 uur, permalink
Basto schreef:
Daarbij is het Oedipuscomplex geen sausje, maar het voornaamste thema van de film. En als je het verhaal van Oediups kent, weet je dat dat ook verre van geweldsloos is. Kortom het geweld komt voort uit de inhoud en heeft niks met de platheid van porno te doen.

Juist omdat ik het verhaal van Oedipus ken, een verhaal waarin uitgewerkte personages keuzes maken, daarop reflecteren en hun gevoelens daarover uiten, ben ik van mening dat Refn hier niet meer doet dan een Oedipaal sausje gieten over een verder betekenisloze aaneenschakeling van gestileerd geweld. Sinds Freud is het idee achter het verhaal van Oedipus trouwens verworden tot een cliché, en dat platgetreden pad is precies de traditie waar Refn gebruik van maakt.

Geboorte geen geweldadige gebeurtenis? Vraag dat maar eens na aan een moeder.... (Voorhet kind is het vast ook geenpretje, maar die kan er weinig over vertellen)

Ik denk dat we beiden heel goed weten wat ik bedoel. Geboorte is een fysiologische gebeurtenis en heeft niks te maken met de perverse vorm van geweld die Refn ons door de strot wil duwen.

avatar van Basto
5,0
0
geplaatst op 21 februari 2016, 12:45 uur, permalink
OK, dat je het hele Oedipus thema een cliche vindt, daar kan ik inkomen. Maar ik zie het geweld in OGF niet als pervers, maar als noodzaak. Als metafoor van de onthechting, die nooit pijnloos is.

avatar van Donkerwoud
3,5
0
geplaatst op 18 juni 2016, 13:46 uur, permalink
Voor mij kan Refn niet meer stuk sinds Bronson (2008). Zijn hypergestileerde geweldsorgies zijn al eerder een splijtzwam gebleken tussen de connaisseurs van smaakvolle cinema en zij die meer hebben met dat wat de onderbuik raakt. Zoals Drive (2011) de B-cinema van Death Wish en andere jaren tachtig nostalgie stijlvol tot leven bracht; zo duikt Only God Forgives (2013) in de extreem gestileerde edelkitsch van contemporaine Aziaten als Chan-wook Park en Kar-wai Wong. Refn laat de zwijgzame mooiboy Ryan Gosling los in een vervreemdende nachtmerrie in het moderne Thailand. Het werk zit vol met bijzondere kaders, vreemde set pieces, ongebruikelijke montage-overgangen en knipogen naar andere experimentele cinema. Intellectueel stelt het geforceerde oedipus-complex een tikkeltje teleur, maar het is de soort film waarbij je vooral niet teveel moet willen nadenken. Het is de ongenaakbare schoonheid van de afstandelijke, kille nachtmerrie wereld die jou als kijker betovert óf afstoot.

avatar van Warp
4,5
0
geplaatst op 18 juni 2016, 13:54 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Basto schreef:
OK, dat je het hele Oedipus thema een cliche vindt, daar kan ik inkomen. Maar ik zie het geweld in OGF niet als pervers, maar als noodzaak. Als metafoor van de onthechting, die nooit pijnloos is.

Ben ik het wel mee eens alhoewel die martelscene misschien toch wel iets te gewelddadig was, dat kon ook best wat minder

avatar van Zwolle84
4,0
1
geplaatst op 7 juli 2016, 21:45 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
"Billy was my first son. We had a very special relationship. Julian was so jealous."

Only God Forgives wordt vanwege Goslings hoofdrol en de warme beelden vaak als het halfbroertje van Drive gezien, maar in werkelijkheid ligt hij qua feeling veel dichter bij Valhalla Rising, dat andere ongrijpbare, bikkelharde werk van Refn.

Zo warm als de beelden zijn, zo koud is het verhaal. Wraak, een zeer kille, verstoorde moeder-zoonrelatie en heel veel expliciet geweld, dat is wat de boventoon voert bij Only God Forgives. Die misselijkmakende martelscène op de stoel zit zelfs heel dicht tegen de horror aan. Of dat shot waar een romp wordt doorkliefd door een zwaard en je de gebroken ribben ziet zitten.

Wat deze film wél gemeen heeft met Drive, is dat je zelf mag bedenken wat er in de hoofden van de personages omgaat. Gosling speelt in beide films nagenoeg dezelfde rol: het zwijgzame, onbewogen enigma dat met één vingerknip kan veranderen in een meedogenloze moordmachine. De enige die tot hem doordringt is ook gelijk degene die het minst om hem lijkt te geven: zijn moeder.

"My first son was killed", herhaalt zijn moeder keer op keer. En daarom moet Julian zijn broer voor haar wreken. Maar de slappeling kan niet vechten. Ze heeft haar tweede zoon bovendien nooit begrepen. Hij is een vreemdeling voor haar. En zo krijgt Julian dreun na dreun van zijn eigen moeder. Op zijn stalen gezicht is geen emotie te bespeuren, maar ondertussen worden zijn gewelddadige uitspattingen wel steeds extremer.

En zo ga je net als bij de andere twee genoemde Refns in je hoofd te rade wat de achtergrond is van de hoofdpersoon, terwijl je ondertussen de schitterendste beelden van een vooral nachtelijk Bangkok voorgeschoteld krijgt. Warme, sensuele kleuren en visueel spannende locaties zorgen ervoor dat je ook van Only God Forgives kunt genieten zonder je om het plot te bekommeren. En dat laatste doe ik hier ook een stuk minder dan bij Drive, waardoor die laatstgenoemde toch nog een stuk meer bij me losmaakt.

De dikke 9 voor Drive en mooie 8 voor Only God Forgives blijven ook na herziening staan. En nu kan ik écht niet meer tot morgen wachten, wanneer ik ein-de-lijk het nieuwste werk van deze kunstenaar ga zien.

4,0
1
geplaatst op 11 juli 2016, 23:27 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
In aanloop naar The Neon Demon ben ik deze nog eens gaan herkijken. De eerste keer beoordeelde ik dit pareltje met slechts een 3, aangezien ik er eigenlijk maar weinig mee kon, maar 'slechts' kon genieten van de heerlijke audio-visuele compositie.

De tweede keer was mij de verhouding tussen de politie agent en Julian een stuk duidelijker, en was het juist een genot om te zien hoeveel betekenis er in iedere scene besloten lag. Juist door een tamelijk smal plot, wordt iedere scene juist erg geladen.

Hij gaat met gemak naar de 4 sterren, met uitzicht op meer bij een volgende kijkbeurt. En wow, wat blijft die scene met de 'entertainer' na zo'n 30 minuten fabelachtig mooi.

avatar van Walter S.
2,5
0
geplaatst op 29 juli 2016, 17:09 uur, permalink
Misschien komt dit wat mij betreft beter tot zijn recht in de bioscoop (al denk ik dat ik the Neon Demon ook thuis op de buis een prachtige film had gevonden). Drive deed me al niet zo veel, deze vond ik eigenlijk een tikkeltje saai. Het ziet er mooi uit, maar ik vond het verder vrij mager. Gelukkig duurde deze film maar 82 minuten, als het een film van twee uur was geweest had ik hem met heel veel moeite uitgekeken.

3,0
0
geplaatst op 14 augustus 2016, 17:56 uur, permalink
Ik kende de films van Refn niet (zelfs Drive heb ik nog niet gezien), maar ik was onder de indruk van The Neon Demon die ik in de bioscoop zag (recensie: The Neon Demon (2016)) zodat ik nu meer films van Refn wil zien. De eerste na The Neon Demon is Only God Forgives geworden. Maar waar de voor Refn kenmerkende kitscherige esthetiek heel goed werkte bij The Neon Demon, waar het perfect past bij de inhoud van die film en het een hallucinerende ervaring gaf, vond ik het bij Only God Forgives niet werken. Only God Forgives is namelijk een misdaadfilm, zodat de kitscherige esthetiek niets toevoegt en de zeer kitscherig (campy?) vormgegeven geweldsorgie slechts van de film een enigszins mislukte Tarantino-imitatie maakt maar dan onzinniger en zonder rake one-liners. Onzinniger, want de film is niet alleen vaag maar lijkt ook vooral vaag te willen zijn in de plotontwikkeling (ik heb bv. echt geen idee wie ergens in het midden van de film de keel wordt doorgesneden of waarom) en in hoe het is vormgegeven (met vooral hele lange, min of meer stilstaande en daardoor quasi-meditatieve, shots). Al met al is Only God Forgives zo een vage typische filmhuisfim waarvan je niet weet wat je er mee aan moet.

avatar van TornadoEF5
4,5
0
geplaatst op 18 augustus 2016, 5:46 uur, permalink
Ik blijf het de vreemdste film ooit vinden die ik tot op heden heb gezien, en ik heb het gevoel dat dit meerdere kijkbeurten nodig zal hebben om echt stevig te kunnen verankeren qua waardering. Mijn tweede kijkbeurt was vooralsnog geen schot in de roos, maar audiovisueel durf ik dit zelfs de beste film ooit te noemen, zeker qua hedendaags perspectief. Iedere shot is prachtig en met oog voor detail genomen, en Thailand is blijkbaar de ultieme locatie voor. Met het verhaal heb ik dan weer minder voeling, hoewel er uiteraard goed geacteerd worden en er zeker wel inhoud aanwezig is, en het geen platgebakken plotlijntje is. Het is alleen totaal geen straightforward film, wat ook te zien valt aan de statistieken waar chaos troef is bij deze film. Ik heb daar moeite mee in deze film. Ook omdat de motivatie achter bepaalde acties niet meteen duidelijk is, en een bepaalde actie in de film niet echt door iets voorafgegaan wordt. Ik blijf het een moeilijke film vinden, maar zie verder wel de pracht in deze film. Ik denk dat dit een hele poos kan duren vooraleer ik de film echt optimaal kan beoordelen.